Wyprawa Wierzbownicowej Łapy i Ognistego Serca

[Księżycowy Pył]

– To prawda. Ale co się stało to się nie odstanie. Klan Rzeki będzie w dobrych łapach... i to jest najważniejsze – odparła bez chwili zawahania.
Wierzbownicowa Łapa miała cechy, które według Księżycowego Pyłu czyniły ją dobrym wyborem. Była silna, ambitna i mimo przeciwności losu stała tutaj przed nią, przed Gwiezdnym Klanem, gotowa otrzymać pełną rangę i trzymać pieczę nad zdrowiem Klanu Rzeki. Drobna część Księżyc... widziała w jasnofutrej kotce trochę samej siebie, nawet jeśli ich okoliczności bardzo się od siebie różniły.

Była Medyczka odchrząknęła cicho, powtarzając formułkę, którą niegdyś wypowiedziała przy mianowaniu Barwnej Wody; którą usłyszała od Łososiowej Łuski w trakcie własnej ceremonii. Nie spodziewała się, że przyjdzie jej to zrobić po raz kolejny.
– Ja, Księżycowy Pył, dawna Medyczka Klanu Rzeki – zaczęła tak jak kiedyś; sylwetki kotów, które wcześniej siedziały na granicy pola widzenia Terminatorki zaczęły powoli gromadzić się dookoła, w większości nieznane długowłosej kotce, ale wszystkie skupione wyłącznie na niej. – Wołam do naszych przodków... by spojrzeli na tą Terminatorkę. Ciężko trenowała, by zrozumieć nasze ścieżki. Z naszą wspólną pomocą... będzie mogła służyć Klanowi Rzeki przez wiele księżyców. – Orzechowe oczy zogniskowane były na jasnozłotych ślepiach kotki, poważne, pełne oczekiwania. – Wierzbownicowa Łapo. Czy przysięgasz przestrzegać Kodeksu Medyka? Pozostawać z dala od rywalizacji między klanami... i na równi chronić wszystkie koty, nawet kosztem własnego życia?