Mroczne Ostępy

[Zguba]

Stałoby zapewne w bezruchu jeszcze długo, komar mógłby napoić się do woli ich krwią i odlecieć, syty i zadowolony, zapadłby zmierzch, a ono nadal by stało, myśląc stale o...

Z myśli wyrwał ich głos. Podniosło głowę, spłoszone, położyło uszy po sobie. Młode kocię, które nie nosiło na sobie znanego zapachu. Na słowa Pozytywki najpierw pokiwało głową z niemal lękliwym rozmachem, potem juz dużo delikatniej pokręciło nią na boki. Nie zamierzało przekraczać granic, nawet jeśli nie miało pojęcia, o jakie stado chodzi (czyżby znowu oddaliło się od terenów Klanowych?), i dla pewności zrobiło ostrożny krok w tył.

Uśmiechnęło się słabo na przedstawienie się kociaka, po czym przyłożyło łapę do własnej zapadłej piersi.

– Zguba.

[Krokusowy Pląs]

Och, czyżby wystraszył nieznajomego? Był zbyt głośno, przywitał się zbyt... nagle, niespodziewanie? Pozytywka widząc reakcję srebrnego kota sam położył uszy po sobie i cofnął się pół kroku, zgarbił odrobinę, jakby w ten sposób chciał dać obcemu do zrozumienia, że nie jest wcale zagrożeniem i nie chciał go spłoszyć. Chwilę milczał, myśląc, co powiedzieć i jedynie obserwował dalsze reakcje drugiego kota, analizował jego mowę ciała.

Srebrzyste futro nieznajomego przywodziło Pozytywce na myśl Raniuszka. Tyle, że Raniuszek był jaśniejszy, ale pamiętał, że jego sierść tak samo mieniła się gdy przebijające się przez zarośla słońce w nią uderzało. Uśmiechnął się delikatnie, przekrzywiając przy tym głowę jak zaciekawiony czymś szczeniak.

- Och, masz na imię Zguba? To... nietypowe imię. To dlatego, że się zgubiłeś? Może... będę w stanie ci pomóc odnaleźć tą rzecz, albo miejsce, które zgubiłeś?

[Zguba]

Zguba ciągle spoglądało na nieznajomego szklanymi oczyma. Pominąwszy ten krótki i nietrwały przebłysk uśmiechu, ich pysk pozostawał w całkowitym bezruchu, jak pokryty od wewnątrz lodem.

Pokiwało znowu głową. To ono się zgubiło, a imię, to prześmiewcze, paskudne imię, nadano im całe księżyce temu. Prorocze imię, bo nieco później zgubiło własny głos, zgubiło mnóstwo cieknącej z ich ran krwi, zgubiło wiele wspomnień i od tego czasu nie wiedziało w pełni, kim jest.

- Dziękuję. Nie szukam - zdobyło się na kolejny wątły uśmiech. - Co znaczy Pozytywka? - odważyło się zadać pytanie.

[Krokusowy Pląs]

- Nie szukasz... ale czy zatem Zguba nie jest bardzo chybionym imieniem? - spytał, przekrzywiając głowę jak ciekawski szczeniak, a jasne brewki wykrzywiły się w czymś co przypominało smutną, pełną współczucia minę. Zguba brzmiało ładnie, ale oznaczało coś zgubionego, a Zguba wcale zgubione najwyraźniej nie było.

Pozytywka nieco się rozpromienił na rozpoczęcie tematu własnego imienia.

- Pozytywka to taki przedmiot dwunożnych! Wydaje z siebie piękne, melodyjne dźwięki. Tak mi powiedziano, nigdy nie miałem okazji znaleźć takiej pozytywki, nie wiem nawet, jak wygląda.

[Zguba]

— Nie zawsze się szuka. Tego, co zgubione — martwiło się, czy Pozytywka zdoła odczytać z ruchu warg tak długie i skomplikowane zdanie, toteż zrobiło wyraźną przerwę między „szuka” a „tego”. Czasami, rzadko, ale zdarzało się, myślało o tym, czy w domu ktoś ich szukał. Czy chociaż jeden patrol poszedł ich tropem i dziwił się, że zapach Księżycowej Łapy urwał się tak nagle w środku terenów. Czy, przykładowo, Barwna...

— Wydaje dźwięki? — zainteresowało się i z ulgą przeniosło myśli na nowy, zajmujący temat. —Mówi?

[Krokusowy Pląs]

Chwilę milczał. Cofnął uszy, zrobił zamyśloną minę i przez chwilę wyraźnie myślał nad słowami Zguby.

- Ja uważam... że jak się coś zgubi, i ci na tym zależy, to tego szukasz dopóki nie znajdziesz - czy Zguba sądziło, że jego nikt nie szukał? Albo ono poddało się w szukaniu tego, co zgubiło? Którakolwiek wersja wydarzeń była prawdziwa, Pozytywka poczuł ukłucie smutku. Tego samego, który czuł myśląc o zaginięciu Raniuszka. - Ja na przykład... zgubiłem tatę i zamierzam go szukać.

- Och, nie, to nie słowa! To... bardziej jak śpiew ptaków, czy szum liści targanych wiatrem - odpowiedział, znowu nieco pogodniej, na temat własnego imienia.

[Zguba]

Położyło uszy na czaszce. Niezupełnie wiedziało, co rozumieć przez słowa o tacie. — Bardzo mi przykro — spoglądało przez chwilę za siebie, w gąszcz — czy to niedawno? — bo jeżeli niedawno, to tata zapewne był gdzieś w pobliżu. — Mi nie zależy — dodało szybko, jakby od niechcenia. To w końcu nieistotne.

Kiwało głową, mocno zamyślone. — Brzęczenie pszczół? — zainteresowało się.

[Krokusowy Pląs]

- Kilka księżyców temu. Zniknął i nikt nie może go znaleźć, nie wiadomo gdzie poszedł - Pozytywka westchnął i wzruszył barkami, nie chcąc więcej mówić o Raniuszku. Samo myślenie o nim wbijało lodowate ciernie w jego serce. Może najlepiej by było, gdyby ucięli temat zupełnie, bo zarówno on jak i Zguba byli dziwnie przygnębieni.

Pozytywka przełknął ślinę i mimo kłębiących się z tyłu głowy myśli o Raniuszku wymusił uśmiech.

- Nie do końca... pozytywka ma bardzo delikatne brzmienie. Nie tak intensywne jak brzęczenie owadów. Cichsze.

[Zguba]

– Przykro mi – powtórzyło znowu, zupełnie nie wiedząc, co mówi się w takich sytuacjach. Nikt nie mówił wiele, kiedy zniknęła mama, wiele księżyców temu. Przynajmniej nie pamiętało żadnych słów, tylko gęsty, gruby welon milczenia, który ich wszystkich spowijał, jak mgła.

– Szkoda. Lubię brzęczenie – stwierdziło, po raz kolejny starając się dokładnie pokazywać tak skomplikowane słowo, jak „brzęczenie”. – Ale brzmi fajnie.

[Krokusowy Pląs]

Na ciche kondolencje Zguby syn Raniuszka odpowiedział jedynie bladym, wdzięcznym uśmiechem i cichym westchnięciem. To tyle. Nie chciał dalej ciągnąć tematu, rozmyślanie o tym jak i gdzie i czemu zaginął jego ukochany ojciec było czymś bolesnym, czymś, o czym starał się nie myśleć.

A Zguba nie miało jak pomóc w poszukiwaniach.

- Prawda? Brzmi bardzo fajnie. Chciałbym kiedyś zobaczyć prawdziwą pozytywkę, chociaż nie wiem, jak powinna wyglądać... ale jak taką znajdę, to znajdę też ciebie i ci pokażę, jak wygląda! - zadeklarował z uśmiechem, postępując jeszcze krok bliżej do Zguby.

[Zguba]

Nawet gdyby Pozytywka podał rysopis ojca, wymienił imię, ba, nawet gdyby wspomniał o tym, że pochodził z Klanu Rzeki, Zguba pozostałoby przydatne jak dziura w moście i nie tylko nie wiedziałoby, gdzie szukać zaginionego, ale i nie skojarzyłoby go ani odrobinę z Raniuszkiem, dawnym znajomym i współklanowiczem.

— Po co to potrzebne Dwunożnym? — zastanowiło się. — Chociaż to dziwacy. Widziałom kiedyś piłkę, która śpiewała i brzęczała.