Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

— Nawet bardzo w porządku — potwierdził. Mogli porozmawiać z medykami nawet natychmiast, o ile ci mieli akurat chwilkę do zajęcia, ale sama Cykuta zadecydowała, że to nie teraz, to będzie plan B. Najpierw chciała spróbować życia wojownika — życia, które nie miało być proste, które bez wątpienia wiązało się ze stresem, wymagało interakcji z resztą Klanu i tak dalej. A jednak postanowiła dać mu szansę. Szanował jej wybór i och, tak bardzo chciał, by Tojad tutaj z nimi siedziała i także słyszała, jak jej córka wypowiada te słowa. Przeszła tak długą drogę... I to nie był koniec, miała jedynie przejść na kolejny etap. Ale wiedział, że sobie poradzi. Była mądrą kotką o niezwykłej sile, nawet jeśli sama jej nie zauważała.
Drgnął lekko, gdy po długich uderzeniach serca milczenia odezwała się ponownie. Teraz to on milczał, bo to jedno słowo zupełnie go rozbiło. Po chwili pociągnął nosem.
— Kocham cię, wiesz? — wymruczał w odpowiedzi, a błękitne oczy, jak gdyby na przekór wargom wygiętym w uśmiechu, zalśniły od zdradzieckich łez. Był z niej dumny. Czuł się szczęśliwy, że pomimo trudnego startu udało im się dojść tu, gdzie byli teraz. Zbudowali szczególną więź. Cieszył się, że była tutaj, po tych wszystkich księżycach, i nie dała się złamać okrutnemu światowi, który, tak typowo dla siebie, wiecznie kładł przeszkody przed łapy. — I zawsze będę.

z.t. ♥