Bardzo niski, lecz całkiem dobrze zbudowany kocur. Podczas swojego życia jako na wpół oswojony kocur, jedzenie dostawał dosłownie na talerzu, co eliminowało potrzebę polowania, ale Dreszcz bynajmniej nie próżnował i zachował swoją formę. Oczywiście nie zmienił się również kształt jego łba - krótki, kanciasty, z dużymi, okrągłymi oczami o złotym kolorze - i jego futro - wciąż krótkie, wciąż czarne, wciąż rzadkie. W niektórych miejscach widać było prześwity jego jasnej skóry, chociaż jest ich już mniej niż za kociaka. Jedyną rzeczą, która mogłaby zaskoczyć jego starych znajomych, była nowa blizna. Ślady czyichś pazurów ciągnęły się od czubka jego głowy do czoła.
Nowy Dreszcz różni się od starego przede wszystkim tym, że nauczył się uciekać przed swoimi problemami zamiast je ignorować. Poza klanem nie mógł już egzystować i czekać aż wszystko się naprawi. Wciąż preferuje kroczyć po linii najmniejszego oporu, jednak zdarza się, że zdecyduje się na drogę okrężną, gdy uzna, że dodatkowy wysiłek się opłaca. Stara się stale zapewniać sobie zajęcia, bo nauczył się, że bezczynność potrafi być zabójcza dla jego woli życia. Zmusza się do pozytywnego myślenia i powtarza sobie, że nie ma czego żałować. Udało mu się nawet w to uwierzyć. No, do pewnego czasu. Inaczej pewnie nigdy by nie wrócił. Stał się również nieco bardziej pewny siebie.
Zaciągnął się zapachem. Nie przypominał smrodu drapieżników... chyba. A przynajmniej żadnego, który kocur znał. Zatrzymał się tuż przed ścianą trzcin. Wejść do środka czy nie wejść? Dreszcz zebrał się w sobie i postanowił, że zobaczy, co to się tam schowało. Jeżeli faktycznie to jakiś łowny ptak, to złapanie go powinno być łatwiutkie - w gęstych trzcinach rozłożenie skrzydeł i odlecenie było praktycznie niemożliwe. Wojownik zachował jednak ostrożność. Powoli, delikatnie wsunął łeb pomiędzy wysokie badyle, mając nadzieję, że uda mu się dojrzeć ukryte za nimi stworzenie zanim ono dostrzeże jego.
Sweetheart,youlookalittletired W he ndidyoulasteat? Comeinandmakeyourselfathome Stayaslongasyouneed Tellme,issomethingwrong?
Jeśli kiedyś zobaczysz srebrną kotkę o smukłej sylwetce i długich łapach z czarnymi cętkami na sierści, to właśnie Czaple Skrzydło. Jej wzrost jest nieco większy od przeciętnego, ale nie można też jej nazwać najwyższym kotem w Klanie Rzeki. Krótkie, gęste futro jest zazwyczaj starannie wyczyszczone, a końcówkę ogona zdobi biała plama. Wskutek treningu mięśnie zarysowały się u niej wyraźniej niż wcześniej. Nieodłącznym elementem jej postaci jest też uśmiech. Na świat spogląda parą bystrych oczu, które można określić jako złociste lub bursztynowe. Jej nos przybrał ceglastą barwę, za to poduszki łap są ciemne.
Zdarza jej się działać impulsywnie, ale zazwyczaj kilka razy przemyśli swoje działanie. Albo kilkadziesiąt. Dużo myśli, analizuje i zastanawia się nad wszystkimi możliwymi i niemożliwymi scenariuszami. Jednakże niejednokrotnie racjonalne myślenie niewiele zmieniło i dała się ponieść emocjom. Jest raczej ostrożna. Pomimo upływu czasu pozostała ciekawa świata i lubi odkrywać nowe miejsca, a także wracać do starych, z którymi wiążą się wspomnienia. Łatwo jest ją zdenerwować czy urazić, ale równie łatwo wywołać uśmiech na jej mordce. Raczej optymistycznie nastawiona do wszystkiego. Spoważniała nieco i już nie jest energicznym, rozbrykanym kociakiem, a spokojną wojowniczką. Stara się wszystkim pomóc i być użyteczną dla klanu. Zniknęła niepewność, czy poradzi sobie jako wojowniczka. Stąpa po ziemi bardziej twardo niż za kocięcych czasów, lecz wciąż może się pochwalić bujną wyobraźnią i kreatywnością. Dzięki wybujałej imaginacji wymyśla nieistniejące problemy i martwi się na zapas w zaciszu swojego legowiska, ale stara się tak jak wcześniej uśmiechać się do wszystkich i tryskać optymizmem. Uwielbia czasem wyjść samotnie z obozu i słuchać śpiewu ptaków czy patrzeć na rzekę - słowem, mieć kontakt z naturą.
Bez problemu zlokalizowała ptaka, który charakterystycznym odgłosem powiadomił ją o swojej obecności. Byłoby łatwiej, gdyby hasał po trawie, a nie przebywał w górze, jednak ten konkretny gatunek miał to do siebie, że rzadko przebywał na ziemi. Obiekt jej zainteresowania wydawał się na tyle zajęty stukaniem w pień, że jej nie zauważył, ale w każdej chwili mógł odlecieć. Nie było na co czekać - jeśli dzięcioł znajdował się na wysokości skoku, wojowniczka wybiła się z tylnych łap, jeżeli zaś uderzał dziobem w drzewo gdzieś wyżej, wspięła się do niego, starając się przy tym nie hałasować. Usiłowała wbić pazury w jego skrzydłami i przez to strącić na ziemię albo przycisnąć do pnia - obie opcje byłyby dobre.
This ishome Now I'm finallywhere I belong, where I belong Yeah, this is home NowI've found it, maybe, this ishome Yeah, this ishome
Trzmiel to w głównej mierze biały z pręgowaniem na niebieskich łatach na głowie oraz grzbiecie, jaki ogonie z niemalże czarną końcówką, oraz ciemnopomarańczowych ślepiach. Jego sylwetkę można raczej zamknąć w kształcie zbliżonym do kwadratu. Wyrósł nieco powyżej średniej wzrostu kocurów w Klanie Gromu, ale pod względem tuszy zajmuje w klanie czołowe miejsce. Pod znacznym tłuszczykiem rozbudowały się porządne mięśnie. Kocur-czołg.
Blizny: przedłużony uśmiech od lewego kącika pyska aż po ucho; oderwana część małżowiny prawego ucha od boku od zewnętrznej strony po całej wysokości. Po udarze w wieku 65 księżyców jego lewe oko się nie domyka, a lewy kącik pyska jest wiecznie opuszczony.
Życie Trzmiela nie było raczej zbyt emocjonujące. Właściwie on sam nigdy nie kierował się emocjami, które starał się ukrywać bardzo głęboko w sobie. Zaczął uczyć się tego chwilę przed zostaniem wojownikiem, a obecnie wypracował swoje kamienne, obojętne i niczym niewzruszone lico do perfekcji. Rzadko kiedy się unosił, czy denerwował. Nabrał trochę więcej szacunku do nieznanych mu kotów i przestał być aż tak zarozumiały jak kiedyś (co nie zmienia faktu, że nadal trochę jest). Kocur jest oschłym, obowiązkowym i ambitnym typem, który lubi jak wszystko chodzi, jak w zegarku, a najlepiej po jego myśli. Nadal nie przepada za tym, gdy ktoś wchodzi mu w drogę, jednakże stał się na tyle obojętny (przynajmniej zewnętrznie), że przestał pokazywać jakiekolwiek oznaki irytacji. Odkąd urodziły mu się kocięta zmiękł nieco, choć nadal jest twardy i bardziej przypomina zimny kamień niż delikatny kwiat.
Zlokalizowanie ptaka nie było trudnym zadaniem. Niestety, na nieszczęście Czaplego Skrzydła, biało-czarny ptak z czerwoną plamą na czubku głowy siedział zdecydowanie wyżej niż wysokość jednego kociego skoku. Kocica musiała wspiąć się na drzewo, co było męczącym posunięciem. Męczącym, ale skutecznym. Czapla cicho wspięła się na pień, a potem silnym uderzeniem łapy trzepnęła w skrzydło dzięcioła, rozcinając mu je pazurami i ptak runął na ziemię, próbując wzbić się w powietrze za pomocą jednego sprawnego skrzydła. Poturbowany zmarł chwilę później, jednakże przed Czaplą było jeszcze jedno zadanie. Teraz musiała z tego drzewa zejść. Uczyła się kiedyś jak to zrobić?
Po wsadzeniu głowy w wysokie trzciny Drżący Płomień pomiędzy wodnymi pałkami zobaczył błotnisty brzeg i... niewielkie gniazdo, a w nim ptasie jaja. Najwyraźniej ruch, który wcześniej zwrócił uwagę wojownika był spowodowany opuszczeniem gniazda przez ptaka, prawdopodobnie kaczki o czym świadczyły charakterystyczne dla nich pióra w pobliżu zbudowanego z patyków gniazda.
Jeśli kiedyś zobaczysz srebrną kotkę o smukłej sylwetce i długich łapach z czarnymi cętkami na sierści, to właśnie Czaple Skrzydło. Jej wzrost jest nieco większy od przeciętnego, ale nie można też jej nazwać najwyższym kotem w Klanie Rzeki. Krótkie, gęste futro jest zazwyczaj starannie wyczyszczone, a końcówkę ogona zdobi biała plama. Wskutek treningu mięśnie zarysowały się u niej wyraźniej niż wcześniej. Nieodłącznym elementem jej postaci jest też uśmiech. Na świat spogląda parą bystrych oczu, które można określić jako złociste lub bursztynowe. Jej nos przybrał ceglastą barwę, za to poduszki łap są ciemne.
Zdarza jej się działać impulsywnie, ale zazwyczaj kilka razy przemyśli swoje działanie. Albo kilkadziesiąt. Dużo myśli, analizuje i zastanawia się nad wszystkimi możliwymi i niemożliwymi scenariuszami. Jednakże niejednokrotnie racjonalne myślenie niewiele zmieniło i dała się ponieść emocjom. Jest raczej ostrożna. Pomimo upływu czasu pozostała ciekawa świata i lubi odkrywać nowe miejsca, a także wracać do starych, z którymi wiążą się wspomnienia. Łatwo jest ją zdenerwować czy urazić, ale równie łatwo wywołać uśmiech na jej mordce. Raczej optymistycznie nastawiona do wszystkiego. Spoważniała nieco i już nie jest energicznym, rozbrykanym kociakiem, a spokojną wojowniczką. Stara się wszystkim pomóc i być użyteczną dla klanu. Zniknęła niepewność, czy poradzi sobie jako wojowniczka. Stąpa po ziemi bardziej twardo niż za kocięcych czasów, lecz wciąż może się pochwalić bujną wyobraźnią i kreatywnością. Dzięki wybujałej imaginacji wymyśla nieistniejące problemy i martwi się na zapas w zaciszu swojego legowiska, ale stara się tak jak wcześniej uśmiechać się do wszystkich i tryskać optymizmem. Uwielbia czasem wyjść samotnie z obozu i słuchać śpiewu ptaków czy patrzeć na rzekę - słowem, mieć kontakt z naturą.
Ptak spadł na dół i po chwili znieruchomiał, a teraz trzeba tylko się do niego dostać. Wojowniczka zaczęła się cofać po pniu głową do góry. Nie lubiła zbytnio tego robić, bo nie widziała, co ma przed sobą. Słyszała jednak, że tylko tak można się dostać na dół, oczywiście nie licząc skoku z wysokości i ryzyka połamania sobie kości, ale taka opcja nie wchodziła w grę. Nigdy nie próbowała schodzić z drzewa w inny sposób niż tyłem, a i tym razem ten sposób jej nie zawiódł. Wczepiała pazury w korę niczym alpinista i po pewnym czasie znalazła się na ziemi. Otrzepała futro, po czym wzięła ptaka w zęby i zakopała. Powinna bez problemu zapamiętać to miejsce - nad brzegiem, pod wysokim drzewem, którego pień był w niektórych miejscach mokry, ciemniejszy. Niechcący sama go oznaczyła, wchodząc tam z futrem nasiąkniętym wodą. Po raz kolejny zniżyła tułów, ustawiła się pod wiatr i starała się zlokalizować kolejną ofiarę. Skupiła uwagę na omijaniu gałązek bądź suchych listków.
This ishome Now I'm finallywhere I belong, where I belong Yeah, this is home NowI've found it, maybe, this ishome Yeah, this ishome
Bardzo niski, lecz całkiem dobrze zbudowany kocur. Podczas swojego życia jako na wpół oswojony kocur, jedzenie dostawał dosłownie na talerzu, co eliminowało potrzebę polowania, ale Dreszcz bynajmniej nie próżnował i zachował swoją formę. Oczywiście nie zmienił się również kształt jego łba - krótki, kanciasty, z dużymi, okrągłymi oczami o złotym kolorze - i jego futro - wciąż krótkie, wciąż czarne, wciąż rzadkie. W niektórych miejscach widać było prześwity jego jasnej skóry, chociaż jest ich już mniej niż za kociaka. Jedyną rzeczą, która mogłaby zaskoczyć jego starych znajomych, była nowa blizna. Ślady czyichś pazurów ciągnęły się od czubka jego głowy do czoła.
Nowy Dreszcz różni się od starego przede wszystkim tym, że nauczył się uciekać przed swoimi problemami zamiast je ignorować. Poza klanem nie mógł już egzystować i czekać aż wszystko się naprawi. Wciąż preferuje kroczyć po linii najmniejszego oporu, jednak zdarza się, że zdecyduje się na drogę okrężną, gdy uzna, że dodatkowy wysiłek się opłaca. Stara się stale zapewniać sobie zajęcia, bo nauczył się, że bezczynność potrafi być zabójcza dla jego woli życia. Zmusza się do pozytywnego myślenia i powtarza sobie, że nie ma czego żałować. Udało mu się nawet w to uwierzyć. No, do pewnego czasu. Inaczej pewnie nigdy by nie wrócił. Stał się również nieco bardziej pewny siebie.
Jaja też były jadalne... kocur chwilę zastanawiał się, czy może by ich nie wziąć. Tylko jak miałby je bezpiecznie dostarczyć do obozu? Po drodze na pewno by się stłukły. Wysunął więc łebek z zarośli, oszczędzając miot przyszłych kaczek. Mogą spokojnie dorosnąć i stać się znacznie bardziej atrakcyjnym posiłkiem. Chyba że jakiś inny drapieżnik nie będzie na tyle łaskawy co czarny wojownik.
Dochodząc do wniosku, że Błotnista Wysepka może faktycznie nie była najlepszym miejscem na polowanie, ominął chwilowo niestrzeżone gniazdo i swoje kroki skierował ku płytkiemu brodowi porośniętemu trzciną zwanemu Trzcinowym Zakątkiem. Wodne rośliny stanowiły dla małego kocura bardzo dobrą kryjówkę, liczył więc że złapanie tu jakiegoś brodzącego ptaka czy chociaż małej żabki nie powinno być problemem. Zgiął łapy i ruszył przez gęste trzciny, uważając przy tym by wiatr wiał w odpowiednim kierunku a on sam pozostawał niezauważalny. Szedł powoli, uważając by jego łapy nie powodowały żadnych plusków kiedy zanurzał je w płytkiej wodzie.
Sweetheart,youlookalittletired W he ndidyoulasteat? Comeinandmakeyourselfathome Stayaslongasyouneed Tellme,issomethingwrong?
Trzmiel to w głównej mierze biały z pręgowaniem na niebieskich łatach na głowie oraz grzbiecie, jaki ogonie z niemalże czarną końcówką, oraz ciemnopomarańczowych ślepiach. Jego sylwetkę można raczej zamknąć w kształcie zbliżonym do kwadratu. Wyrósł nieco powyżej średniej wzrostu kocurów w Klanie Gromu, ale pod względem tuszy zajmuje w klanie czołowe miejsce. Pod znacznym tłuszczykiem rozbudowały się porządne mięśnie. Kocur-czołg.
Blizny: przedłużony uśmiech od lewego kącika pyska aż po ucho; oderwana część małżowiny prawego ucha od boku od zewnętrznej strony po całej wysokości. Po udarze w wieku 65 księżyców jego lewe oko się nie domyka, a lewy kącik pyska jest wiecznie opuszczony.
Życie Trzmiela nie było raczej zbyt emocjonujące. Właściwie on sam nigdy nie kierował się emocjami, które starał się ukrywać bardzo głęboko w sobie. Zaczął uczyć się tego chwilę przed zostaniem wojownikiem, a obecnie wypracował swoje kamienne, obojętne i niczym niewzruszone lico do perfekcji. Rzadko kiedy się unosił, czy denerwował. Nabrał trochę więcej szacunku do nieznanych mu kotów i przestał być aż tak zarozumiały jak kiedyś (co nie zmienia faktu, że nadal trochę jest). Kocur jest oschłym, obowiązkowym i ambitnym typem, który lubi jak wszystko chodzi, jak w zegarku, a najlepiej po jego myśli. Nadal nie przepada za tym, gdy ktoś wchodzi mu w drogę, jednakże stał się na tyle obojętny (przynajmniej zewnętrznie), że przestał pokazywać jakiekolwiek oznaki irytacji. Odkąd urodziły mu się kocięta zmiękł nieco, choć nadal jest twardy i bardziej przypomina zimny kamień niż delikatny kwiat.
Czapla schodziła sobie powoli z drzewa, hacząc pazurami o korę, ale w pewnym momencie łapa jej się omsknęła i srebrzysta zjechała w przyśpieszonym tempie w dół. Całe szczęście było jeszcze daleko do ziemi, toteż nie obiła sobie tyłka, ani nic z tych rzeczy - jedynie trochę bardziej się zmęczyła. Gdy już stanęła na czterech łapach i poczuła trawę między palcami, wróciła do poszukiwania zwierzyny. Ptactwo jej dzisiaj sprzyjało. Już po chwili usłyszała kaczy skrzek, a potem zobaczyła stojącą u brzegu kaczkę, która zdawała się nie wiedzieć o obecności Czaplego Skrzydła.
Łaska małego czarnucha spadła na te biedne, małe kaczki skryte w wapiennych pancerzykach, gdy kocur wysunął z trzcin głowę i postanowił zapolować na coś bardziej... dorodnego. Myśl, którą się wykazał była w sumie zdecydowanie rozsądniejsza, niż mogłoby się wydawać. Drżący Płomień brodził powoli w płytkiej wodzie, stawiając łapy tak, że nie wydawał najmniejszego plusku, ale mimo tego niczego nie mógł znaleźć. Jakby wszystkie stworzenia zapadły się pod ziemię. Może przeszły na drugą stronę i dlatego Czapla znajdowała zwierzynę za zwierzyną?
Jeśli kiedyś zobaczysz srebrną kotkę o smukłej sylwetce i długich łapach z czarnymi cętkami na sierści, to właśnie Czaple Skrzydło. Jej wzrost jest nieco większy od przeciętnego, ale nie można też jej nazwać najwyższym kotem w Klanie Rzeki. Krótkie, gęste futro jest zazwyczaj starannie wyczyszczone, a końcówkę ogona zdobi biała plama. Wskutek treningu mięśnie zarysowały się u niej wyraźniej niż wcześniej. Nieodłącznym elementem jej postaci jest też uśmiech. Na świat spogląda parą bystrych oczu, które można określić jako złociste lub bursztynowe. Jej nos przybrał ceglastą barwę, za to poduszki łap są ciemne.
Zdarza jej się działać impulsywnie, ale zazwyczaj kilka razy przemyśli swoje działanie. Albo kilkadziesiąt. Dużo myśli, analizuje i zastanawia się nad wszystkimi możliwymi i niemożliwymi scenariuszami. Jednakże niejednokrotnie racjonalne myślenie niewiele zmieniło i dała się ponieść emocjom. Jest raczej ostrożna. Pomimo upływu czasu pozostała ciekawa świata i lubi odkrywać nowe miejsca, a także wracać do starych, z którymi wiążą się wspomnienia. Łatwo jest ją zdenerwować czy urazić, ale równie łatwo wywołać uśmiech na jej mordce. Raczej optymistycznie nastawiona do wszystkiego. Spoważniała nieco i już nie jest energicznym, rozbrykanym kociakiem, a spokojną wojowniczką. Stara się wszystkim pomóc i być użyteczną dla klanu. Zniknęła niepewność, czy poradzi sobie jako wojowniczka. Stąpa po ziemi bardziej twardo niż za kocięcych czasów, lecz wciąż może się pochwalić bujną wyobraźnią i kreatywnością. Dzięki wybujałej imaginacji wymyśla nieistniejące problemy i martwi się na zapas w zaciszu swojego legowiska, ale stara się tak jak wcześniej uśmiechać się do wszystkich i tryskać optymizmem. Uwielbia czasem wyjść samotnie z obozu i słuchać śpiewu ptaków czy patrzeć na rzekę - słowem, mieć kontakt z naturą.
Jej łapa w pewnym momencie trafiła nie tam gdzie trzeba i wojowniczka zjechała na dół, ale nie wyrządziło jej to większej szkody. Ponownie skupiła się na szukaniu potencjalnych ofiar i nie musiała długo czekać aż któraś z nich pojawiła się w zasięgu jej wzroku i słuchu. Kolejny ptak, tym razem większy i bardziej sycący - kaczka. W każdej chwili mogła czmychnąć do wody, ale kotce też przecież niestraszne było zmoczenie się. Ciekawe, czy udałoby się jej schwytać płynącą kaczkę? Raczej nie, bo ta zawsze mogła jeszcze odlecieć. Tego to już żaden kot nie umie. Tymczasem możliwy obiad jakiegoś rzecznego kotka stał na brzegu i trzeba go złapać, a nie rozmyślać, co by było gdyby.
Głowa, ogon i grzbiet kotki znajdowały się w jednej linii, a córka Jastrzębiopiórego starała się podkraść do zdobyczy. Uważała przede wszystkim na to, żeby ptaszyna jej nie dostrzegła, kryjąc swoje srebrne futro za drzewami i krzakami, ale patrzyła też pod łapy, które pozostawały ugięte. Sciszyła oddech, a ciężar ciała przeniosła na tył. Jeśli wszystko poszło zgodnie z planem, skoczyła z wyciągniętymi pazurami, celując w skrzydła kaczki. Nie lubiła bawić się ofiarami. Jako kocię czasem podrzucała w górę jakieś drobne gryzonie, ale one były już martwe. Zamierzała zakończyć życie ofiary bez zbędnej zwłoki, tak jak należało.
This ishome Now I'm finallywhere I belong, where I belong Yeah, this is home NowI've found it, maybe, this ishome Yeah, this ishome
Bardzo niski, lecz całkiem dobrze zbudowany kocur. Podczas swojego życia jako na wpół oswojony kocur, jedzenie dostawał dosłownie na talerzu, co eliminowało potrzebę polowania, ale Dreszcz bynajmniej nie próżnował i zachował swoją formę. Oczywiście nie zmienił się również kształt jego łba - krótki, kanciasty, z dużymi, okrągłymi oczami o złotym kolorze - i jego futro - wciąż krótkie, wciąż czarne, wciąż rzadkie. W niektórych miejscach widać było prześwity jego jasnej skóry, chociaż jest ich już mniej niż za kociaka. Jedyną rzeczą, która mogłaby zaskoczyć jego starych znajomych, była nowa blizna. Ślady czyichś pazurów ciągnęły się od czubka jego głowy do czoła.
Nowy Dreszcz różni się od starego przede wszystkim tym, że nauczył się uciekać przed swoimi problemami zamiast je ignorować. Poza klanem nie mógł już egzystować i czekać aż wszystko się naprawi. Wciąż preferuje kroczyć po linii najmniejszego oporu, jednak zdarza się, że zdecyduje się na drogę okrężną, gdy uzna, że dodatkowy wysiłek się opłaca. Stara się stale zapewniać sobie zajęcia, bo nauczył się, że bezczynność potrafi być zabójcza dla jego woli życia. Zmusza się do pozytywnego myślenia i powtarza sobie, że nie ma czego żałować. Udało mu się nawet w to uwierzyć. No, do pewnego czasu. Inaczej pewnie nigdy by nie wrócił. Stał się również nieco bardziej pewny siebie.
Niedobra siostra zabrała mu całą zwierzynę - oto, co się stało! Albo przynajmniej większość. Ale młody wojownik nie zamierzał się poddawać w swych staraniach. Głowa nisko, ogon na poziomie ciała, oczy dookoła głowy w poszukiwaniu zarówno zwierzyny jak i ewentualnych przeszkód, no i lecimy. Ponownie upewnił się, że wiatr wieje w odpowiednim - dla niego korzystnym - kierunku, zadbał również oczywiście o niewydawanie żadnych niepotrzebnych dźwięków, po czym rozpoczął swoje poszukiwania. Szukał zwierzyny każdym ze zmysłów - no, może poza dotykiem. I smakiem. Powiedzmy, że większością zmysłów. Czapla tym czasem nie miała większego problemu ze znajdowaniem potencjalnych ofiar... mogłaby się chociaż częścią podzielić.
Sweetheart,youlookalittletired W he ndidyoulasteat? Comeinandmakeyourselfathome Stayaslongasyouneed Tellme,issomethingwrong?
Trzmiel to w głównej mierze biały z pręgowaniem na niebieskich łatach na głowie oraz grzbiecie, jaki ogonie z niemalże czarną końcówką, oraz ciemnopomarańczowych ślepiach. Jego sylwetkę można raczej zamknąć w kształcie zbliżonym do kwadratu. Wyrósł nieco powyżej średniej wzrostu kocurów w Klanie Gromu, ale pod względem tuszy zajmuje w klanie czołowe miejsce. Pod znacznym tłuszczykiem rozbudowały się porządne mięśnie. Kocur-czołg.
Blizny: przedłużony uśmiech od lewego kącika pyska aż po ucho; oderwana część małżowiny prawego ucha od boku od zewnętrznej strony po całej wysokości. Po udarze w wieku 65 księżyców jego lewe oko się nie domyka, a lewy kącik pyska jest wiecznie opuszczony.
Życie Trzmiela nie było raczej zbyt emocjonujące. Właściwie on sam nigdy nie kierował się emocjami, które starał się ukrywać bardzo głęboko w sobie. Zaczął uczyć się tego chwilę przed zostaniem wojownikiem, a obecnie wypracował swoje kamienne, obojętne i niczym niewzruszone lico do perfekcji. Rzadko kiedy się unosił, czy denerwował. Nabrał trochę więcej szacunku do nieznanych mu kotów i przestał być aż tak zarozumiały jak kiedyś (co nie zmienia faktu, że nadal trochę jest). Kocur jest oschłym, obowiązkowym i ambitnym typem, który lubi jak wszystko chodzi, jak w zegarku, a najlepiej po jego myśli. Nadal nie przepada za tym, gdy ktoś wchodzi mu w drogę, jednakże stał się na tyle obojętny (przynajmniej zewnętrznie), że przestał pokazywać jakiekolwiek oznaki irytacji. Odkąd urodziły mu się kocięta zmiękł nieco, choć nadal jest twardy i bardziej przypomina zimny kamień niż delikatny kwiat.
Wszystko byłoby w porządku, gdyby Czapla nie zapomniała o jednej ważnej rzeczy, a mianowicie o wietrze, który przeniósł jej zapach prosto do kaczki. Wystarczyło, że ta się obejrzała, żeby przyszły obiad wojowniczki był raczej na wynos. O ile w ogóle go złapie. Brązowa kaczka wystrzeliła przed siebie i ze skrzekiem zaczęła uciekać przed wojowniczką, powoli zbierając się do lotu. Srebrzysta będzie musiała się pośpieszyć, jeśli ma zamiar przynieść do obozu coś więcej niż dzięcioła.
Drżący Płomień wytrwale szukał zwierzyny, mimo iż los tego dnia mu nie za bardzo sprzyjał. Dotychczas nie udało mu się niczego upolować, ani natrafić na choćby jakiś ślady, ale tym razem szczęście mu dopisało. W pewnym momencie trzciny rozstępowały się przechodząc w niewielki, błotnisty brzeg, a właśnie nieopodal tego błotka na trafie czarny kocur mógł dostrzec skaczącego szaro-burego ptaszka niewielkich rozmiarów. Nie była to może obfita zwierzyna, którą mógłby się najeść, ale zawsze coś, prawda?
Jeśli kiedyś zobaczysz srebrną kotkę o smukłej sylwetce i długich łapach z czarnymi cętkami na sierści, to właśnie Czaple Skrzydło. Jej wzrost jest nieco większy od przeciętnego, ale nie można też jej nazwać najwyższym kotem w Klanie Rzeki. Krótkie, gęste futro jest zazwyczaj starannie wyczyszczone, a końcówkę ogona zdobi biała plama. Wskutek treningu mięśnie zarysowały się u niej wyraźniej niż wcześniej. Nieodłącznym elementem jej postaci jest też uśmiech. Na świat spogląda parą bystrych oczu, które można określić jako złociste lub bursztynowe. Jej nos przybrał ceglastą barwę, za to poduszki łap są ciemne.
Zdarza jej się działać impulsywnie, ale zazwyczaj kilka razy przemyśli swoje działanie. Albo kilkadziesiąt. Dużo myśli, analizuje i zastanawia się nad wszystkimi możliwymi i niemożliwymi scenariuszami. Jednakże niejednokrotnie racjonalne myślenie niewiele zmieniło i dała się ponieść emocjom. Jest raczej ostrożna. Pomimo upływu czasu pozostała ciekawa świata i lubi odkrywać nowe miejsca, a także wracać do starych, z którymi wiążą się wspomnienia. Łatwo jest ją zdenerwować czy urazić, ale równie łatwo wywołać uśmiech na jej mordce. Raczej optymistycznie nastawiona do wszystkiego. Spoważniała nieco i już nie jest energicznym, rozbrykanym kociakiem, a spokojną wojowniczką. Stara się wszystkim pomóc i być użyteczną dla klanu. Zniknęła niepewność, czy poradzi sobie jako wojowniczka. Stąpa po ziemi bardziej twardo niż za kocięcych czasów, lecz wciąż może się pochwalić bujną wyobraźnią i kreatywnością. Dzięki wybujałej imaginacji wymyśla nieistniejące problemy i martwi się na zapas w zaciszu swojego legowiska, ale stara się tak jak wcześniej uśmiechać się do wszystkich i tryskać optymizmem. Uwielbia czasem wyjść samotnie z obozu i słuchać śpiewu ptaków czy patrzeć na rzekę - słowem, mieć kontakt z naturą.
Zbyt późno się zorientowała, że nie idzie pod wiatr i nim zdążyła to naprawić kaczka zaczęła uciekać. Peszek. Kotka pobiegła za nią ile sił w łapach, chcąc później skokiem przyszpilić ją do ziemi, a najlepiej połamać skrzydła. Dzięcioł sam w sobie nie był zły, ale im więcej jedzenia się przyniesie, tym lepiej. Czasem jednak nawet najlepszym wojownikom podwinie się łapa i przyniosą do obozu niewiele zwierzyny albo wrócą z niczym. Ciekawe, czy Dresowi szczęście dopisuje? Tyle dobrego, że nie słyszała jego wołania o pomoc, więc pewnie nie jest źle. Wysepka w sumie była taka średnia do polowania, ale na brzegu kręci się trochę ptaków.
This ishome Now I'm finallywhere I belong, where I belong Yeah, this is home NowI've found it, maybe, this ishome Yeah, this ishome
Bardzo niski, lecz całkiem dobrze zbudowany kocur. Podczas swojego życia jako na wpół oswojony kocur, jedzenie dostawał dosłownie na talerzu, co eliminowało potrzebę polowania, ale Dreszcz bynajmniej nie próżnował i zachował swoją formę. Oczywiście nie zmienił się również kształt jego łba - krótki, kanciasty, z dużymi, okrągłymi oczami o złotym kolorze - i jego futro - wciąż krótkie, wciąż czarne, wciąż rzadkie. W niektórych miejscach widać było prześwity jego jasnej skóry, chociaż jest ich już mniej niż za kociaka. Jedyną rzeczą, która mogłaby zaskoczyć jego starych znajomych, była nowa blizna. Ślady czyichś pazurów ciągnęły się od czubka jego głowy do czoła.
Nowy Dreszcz różni się od starego przede wszystkim tym, że nauczył się uciekać przed swoimi problemami zamiast je ignorować. Poza klanem nie mógł już egzystować i czekać aż wszystko się naprawi. Wciąż preferuje kroczyć po linii najmniejszego oporu, jednak zdarza się, że zdecyduje się na drogę okrężną, gdy uzna, że dodatkowy wysiłek się opłaca. Stara się stale zapewniać sobie zajęcia, bo nauczył się, że bezczynność potrafi być zabójcza dla jego woli życia. Zmusza się do pozytywnego myślenia i powtarza sobie, że nie ma czego żałować. Udało mu się nawet w to uwierzyć. No, do pewnego czasu. Inaczej pewnie nigdy by nie wrócił. Stał się również nieco bardziej pewny siebie.
O! Wreszcie coś znalazł. Kocur jeszcze raz sprawdził czy wiatr wieje w odpowiednim kierunku - ostrożności nigdy nie za wiele, nawet jeżeli ptaki nie były słynne ze swojego czułego węchu, po czym w pozycji łowieckiej zaczął skradać się w kierunku małego wróbelka. Do kiedy mógł, używał trzcin jako schronienia przed zostaniem zauważonym. Kiedyś jednak musiał je opuścić w celu złapania ptaszka i wtedy jedyną ochroną pozostały dla niego ćwiczone dziesiątki razy umiejętności. Miał ugięte łapy, głowę i ogon na wysokości tułowia a żółte oczy lustrowały ziemię w poszukiwaniu przeszkód. Nie chciał wywołać żadnych niepotrzebnych hałasów. Teraz chyba jedynym czynnikiem, który mógł mu przeszkodzić w upolowaniu stworzonka, było szczęście - a raczej pech. Jeżeli okaże się jednak, że Gwiezdny Klan postanowił być wobec niego łaskawy, kocur wyciągnie pazury i skoczy na swoją ofiarę, celując w malutkie skrzydła z zamiarem uniemożliwienia ucieczki biednemu ptaszkowi.
Sweetheart,youlookalittletired W he ndidyoulasteat? Comeinandmakeyourselfathome Stayaslongasyouneed Tellme,issomethingwrong?
Zdążył już dorosnąć. Zrobił się postawny i największy z kociąt Chabrowego Pąku, choć pomiędzy nim a Osikową Łapą nie ma znacznej różnicy. Z puszystej, okrągłej kulki stał się teraz sporym kocurem o długich, a także zwinnych łapach i pokaźnym ogonie, który często nosi wysoko uniesiony z nonszalancko opadającą końcówką. Ślepia kocura wybarwiły się na złocisty odcień. Może i bokobrody Pochmurnego nie są tak wydatne jak te u Osiki, ale bujnością kryzy go zdecydowanie przewyższa. Sierść na jego brodzie jest trochę dłuższa, co sprawia, że ma małą kozią bródkę. Samą brodę ma mocną i szeroką, aczkolwiek nie tak pokaźną jak ta Osiki. Bura sierść pokryta czarnymi, klasycznymi pręgami kontrastuje z białymi wstawkami na kufie, brodzie, kryzie, a także na przednich i tylnych łapach, gdzie sięgają one aż do pięt. Spomiędzy palców wyrastają mu pęczki sierści.
Wycofany, nonszalancki, spokojny. Raczej się nie emocjonuje. Częściej charakteryzuje go stoicki spokój. Jest co prawda ciekawy świata, jednak nie pokazuje tego za bardzo. Ma naturę samotnika i nie jest gadatliwy. Właściwie to w ogóle nie mówi. Przynajmniej do innych.
Na nic były srebrzystej pogonie za zbuntowaną kaczką a la kfc na wynos. Czapla była tym razem zbyt wolna. Nie zagęszczała wystarczająco ruchów, żeby wyrwać za kaczką i przekreślić jej szanse na ucieczkę. Brązowo-szary ptak rozłożył skrzydła i wzbił się w powietrze, zostawiając Czaple Skrzydło na ziemi. Czapla, mimo iż nazywała się Skrzydłem, to wciąż nie potrafiła latać w przeciwieństwie do kaczki.
W istocie teraz wszystko zależało od jego szczęścia, a także od zręcznych łap oraz jako-takiej celności, którą mógł się w tym momencie wykazać. Drżący Płomień bardzo umiejętnie podszedł wróbelka i nic nie wskazywało na to, jakoby miał mu w ostatniej chwili uciec. Wtedy właśnie czarny wojownik wyskoczył na ptaszka i trzepnął łapą z impetem w jego drobne skrzydełka, które przykro trzasnęły. Generalnie, gdyby miał to czynienia z większym ptakiem, to pewnie nie zabiłby go tym ciosem, ale wróbelek był jednak małym stworzonkiem, więc Dreszcz miał szczęście.
jestemPiotr,ale mówiąnamnieŁ O T R dosyćdługomamten alias,aleniewiemwsumieskąd (znajdziesz go)wszędziegdziezapachperfumi szlugówswąd aw dziewczęcychsercachwciążgasłyświatłaipsułsięprąd
Jeśli kiedyś zobaczysz srebrną kotkę o smukłej sylwetce i długich łapach z czarnymi cętkami na sierści, to właśnie Czaple Skrzydło. Jej wzrost jest nieco większy od przeciętnego, ale nie można też jej nazwać najwyższym kotem w Klanie Rzeki. Krótkie, gęste futro jest zazwyczaj starannie wyczyszczone, a końcówkę ogona zdobi biała plama. Wskutek treningu mięśnie zarysowały się u niej wyraźniej niż wcześniej. Nieodłącznym elementem jej postaci jest też uśmiech. Na świat spogląda parą bystrych oczu, które można określić jako złociste lub bursztynowe. Jej nos przybrał ceglastą barwę, za to poduszki łap są ciemne.
Zdarza jej się działać impulsywnie, ale zazwyczaj kilka razy przemyśli swoje działanie. Albo kilkadziesiąt. Dużo myśli, analizuje i zastanawia się nad wszystkimi możliwymi i niemożliwymi scenariuszami. Jednakże niejednokrotnie racjonalne myślenie niewiele zmieniło i dała się ponieść emocjom. Jest raczej ostrożna. Pomimo upływu czasu pozostała ciekawa świata i lubi odkrywać nowe miejsca, a także wracać do starych, z którymi wiążą się wspomnienia. Łatwo jest ją zdenerwować czy urazić, ale równie łatwo wywołać uśmiech na jej mordce. Raczej optymistycznie nastawiona do wszystkiego. Spoważniała nieco i już nie jest energicznym, rozbrykanym kociakiem, a spokojną wojowniczką. Stara się wszystkim pomóc i być użyteczną dla klanu. Zniknęła niepewność, czy poradzi sobie jako wojowniczka. Stąpa po ziemi bardziej twardo niż za kocięcych czasów, lecz wciąż może się pochwalić bujną wyobraźnią i kreatywnością. Dzięki wybujałej imaginacji wymyśla nieistniejące problemy i martwi się na zapas w zaciszu swojego legowiska, ale stara się tak jak wcześniej uśmiechać się do wszystkich i tryskać optymizmem. Uwielbia czasem wyjść samotnie z obozu i słuchać śpiewu ptaków czy patrzeć na rzekę - słowem, mieć kontakt z naturą.
Tak to już w życiu bywa, że nie zawsze wszystko się udaje. Kotka latać nie potrafiła, pozostało jej tylko patrzeć w ślad za oddalającym się niedoszłym posiłkiem. Ta kaczka nie była jedynym zwierzakiem w okolicy, na którego można polować, a przynajmniej wojowniczka miała taką nadzieję. Ponownie obniżyła tułów, trzymając głowę i ogon na linii grzbietu. Upewniła się, że idzie pod wiatr, a jej oddech jest cichy. Sprawdzała, po czym stąpa, żeby żadna wredna gałązka nie trzasnęła pod jej łapą. Czas znaleźć co innego. Najlepiej coś, co nie ma skrzydeł, ale nie można być wybrednym i każdą zwierzynę trzeba spróbować podejść.
This ishome Now I'm finallywhere I belong, where I belong Yeah, this is home NowI've found it, maybe, this ishome Yeah, this ishome
Bardzo niski, lecz całkiem dobrze zbudowany kocur. Podczas swojego życia jako na wpół oswojony kocur, jedzenie dostawał dosłownie na talerzu, co eliminowało potrzebę polowania, ale Dreszcz bynajmniej nie próżnował i zachował swoją formę. Oczywiście nie zmienił się również kształt jego łba - krótki, kanciasty, z dużymi, okrągłymi oczami o złotym kolorze - i jego futro - wciąż krótkie, wciąż czarne, wciąż rzadkie. W niektórych miejscach widać było prześwity jego jasnej skóry, chociaż jest ich już mniej niż za kociaka. Jedyną rzeczą, która mogłaby zaskoczyć jego starych znajomych, była nowa blizna. Ślady czyichś pazurów ciągnęły się od czubka jego głowy do czoła.
Nowy Dreszcz różni się od starego przede wszystkim tym, że nauczył się uciekać przed swoimi problemami zamiast je ignorować. Poza klanem nie mógł już egzystować i czekać aż wszystko się naprawi. Wciąż preferuje kroczyć po linii najmniejszego oporu, jednak zdarza się, że zdecyduje się na drogę okrężną, gdy uzna, że dodatkowy wysiłek się opłaca. Stara się stale zapewniać sobie zajęcia, bo nauczył się, że bezczynność potrafi być zabójcza dla jego woli życia. Zmusza się do pozytywnego myślenia i powtarza sobie, że nie ma czego żałować. Udało mu się nawet w to uwierzyć. No, do pewnego czasu. Inaczej pewnie nigdy by nie wrócił. Stał się również nieco bardziej pewny siebie.
Ha! Pokazał temu wróblowi. Trzeba było go jeszcze tylko zakopać a kocur odnosił wrażenie, że płycizna to nie najlepsze na to miejsce. Wyszedł więc na suchy ląd, zakopał swoja ofiarę i już tam kontynuował swoje polowanie. Może tym razem złapie coś większego? Na przykład takiego gołębia, jeżeli jakiś okaże się na tyle łaskawy by do niego przylecieć. Już oczyma wyobraźni widząc jakąś wielką, tłusta zdobycz w swoim pyszczku, ugiął łapki, opuścił główkę, zaczął maszerować pod wiatr i szukać takiej właśnie tłustej zdobyczy, tylko może trochę bardziej rzeczywistej. Takiej, za którą można dostać expy.
Sweetheart,youlookalittletired W he ndidyoulasteat? Comeinandmakeyourselfathome Stayaslongasyouneed Tellme,issomethingwrong?
Trzmiel to w głównej mierze biały z pręgowaniem na niebieskich łatach na głowie oraz grzbiecie, jaki ogonie z niemalże czarną końcówką, oraz ciemnopomarańczowych ślepiach. Jego sylwetkę można raczej zamknąć w kształcie zbliżonym do kwadratu. Wyrósł nieco powyżej średniej wzrostu kocurów w Klanie Gromu, ale pod względem tuszy zajmuje w klanie czołowe miejsce. Pod znacznym tłuszczykiem rozbudowały się porządne mięśnie. Kocur-czołg.
Blizny: przedłużony uśmiech od lewego kącika pyska aż po ucho; oderwana część małżowiny prawego ucha od boku od zewnętrznej strony po całej wysokości. Po udarze w wieku 65 księżyców jego lewe oko się nie domyka, a lewy kącik pyska jest wiecznie opuszczony.
Życie Trzmiela nie było raczej zbyt emocjonujące. Właściwie on sam nigdy nie kierował się emocjami, które starał się ukrywać bardzo głęboko w sobie. Zaczął uczyć się tego chwilę przed zostaniem wojownikiem, a obecnie wypracował swoje kamienne, obojętne i niczym niewzruszone lico do perfekcji. Rzadko kiedy się unosił, czy denerwował. Nabrał trochę więcej szacunku do nieznanych mu kotów i przestał być aż tak zarozumiały jak kiedyś (co nie zmienia faktu, że nadal trochę jest). Kocur jest oschłym, obowiązkowym i ambitnym typem, który lubi jak wszystko chodzi, jak w zegarku, a najlepiej po jego myśli. Nadal nie przepada za tym, gdy ktoś wchodzi mu w drogę, jednakże stał się na tyle obojętny (przynajmniej zewnętrznie), że przestał pokazywać jakiekolwiek oznaki irytacji. Odkąd urodziły mu się kocięta zmiękł nieco, choć nadal jest twardy i bardziej przypomina zimny kamień niż delikatny kwiat.
Kocica ruszyła pod wiatr po swoim drobnym niepowodzeniu i miała zamiar wciąż szukać zwierzyny. W końcu klan jakoś trzeba było wykarmić, a nie wiadomo, czy inni wojownicy byli kompetentni. Poza tym, polowanie prawdopodobnie było dla Czaplego Skrzydła bardzo przyjemnym zajęciem, więc nic dziwnego, że nie za bardzo zrażała się tym, że kaczka dała jej nogę. Sęk w tym, że na razie nie mogła niczego znaleźć, chociaż żadnych błędów nie popełniała. Zwyczajnie los jej nie sprzyjał.
Drżący Płomień chyba podwędził kapkę szczęścia własnej siostrze, która teraz mogła się jedynie oblizać z niesmakiem z powodu ucieczki kaczki oraz nieudanej próbie odnalezienia śladów jakiejś zwierzyny. Tymczasem czarny kocur zaraz po zakopaniu swojego upierzonego nie-przyjaciela, udało mu się znaleźć ślady na miękkiej ziemi, które... przypominały, albo i nawet były identyczne, jak te, które zostawiła jego poprzednia ofiara. Chwilę później wojownik zobaczył skaczącego wróbelka trzy lisie długości od siebie.
![[Obrazek: 4X60gRV.png]](https://i.imgur.com/4X60gRV.png)
![[Obrazek: k4cE7RJ.png]](https://i.imgur.com/k4cE7RJ.png)