wyprawa Oriona (po raz ostatni)

[Wędrujące Światła]

Zmrużył oczy, by ograniczyć ilość ziarenek zbierających się pod powiekami. Wiatr zawiewający z dołu próbował go zatrzymać w miejscu, co jednocześnie utrudniało parcie naprzód, ale też sprawiało, że oriental zdawał się być jeszcze lżejszy niż zwykle, gdy próbował iść w dół, a wiatr niemalże odpychał go od podłoża. Nietypowe uczucie, musiał przyznać, chociaż nie trwało w nieskończoność. W kolejne kroki wkradł się typowy ciężar, a wraz z zastojem powietrza dało się wyczuć smród z pobliskiego trawnika. Porozrzucane kruche kości. Nie przyglądał im się nadto, jednak sądząc po odorze spodziewał się zobaczyć na nich resztki gnijącego mięsa, więc tym bardziej nic wartego uwagi.
Minął ostatni z budynków i wkroczył na parking. Starał się iść w cieniu zaparkowanych samochodów by ograniczyć ilość kroków postawionych na bardziej nagrzanym betonie – chociaż o tej porze i tak już nie parzył. Może oriental potrzebował zajęcia w trakcie nudniejszego kawałka trasy. Żeby zakotwiczyć myśli o obecną chwilę. Miał nadzieję, że jezdnia będzie równie ruchliwa co jej poprzedniczka i nie będzie musiał czekać długo na ciszę pozwalającą w jednym kawałku dotrzeć na drugą stronę.