- CHODŹ CHODŹ CHODŹ!!!!! - zapiszczał wesoło, już chyba piąty raz obiegając i wracając do Gwiazdy, starając się go w ten sposób zachęcić do szybszej wędrówki na tereny. Bo nie dość, że był z Łabędziem - a wiadomo, że go kochał jak tatę (bo inaczej nie proponowałby Skrze adopcji drugiego taty), to po prostu był z nim. SAM!!! NA TERENACH!!!! MÓGŁ ROBIĆ CO CHCIAŁ JAK CHCIAŁ!!!!!!!!!!!! I teraz chciał KRZYCZEĆ!!!!!!!!! SKAKAĆ!!!!!!! PISZCZEĆ!!!!!!!!!! Szczególnie, że miał polować. Polować z Łabędziem, chłopaki, POLOWANIE Z GWIAZDĄ!!!
Problem był taki, że Szpon łajno o polowaniu wiedział, i nie miał zamiaru o tym wspominać słowem do samego końca. Zakładał oczywiście, że Łabędź nie ma wtyków od Zastępcy, bo w końcu od nich chyba mniej więcej zna się przebieg treningu danego terminatora. - Złapię dziś CAŁE STADO DZIKÓW!!! I będziemy mieli jedzenie do końca życia!!!! - powiedział jeszcze, stając w końcu przy starszym. - Daleeeeko jeszcze? Nie, żebym był zmęczony, ale wiesz! Nie wiem gdzie idę a fajnie by było wiedzieć!!!!
— Idę, idę — odpowiedział wyraźnie ciszej od swojego towarzysza, uśmiechając się pod nosem na wpół z czułością, na wpół z rozbawieniem. Spojrzeniem sunął za przemieszczającym się jak pchła w futrze kocurkiem. Energia Szponiastej Łapy była niebywała, chyba nigdy się nie nadziwi. — Pamiętasz pierwszą, najważniejszą zasadę polowania? Należy zachować ciszę, w przeciwnym razie przepłoszysz zwierzynę w promieniu kilkunastu długości drzewa i zamiast dzika, złapiesz co najwyżej liść spadający z drzewa. A nie chcę cię martwić, drzewa o tej porze są wyjątkowo gołe.
Mówił lekko, z humorem, bo przecież wybierając się ze Szponem gdziekolwiek, ostatnie czego się spodziewał to cisza. Jednak jakkolwiek ujmujące nie było entuzjastyczne uosobienie syna Skrzącego Słowa, to wkrótce mieli rozpocząć polowanie, czyli czas najwyższy nabrać odrobiny powagi. No, chyba że faktycznie mieli polować na martwą naturę!
— Już niedługo będziemy na miejscu — zapewnił i ruchem głowy wskazał na wyłaniający się na horyzoncie gąszcz. — Widzisz? Idziemy tam. Zanim się tam znajdziemy, mamy czas na krótką powtórkę. To jaka jest druga zasada polowania?
Cisza, wymaganie czegoś co jest niemal niemożliwe w towarzystwie najmłodszego syna Skry... Chociaż wspomnienie, że mógłby złapać nic nieco bardziej na niego podziałało. Jak na raz, stanął i przyłożył łapę do pyska, przesuwając ją na bok, żeby to się niby "zamknąć". I faktycznie, taka forma zabawy i podejście zdawało się działać, bo chociaż skakał i... nadal hałasował, ale zdecydowanie ciszej (nie licząc zagłuszonych przez zamknięty pysk dźwięków), to chociaż w pół dostosował się do zasady.
Aż padło pytanie o drugą. O chłopie. "Otworzył" pysk podobnym ruchem jak wcześniej, przesunął tylko łapę w drugą stronę. - Mam nie gonić zdobyczy jak uciekną poza granicę?... - tylko tyle się zdążył nauczyć. Nie - zapamiętać. Ale to nie szkodzi, kto jak kto, ale Łabędź nie będzie zły że się pomyli czy czegoś nie wie!!
Przypatrywał się machinacjom Szponiastej Łapy z uśmiechem, ciesząc się, że terminator potraktował przestrogę poważnie. No, "poważnie", ale rozumiał, skąd uwaga o zachowaniu ciszy i starał się do niej zastosować. Łabędź zamyślił się na moment, rozważając w głowie, czy jak już przyjdzie do samego polowania, kocurek wejdzie z odpowiedni rytm, czy własna natura powstrzyma go przez złapaniem czegokolwiek, dopóki nie oswoi się z panującymi podczas łowów zasadami. Nie zaskoczyłaby go żadna z opcji, na szczęście młody miał jeszcze dużo, dużo czasu na naukę. Nigdzie nie musieli się spieszyć.
— Słuszna uwaga — pochwalił ze skinieniem głowy. — Tak się korzystnie składa, że zaraz za Ptasimi Krzewami znajduje się granica z Ziemiami Niczyimi, więc nie będzie wielkiej tragedii, jeśli odejdziesz odrobinę za daleko, ale najlepiej jest się pilnować i nie przekraczać granic bez ważnego powodu. A te klanowe należy respektować niezależnie od okoliczności. Jednak akurat teraz myślałem o pozycji łowieckiej. Pamiętasz, jak to szło? Ugina się łapy tak, by stać nisko, ale bez jeżdżenia brzuchem po podłożu... — To mówiąc, adekwatnie zniżył się na łapach, nie ustając w drodze ku celowi podróży. — Głowę i ogon równa się z linią grzbietu... — Jak powiedział, tak uczynił. — Iii... Jak należy się poruszać, jak myślisz? Z wiatrem, pod wiatr?
Machał głową z porozumieniem, jak prawdziwy znawca, kiedy w sumie pierwszy raz miał szansę usłyszeć podrzucone mu zasady. Albo drugi? Nie, raczej pierwszy. Jeśli się obiło to na naukach, Szpon zdążył o tym zupełnie zapomnieć. Ale to nie szkodzi, Łabądek i tak mu wyjaśni co i jak, więc absolutnie nie musiał się przejmować. - Nooo... pod? - strzelał, i nawet się z tym nie krył. Jedynie co, podrzucił Łabędziowi wesoły uśmiech, jakoby w ramach przeprosin, że dopiero teraz i na żywo się przekonuje o stanie wiedzy syna Skry.
Skinął głową.
— Pod — zgodził się. — Węch ułatwia nam zlokalizowanie i rozpoznanie piszczki, ale nie jesteśmy jedyni tacy zdolni. Gdybyśmy tropili lub polowali z wiatrem, ten poniósłby nasz zapach dalej i w ten prosty sposób uprzedzilibyśmy o naszej obecności całą zwierzynę w okolicy, a ona nie pcha nam się specjalnie pod zęby. No właśnie, wyczułaby nas... A co jeszcze może zrobić? Usłyszeć. Oczywiście rozmowy swoją drogą, jednak może nas zdradzić coś bardziej prozaicznego — nieostrożny chód. Pamiętaj, by zerkać pod łapy, czy aby nie wdepniesz zaraz w jakąś gałąź, suchy liść, cokolwiek, co wydałoby nieproszony dźwięk. No, i to tyle, jak idzie o pozycję łowiecką.
Wrócił do normalnego kroku, już bez garbienia się i karykaturalnego gapienia się w ziemię w poszukiwaniu przeszkód.
— Kolejne, co musisz znać, to taką zasadę: mysz cię wyczuje, królik usłyszy, a ptak zobaczy — poinformował Szponiastą Łapę, spoglądając na niego łagodnie. — Jak ją interpretujesz?
To wszystko miało sens i nie śmiał nawet temu przeczyć. Łabędź mówił jasno i konkretnie, bez żadnych dziwnych niezrozumiałych pobocznych tematów, które mogłyby go rozpraszać - nieco więcej tłumaczył, ale to zdecydowanie wpływało tylko na korzyść uwagi Szpona. Takie uwagi, że zwierzyna nie pcha się w ich zęby, były czymś ciekawszym niż tłuczenie zwykłej formułki. - Śmierdzimy, jesteśmy głośni, ALE!!!! TO JEst, ekhm. Ale!! Wypraszam sobie. Mnie nie zobaczy nikt ani nic. Ciebie w sumie raczej też nie, ale trochę bardziej się rzucasz w oczy. W końcu białego na śniegu nie widać, pamiętasz? Mówiłem ci! - zaśmiał się ciepło, jakże mógł zapomnieć! - Gorzej jakbym był czarny czy rudy, to jasne - widać mnie z daleka. Ale tak? Nie ma opcji!
— O, zdziwiłbyś się! — odparł ze śmiechem. — Ptaki to przebiegłe bestie są, nie dla żartów mówi się o sokolim wzroku jako o wzroku bardzo dobrym. Sam spróbuj, to się przekonasz. A może okaże się, że jednak je przeceniam i twoje białe futro sprawi, że będziesz niewidzialny?
Posłał mu drobny uśmiech. Doświadczenie nie pozwalało mu wierzyć w podobną ewentualność, ale co działa lepiej od wypróbowania czegoś na własnej skórze?
— Tylko zanim ruszysz podbijać Ptasie Krzewy, pozwól, że powiem ci, do czego pije ta zasada. Pewnie, chodzi o to, że śmierdzimy, jesteśmy głośni oraz zazwyczaj nas widać, a konkretne typy zwierzyny mają swoje... supermoce — jeden ponadprzeciętnie wyrobiony zmysł. — Przystanął. Znaleźli się na miejscu, stąd mogli zaczynać łowy, jak już skończą z teorią. — Myszy, ale też ogólnie te przyziemne zwierzęta, czyli gryzonie, krety, płazy i gady mogą pochwalić się superczuciem. Nie węchem, o nie, one czują wszelkie wibracje z ziemi. Żeby je przechytrzyć, musisz przerzucić ciężar swojego ciała na tylne łapy, wtedy twój chód stanie się lżejszy i trudniejszy do wyłapania. Króliki i zające cechuje supersłuch — to zasługa tych wielgachnych uszu! Są przeczulone do tego stopnia, że choćbyś był niewidoczny i trzymał się z daleka od gałązek i suchych liści, dosłyszą twój oddech. Podchodząc je, musisz go wyciszyć. No a ptaki oczywiście polegają na superwzroku; ich numerem popisowym jest wyłapywanie najdrobniejszego ruchu. Mogą nie być pewne, co konkretnie widzą, ale widzą jakąś zmianę w otoczeniu, a że są płoche... sam rozumiesz, nie ryzykują życia dla przekonania się, czy ruszyła ku nim gruda śniegu, czy może śnieżnobiały kot. Przy nich najlepiej sprawdza się ukrywanie w krzakach, wysokich trawach, za drzewami... Czymkolwiek, co da ci trochę ochrony. A kiedy nic takiego nie ma, pomoże przystawanie w miejscu. Wtedy ruch będzie mniej ewidentny i ptak może dać się zwieść, albo w ogóle nic nie spostrzec, zwłaszcza gdy przemieszczasz się, kiedy akurat ma odwrócony łeb.
Myśli brak. Jedynie szeroko otwarte, śliczne oczka, niespecjalnie pojmujące ogrom informacji jaki musiał załapać na raz. Jasne, jasne, spodziewał się że trochę tego będzie, ale cholera jasna, aż tyle?! Oczywiście, zapamięta ile się da, bo nie był byle kim... ale w pierwszej chwili nie miał nawet pojęcia na czym się skupić. Ściszanie oddechu, przerzucanie ciężaru, krycie się, pozycja, Jezu. A może jeszcze ma przed zabiciem klepać piszczki po tyłkach, żeby zobaczyć czy nie są żylaste? Wzrok przesunął na drogę przed sobą, powstrzymując się przed komentarzem. Tata, najpewniej, by go usłyszał. Ale Łabędź... nie musiał, zbyt go chyba szanował. - Spróbuję, może się okaże że mnie nie widzą. A jak zobaczą, to zrobię co kazałeś - odparł wprost. Najpierw po swojemu, tak jest najlepiej. - A co z psami? Jak się poluje na psy?
Bynajmniej nie śmiał przypuszczać, że obejdzie się bez pytań, bądź co bądź był to temat zawiły dla kogoś, kto stykał się z nim po raz pierwszy, a jego dzisiejszym uczniem był nie kto inny jak Szpon, który nie bał się pytać. Nie sądził jednak, że zamiast na sposobach podchodzenia zwierzyny, syn Skrzącego Słowa skupi się na... psach. Och, chyba nie planował szukać kłopotów, prawda?
— Na psy się nie poluje — odparł z prostotą, ale, rzecz jasna, na tym nie skończył. — Psy są silnymi przeciwnikami, nierzadko będącymi w stanie wyrządzić kotu prawdziwą krzywdę... Albo go zabić. Walka z nimi to ostateczność; wtedy, kiedy nie mamy wyjścia innego, niż się bronić, albo pies znajdzie się zbyt blisko Obozu. W miarę możliwości powinniśmy je przeganiać bądź nie ingerować wcale, jeżeli przechodzi w pobliżu granic i raczej prędko zniknie nam z oczu, chociaż w praktyce uniknięcie starcia mało kiedy się powodzi, gdy się już na jakiegoś trafi. Mimo wszystko, rozumiesz, jest różnica między polowaniem a walką, samoobroną. Przeciwników do walki dobiera się ostrożnie. Taki pies czy borsuk to nie coś, czemu kot da radę stawić czoło samotnie. Dlatego proszę, błagam, niech cię nic nie podkusi wyruszyć na "przygodę" w pojedynkę, dodał w myślach.
Wpierw cmoknął, pomachał głową, pokręcił oczami. Był silniejszy od psów, na pewno. A z Łabędziem, to już w ogóle! - Ale patrz ile z tego jedzenia by było! - rzucił jeszcze. Nie, żeby miał zamiar psiura szukać na siłę, aczkolwiek - kto wie? Może kiedyś się uda przekonać Przywódcę na grupowe polowanie na psisko, żeby mieli co jeść na długo, długo? To brzmiało, dla niego, jak naprawdę rozsądny pomysł! - Cały Klan by się najadł, a może i nawet inne by mogły się poczęstować jakby jakiś głód nas złapał? Aa? AAAA? Słuchaj, no, kiedyś może się to przyda!!
Puścił mu oczko, uśmiechnął się szeroko, po czym machnął białą kitą. - Coś jeszcze muszę wiedzieć nim zaczniemy polować?
Z uśmiechem pokręcił głową, jakby myślał sobie, jakież to niebywałe pomysły przychodziły do głowy Szpona. Jemu w młodości nie przeszłoby przez myśl polowanie na psa, w zupełności wystarczały mu klasyczne piszczki, łapane... bezpieczniej. Po prawdzie, jego poglądy w tej kwestii nie zmieniły się nadto od tamtych czasów.
— Obawiam się, że psie mięso nie jest warte zachodu — odpowiedział bez nacisku. — Bezpieczeństwo to jedno, ono zwyczajnie nie sięga do pięt zwierzynie, na którą zwykle polujemy, wiesz? Myślę że Klan wolałby jednak być wyżywiony skromniejszymi sztukami, ale w większej ilości.
Wzrokiem podążył ku rozciągającymi się przed nimi Ptasimi Krzewami. Czas najwyższy puścić terminatora w świat, czyż nie? Nie był szczególnie entuzjastycznie nastawiony do rozdzielania się, ale od początku wiedział, że bez tego się nie obejdzie. A o wycofaniu się z planów nie mogło być mowy.
— O ile nie masz żadnych pytań, to by było na tyle — przyznał, ponownie obracając łeb ku synowi Księżycowego Jeziora. — Tylko... Szpon? Gdyby coś się działo, gdybyś trafił na jakiegoś drapieżnika albo znalazł coś podejrzanego, wołaj mnie od razu, dobrze? Będę cały czas w pobliżu, jedno słowo i lecę do ciebie.
- Oooo... nuuudaaaa....!!! - jęknął przeciągle, odchylając uszy do tyłu. Nie było tu słowa sprzeciwu, ale zawód? Każdy by wyczuł! Bo skoro caaały Klan nie chciał jeść psów, bo wolał inne jedzenie, to... to po co miałby polować na psy?! Mógł, mógłby owszem, ale!!! Ale to takie bez sensu, skoro nie potrzebowali takiego jedzenia!!!!!! - Ty też!!! Nie martw się, jakby coś się działo, obiecuję ci, że cię uratuję!! Nnnnara! - pisnął wesoło, odbiegając teraz kawałek w swoją stronę.
I w końcu - zaczął węszyć za czymś, na co mógłby zapolować.
Na takie stwierdzenie Szponiastej Łapy Łabędź zaśmiał się z sympatią. No nuda, chyba nuda, ale jeśli dotyczyła nie-polowania na psy, to nie miał nic przeciwko takiej nudzie. Można rzec, że wręcz należała do jego ulubionego typu nudy.
— Jestem pewny, że właśnie tak będzie — zgodził się z nieznikającym z pyska wesołym grymasem. — Powodzenia, uważaj na siebie.
Coś kazało mu przypuszczać, że kocurek specjalnie na siebie uważać nie będzie. A to znaczyło, że musiał pilnować odległości między nimi, tak by zawsze być w pobliżu... i jednocześnie nie deptać mu po ogonie, rzecz jasna. Odczekał chwilkę, czy może raczej — zawiesił się, pogrążony we własnych myślach — aż w końcu dołączył do poszukiwań między krzewami. Wytężał wszystkie zmysły, obecnie wyczulone na najmniejszy ślad życia. Może nawet całkowicie dosłownie; pora roku nie była zbyt zachęcająca dla robactwa, które nie interesowało go wcale.
Świeżutki terminator wyruszył ochoczo, jednak na razie musiał ostudzić swój zapał, bo znalazł okrągłe nic, zero, jakby Gwiezdni i cały los się nad nim pastwili!!! Podstawową rzeczą polowania jednak była cierpliwość, którą ten musiał sobie wyrobić właśnie na takich sytuacjach, więc nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, co nie?
Rzeczny przywódca jednak miał nieco więcej szczęścia od podopiecznego Skrzącego Słowa, bo ten od razu dostrzegł całkiem niezły, tłusty kąsek, który szybko mógł wylądować na stosie zwierzyny. Spory gawron kręcił się wokół krzewów jarzęba, najwyraźniej nie mając pojęcia, że w pobliżu pojawił się drapieżnik, bo kopał sobie grzecznie szponami w białym puchu.
![[Obrazek: IMG_1554_kopia.png?ex=65932078&is=6580ab...d2eabff49&]](https://cdn.discordapp.com/attachments/1025681985273868358/1186404689156264128/IMG_1554_kopia.png?ex=65932078&is=6580ab78&hm=89cc49683601a60fe34da010c871aba540ab94be8ecced105d07f33d2eabff49&)
![[Obrazek: labondz.gif]](https://sig.grumpybumpers.com/host/labondz.gif)
![[Obrazek: C9NaquQ.png]](https://i.imgur.com/C9NaquQ.png)