Zroszone Torfowisko

[Topniejący Lód]

Nie zniechęcał się. Jeszcze. Był na niejednym polowaniu, więc doskonale wiedział, że z początku ciężko o zwierzynę, zwłaszcza że nie przeszedł na razie za dużego dystansu, a piszczki zapewne pojawią się, jak zajdzie trochę głębiej. Usłyszał, owszem, śpiew ptaków, ale po pierwsze – najpewniej były daleko; po drugie – i tak nie potrafił się wspinać, więc od razu odrzucił pomysł szukania ich po drzewach. Jedynie z zaciekawieniem uniósł głowę, chcąc sprawdzić, czy jego myśli były słuszne, ale nawet nie mógł ich dojrzeć, jakby się schowały, jedynie kusząc go śpiewem. Na tę chwilę pozostawał więc cierpliwy, ale na jak długo? Upewnił się, że wiatr nadal wieje mu w pysk, po czym w dalszym ciągu szedł na ugiętych łapach, co jakiś czas patrząc na podłoże, gwoli pewności. Nadepnięcie na gałązkę nie zwiastowało szczęścia, nie wspominając już o tym, że nie należało to do najprzyjemniejszych rzeczy.

[Płomykówkowy Lot]

Uparcie szedł i szedł, nie mając zamiaru się poddać, ale na próżno. Nieważne jak bardzo uważnie nie przykładał się otoczeniu, węszył i nasłuchiwał, w pobliżu wciąż nie było nic ciekawego. Wojownikowi towarzyszył jedynie lekki wiatr, a zero zwierzyny. Z drugiej strony lepiej, że przynajmniej nie było też żadnych drapieżników. Napotkanie na swojej drodze na przykład, hm, lisa byłoby chyba niezbyt przyjemnym doświadczeniem. Może pozwoliłoby mu wyładować emocje, ale kto wie, jakby się dla niego skończyło?

Lód: S: 12 | Zr: 14 | Sz: 8 | Zm: 5 | HP: 80 | W: 50
» przerzuty: 0/3

[Topniejący Lód]

Och, z pewnością nie chciałby spotkać lisa. Szanse na to, że wyszedłby z tego żywy, byłyby znikome, a nawet, jeśli jakimś sposobem udałoby mu się przeżyć, bardzo prawdopodobnie dostałby upiększenie w postaci blizny, które, owszem, były ładne i na swój sposób dodawały uroku, ale na pewno nie jego zdaniem. Był bowiem opinii, że kot prezentuje się znacznie lepiej bez udziwnień tego typu, bez oderwanych uszu, rozciętych policzków czy bez pozbawionego ogona. Nie mógł przełknąć, że kiedyś i jego to spotka, bo mimo wszystko wiedział, że kiedyś przyjdzie pora na szramę, nieważne, jak bardzo starałby się tego unikać. W każdym razie: nadal szedł pod wiatr, na ugiętych łapach, zwracając uwagę na otoczenie.

[Płomykówkowy Lot]

Topniejący Lód był wytrwały, to trzeba było mu przyznać, ale sama wytrwałość nie starczyła. Zero, wciąż absolutne zero. Żadnych piszczków, ale żadnych drapieżników na szczęście też nie. Chociaż to, prawda? Jeśli zaczynał się powoli niecierpliwić, powinien pomyśleć sobie o tym, że przynajmniej nie wpadł w kłopoty. Ha. Cudowne pocieszenie jak na to, jak bardzo pusto było dziś w lesie w okolicy Zroszonego Torfowiska.

Lód: S: 12 | Zr: 14 | Sz: 8 | Zm: 5 | HP: 80 | W: 50
» przerzuty: 0/3

[Topniejący Lód]

Ta, było to dosyć zadziwiające, patrząc na to, o kim mówimy. Wojownik nigdy nie należał do cierpliwych czy wytrwałych kotów, zapewne, gdyby nie dzisiaj, to już po chwili krążenia by zrezygnował. Ale... właśnie. Było to dzisiaj, a dzisiaj na polowanie został popchnięty przez chęć wyładowania emocji, które niebezpiecznie w nim bulgotały, niemal prosząc się w ten sposób o wyżycie się na jakimś piszczku. Zacisnął szczękę, warcząc coś pod nosem, ale nadal niestrudzenie, na ugiętych łapach, pod wiatr, parł przed siebie. Gdzieś coś musiało się schować.

[Płomykówkowy Lot]

Szedł już tyle, że mógł się powoli zacząć zastanawiać, czy miało to w ogóle jakiś sens. Wciąż totalne zero, nawet dalekie ćwierkanie ptaków zdawało się nieco ucichnąć. Wszystkie znaki na niebie i ziemi zdawały się krzyczeć do Topniejącego Lodu, że tak prędko z sukcesem stąd nie wyjdzie. Nie należał do cierpliwych, a więc może Gwiezdni chcieli zesłać na niego swego rodzaju test? Jeśli tak, to zapewne świetnie się aktualnie bawili na Srebrnej Skórce.

Lód: S: 12 | Zr: 14 | Sz: 8 | Zm: 5 | HP: 80 | W: 50
» przerzuty: 0/3

[Topniejący Lód]

Gdyby tylko mógł, wybiłby tym durnym Gwiezdnym z głowy tak idiotyczny pomysł. Zdecydowanie mieli nudne życie, jeżeli zamiast pozwalać wojownikom polować, aby mogli wykarmić klan, woleli uraczać ich... niczym. W końcu nie wytrzymał, cierpliwość się skończyła, i w rezultacie usiadł pod drzewem, gdzie zaczął nabierać głębszych wdechów, żeby ogarnąć szalejącą w nim frustrację. Dopiero po dłuższej chwili wstał, znowu ugiął się na łapach, i zaczął zmierzać pod wiatr, mając nadzieję, że wreszcie coś znajdzie.

[Płomykówkowy Lot]

Gdyby mógł, to by wybił. Ale nie mógł. Na tym polegał problem. Haha. Starał się, to trzeba było mu przyznać, ale na nic były jego próby poprawy sytuacji, skoro okolica wciąż była zupełnie cicha i spokojna. Wręcz uciążliwie cicha i spokojna, zbyt cicha i spokojna. Szczególnie kiedy próbowało się coś znaleźć. Wyglądało na to, że zamiast wyładowywać emocje, na razie jedynie naładowywał się negatywnie. Ale kto wie, może sytuacja kiedyś się wreszcie odwróci... kiedyś.

Lód: S: 12 | Zr: 14 | Sz: 8 | Zm: 5 | HP: 80 | W: 50
» przerzuty: 0/3

[Topniejący Lód]

Właśnie... kiedyś. Na razie się na to nie zapowiadało. Na pysk wojownika wpełzł ironiczny uśmiech. To było tak żałosne, że aż zabawne, naprawdę. Nawet bardziej żałosne niż ziółka jego terminatora, które prawdopodobnie gdzieś sobie tam zbierał. Wpadł wreszcie na iście genialny plan − zmiana kierunku. Postanowił zajść bardziej w stronę Świerczyny, pamiętając oczywiście o zmierzaniu pod wiatr, na ugiętych łapach. Może tam piszczki będą bardziej łaskawe, zakładając rzecz jasna, że to ich sprawka, bo naprawdę nie przeszłoby mu przez myśl, że Gwiezdni mogliby być takimi wrednymi istotami.

[Płomykówkowy Lot]

Być może Gwiezdnym w końcu znudziło się dręczenie cienistego wojownika i skazywanie go na brak zwierzyny, bowiem nagle gdzieś kątem oka udało mu się zauważyć jakiś przemykający cień. Gdyby Topniejący Lód odwrócił się w tamtą stronę, zobaczyłby, że wśród drzew skacze sobie całkiem spory królik. A raczej skakał. Chwilowo, bo po chwili stanął pod którymś z drzewek i zaczął sobie wesoło i spokojnie skubać trawkę, zupełnie nieświadomy, że w pobliżu czyha na niego Wściekły Wojownik, który z chęcią coś już by upolował.

Lód: S: 12 | Zr: 14 | Sz: 8 | Zm: 5 | HP: 80 | W: 50
» przerzuty: 0/3

[Topniejący Lód]

Tak bardzo był zdeterminowany, że dostrzeżenie przemykającego cienia, a potem nawet całej sylwetki królika nie sprawiło mu problemu. Zatrzymał się na chwilę, przyglądając się zwierzęciu, a następnie przeszedł do rzeczy. Wściekły Wojownik zatem szedł na ugiętych łapach, dodatkowo obniżył głowę i ogon wzdłuż linii grzbietu, oczywiście kierując się pod wiatr, spłycając przy tym oddech, bo wiedział, że króliki mają wspaniały słuch. Zaczął ostrożnie kierować się w stronę zajęczaka, patrząc pod łapy, aby na nic nie nadepnąć, a gdyby doszedł dostatecznie blisko: wyskoczyłby w stronę ofiary, przyszpiliłby ją mocno do ziemi, i zacisnąłby szczęki na jej szyi, mocno szarpiąc przy tym głową, aby sprawić jej więcej bólu.

[Płomykówkowy Lot]

Jak na doświadczonego wojownika przystało, Topniejący Lód nie miał zbyt wielkiego problemu z podejściem do królika. Dopilnował wszystkich zasad i dzięki temu z wielką łatwością podszedł na odpowiednią odległość do skoku. W momencie, w którym wyskoczył, dla zwierzęcia nie było już żadnych szans. Uszak został przyszpilony do ziemi i nim w ogóle zdążył zrozumieć, co się działo, Lód pozbawił go życia. Nareszcie jakiś wynik, chciałoby się rzec.

+15 exp

Lód: S: 12 | Zr: 14 | Sz: 8 | Zm: 5 | HP: 80 | W: 50-3=47/50
» przerzuty: 0/3

[Topniejący Lód]

Znajdowanie smacznych kąsków może nie szło mu najlepiej, ale za to nie można było powiedzieć niczego złego o jego umiejętnościach łowieckich. Nie zdziwił się, gdy podejście królika nie sprawiło mu żadnego problemu, bo był świadomy swojej perfekcyjności, więc nawet nie dopuszczał do siebie myśli, że cokolwiek mogłoby pójść teraz źle. Zwierzę padło martwe, chociaż wojownik upewniał się jeszcze chwilę, że te nie oddycha, poprzez mocne trzymanie go przy podłożu, ale wreszcie, gdy był już pewien, że nie jest to marna sztuczka, wstał, chwycił zajęczaka w pysk, a wykopawszy w ziemi dołek, wrzucił tam zdobycz i przysypał ją ponownie ziemią. Zdecydowanie jedna zwierzyna nie była satysfakcjonująca, więc niewiele myśląc, wojownik ponownie zaczął zmierzać pod wiatr, na ugiętych łapach, w poszukiwaniu czegoś do upolowania. Miał nadzieję, że tym razem znalezienie czegoś nie zajmie tak dużo czasu.

[Płomykówkowy Lot]

Czegoś do upolowania nie było, ale znalazło się coś innego. Trochę bardziej agresywnego. Być może swoim polowaniem Topniejący Lód zakłócił spokój i ukradł potencjalne pożywienie jakiejś okolicznej łasicy, bo kiedy tylko ruszył dalej, dostrzegł nagle, że rozsierdzone zwierzątko tego gatunku biegło w jego stronę. Mógł próbować uciekać, a mógł również atakować, jak sobie wolał. Zależy, czy miał ochotę na konfrontację. Jedno było jednak pewne – decyzję musiał podjąć szybko.

Lód: S: 12 | Zr: 14 | Sz: 8 | Zm: 5 | HP: 80 | W: 47/50
» przerzuty: 0/3

Łasica: S: 5 | Zr: 9 | Sz: 5 | HP: 40 | W: 35

[Topniejący Lód]

Korzystniej się nie mogło trafić. Nie dość, że będzie mógł wyładować emocje, to oprócz tego łasica nie była lisem i pokonanie jej nie powinno sprawić mu problemu. Widział już w oddali, niewątpliwie, zwierzę w furii biegnące w jego stronę, co może nie było tym, co chciał, bo prawda była taka, że wolałby zapoczątkować walkę, mimo wszystko nie miał zamiaru narzekać; lepsze to, niż gdyby dowiedział się o jej obecności dopiero w momencie, gdy ta już leżałaby mu na grzbiecie. Nie miał za dużo czasu na obmyślanie strategii, wobec tego wypiął klatkę piersiową, w ten sposób dając złudzenie większego, i mocno trzymając się na wszystkich łapach, czekał na to aż łasica się zbliży; w odpowiednim momencie uniósłby przednią łapę, przyozdobioną w lśniące pazury, i z całej siły walnąłby ją w pysk, najlepiej w okolice oczu. Być może tknięte zwierzę straci na chwilę orientację i nie zdoła wymierzyć swojego ciosu, z powodu oszołomienia.