Kotlinka - wschód

[Jaśniejący Płomień]

Ałć. Bury krzywi się na ból, ale jedno szybkie spojrzenie pozwala mu stwierdzić, że tragedii nie ma, łapa mu od tego nie odpadnie. Uracza palec pojedynczym liźnięciem i to na tyle z sentymentów. Następnie chwyta za kark rzęsorka i przykrywa go ziemią w najbliższym w miarę charakterystycznym miejscu, tak by nie mieć później kłopotów ze znalezieniem go.
Po wszystkim wzdycha krótko, otrzepuje się i wznawia marsz. Póki szuka, może oszczędzać palec, jednak ma nadzieję nie korzystać ze spokoju zbyt długo.

[Czterolistna Koniczyna]

Kolejna piszczka pojawiła się w zasięgu wzroku wojownika. Gwiezdni musieli być dzisiaj w naprawdę dobrym humorze, skoro Płomyk znajduje zwierzynę dosłownie co krok.
Na jednej z gałęzi krzewu znajduje się mały, rudy gryzoń. Podobnie jak wcześniej upolowana popielica, ten zwierzaczek również zajada się w najlepsze jakimś przysmaczkiem, dla odmiany jagódką. Orzesznica trzyma się mocno cienkiej gałązki, stojąc nieruchomo. Raczej nie wyglądała na to, żeby w najbliższym czasie zamierzała schodzić, więc była to idealna okazja, żeby i ją dodać do kolekcji dzisiejszych zdobyczy.

Jaśniejący Płomień: lvl: 7 | S: 15 | Zr: 17 | Sz: 13 | Zm: 12 | HP: 65/70 | W: 74/90
• Rana 0. Stopnia - Drobne ugryzienie na łapie.

[Jaśniejący Płomień]

Cóż za drobnica uracza go dzisiaj swoim towarzystwem; za wyjątkiem zacnej kuropatwy, rzecz jasna. Widok orzesznicy zachwytu w nim nie wzbudza, trudno jednak przeoczyć, że, zajęta posiłkiem, wygląda na łatwy łup.
W pozycji łowieckiej, odruchowo z ciężarem ciała na tylnych łapach, mimo że znajdującemu się na gałęzi gryzoniowi raczej daleko do ziemi, kroczy w stronę krzewu. Tak jak wcześniej, spróbuje sprzątnąć malucha łapami, by nie pchać łba w gęstwinę. Ciekawe, czy teraz uda się bez odpalenia małych łapek do ucieczki.

[Czterolistna Koniczyna]

Uda się? Otóż teraz mu się nie uda!
Zwierzątko było nieświadome obecności drapieżnika aż do ostatniej chwili. A wtedy już było za późno. Jedno uderzenie łapą już praktycznie wystarczyło, żeby swoją nieuwagę przypłaciła orzesznica życiem. Ciśnięta została ostro w stronę gleby, nieszczęśliwie lądując łbem o kamień. Cóż, a jeśli to jej nie dobiło, Jaśniejący Płomień mógł w każdej chwili zrobić to osobiście.

Jaśniejący Płomień: lvl: 7 | S: 15 | Zr: 17 | Sz: 13 | Zm: 12 | HP: 65/70 | W: 74-2=72/90
• Rana 0. Stopnia - Drobne ugryzienie na łapie.

+5EXP

[Jaśniejący Płomień]

I oczywiście nie omieszka tego zrobić; nie ma żadnego interesu w trzymaniu dogorywającej orzesznicy.
Ale stuprocentowo martwą chętnie ukrywa, uprzednio poświęciwszy czas na staranne dobranie miejsca. Bądź co bądź, żywego malucha łatwo przeoczyć, co dopiero pozbawionego życia, leżącego pod przykryciem warstwy ziemi i zdechłych liści.
A co dalej chyba nikogo nie zdziwi - rozglądanie się za kolejnym łupem. Krąży po Kotlince jeszcze jakiś czas, nim decyduje o zakończeniu łowów i zabraniu zdobyczy do obozu.

z.t.

[Traszkowy Grzbiet]

Traszkowy Grzbiet wychodzi na polowanie ze Złotą Gęsią. Oczywiście nie zamierza przez cały czas wędrować z kocurem bark w bark, dlatego też na wysokości Kotlinki ich drogi się rozdzielają i każdy udaje się w swoją stronę. Czekoladowa pointka nie traci czasu na podziwianie zmieniającej się natury, po prostu ugina łapy, przechodząc do pozycji łowieckiej i rusza pod wiatr, wypatrując śladów bytności zwierzyny, którą dorzuci na stos.

[Ślimaczy Pęd]

Wojowniczka przeszła dość spory kawałek, aż w końcu znalazła! Coś… problem pojawił się wtedy, gdy uświadomiła sobie, iż owe coś jest już martwe i raczej nie powinno tutaj leżeć. Jakim w końcu cudem ryba znalazła się tak daleko od wody? Ewidentnie owy karaś został tutaj podrzucony. Pytanie tylko - przez kogo? Ślady zębów i wyjedzona ⅓ ciała mogły świadczyć, iż nie posmakowała owemu winowajcy. Bądź też - zgubił rybkę po drodze. Nieopodal rybki były odciski łap. Traszkowy Grzbiet mogła ruszyć owym śladem

Traszunia: lvl: 5 | S: 21 | Zr: 13 | Sz: 5 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 70
» przerzuty: 0/4

[Traszkowy Grzbiet]

Marszczy brwi na widok ryby z dala od wody. A to co? Jakiś nieśmieszny żart Rzecznych sąsiadów? Jakiś terminator co się pozamieniał z lisią ściółką na mózgi i uznał, że jak wejdzie na tereny sąsiadów by podrzucić im swój niedokończony obiad to będzie zabawnie? Nie, Traszkowy Grzbiet nie czuje obok smrodu sąsiadów, tak jej się wydaje przynajmniej, gdy podchodzi bliżej. Znaczy czuje rybę, ale rybę sztuk jeden, to chyba jeszcze nie Klan Rzeki? Na szczęście są też ślady intruza, więc można działać, zamiast się zastanawiać. Traszka ugina łapy i rusza w pozycji łowieckiej po tropie.

[Ślimaczy Pęd]

Pewnym było, iż woń żadnego z pozostałych trzech klanów nie była tutaj obecna. Ślady były dość chaotyczne, jakby ktoś biegł! Z kolei odciski łap nie należały do wielkich - na pewno były mniejsze niż te należące do Traszkowego Grzbietu. Wojowniczka mogła więc jedynie gdybać do kogo należały.
W pewnym momencie ślady prowadziły prosto do norki. Nie była to norka należąca do myszy, czy też królików. Wgłębienie było większe, na tyle, iż bez problemu mogłaby do niego zajrzeć. Pytanie było jednak takie - czy się na to zdecyduje?

Traszunia: lvl: 5 | S: 21 | Zr: 13 | Sz: 5 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 70
» przerzuty: 0/4

[Traszkowy Grzbiet]

Niewielki trop, niewielkie zagrożenie. Prosta matematyka. Ale Traszkowy Grzbiet nie jest na tyle naiwna jak niektórzy, by uwierzyć, że na tym się kończy jej zadanie. Wie, że świeżo opierzonemu terminatorowi taki drapieżnik może już sprawić nie lada problem, szczególnie jeśli będzie zupełnie zielony z walki. Zatrzymuje się przed norką i przecina powietrze ogonem. Nie chce tam wpychać nosa, to nierozsądne, nie chce też czekać bezczynnie, ale... ugh, nie ma wyboru. Ewidentnie.
Przyczaja się przy wejściu, tak by wiatr owiewał jej mordkę, a nie niósł jej zapach do środka i czeka aż właściciel norki sam się wychyli na powierzchnię. W międzyczasie węszy, próbując wychwycić z ubitej ziemi jakiś znajomy zapach, który pozwoli zidentyfikować gagatka.

[Ślimaczy Pęd]

Wojowniczka przyczaiła się więc przy owej norce. Słyszała z jej wnętrza ciche szmery. Idealne potwierdzenie, iż ktoś się w środku krył! Nie śpieszno jednak owemu jegomościowi było do opuszczenia kryjówki.
Traszkowy Grzbiet trwała więc przy norce, licząc, iż owy ktoś jednak zdecyduje się wyściubić nos.
Stało się! Noc wyściubiony, a wraz z nim kocia głowa. Przed oczami wojowniczki pojawiła się główka kotki o wiele mniejszej niż Traszunia.
— Proszę mnie nie jeść! Boję się! — zawołała koteczka, chowając się z powrotem do norki. Wojowniczka zdążyła dojrzeć ledwie barwę futra na jej głowie. Kotka była jasna… może biała? Może kremowa? Na ten moment ciężko ocenić.

Traszunia: lvl: 5 | S: 21 | Zr: 13 | Sz: 5 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 70
» przerzuty: 0/4

[Traszkowy Grzbiet]

Traszka wciąga ze świstem powietrze nosem, gdy wychyla się kocia głowa. Osz ty!!! Momentalnie każdy włosek wzdłuż kręgosłupa staje jej na baczność, ogon też puszy się gniewnie.
– I słusznie!! Kim jesteś!! Co robisz na terenach Wichru!! – prycha wściekle i unosi się wyżej na łapach. – Wyłaź i się tłumacz, larwo śmierdząca, bo inaczej serio ciebie zjem!! Albo zasypię ci wejście do nory i nigdy z niej nie wyjdziesz, więc wyłaź pókim dobra!! – grozi bądź ostrzega uprzejmie, w zależności od punktu patrzenia. Z perspektywy samej Traszuni? Jest wyjątkowo wyrozumiała dla intruza. Daje jedną szansę. A mogła zabić.

[Ślimaczy Pęd]

— Zgubiłam się! — głos kotki był paniczny i dobiegał prosto z norki. Słysząc bowiem ton wojowniczki nie była zbyt chętna na opuszczenie swojej kryjówki. Traszka dosłyszeć mogła za to szloch… cichy, zupełnie jakby owa koteczka próbowała go w sobie stłumić.

Traszunia: lvl: 5 | S: 21 | Zr: 13 | Sz: 5 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 70
» przerzuty: 0/4

[Traszkowy Grzbiet]

– Zgubiłaś się? Jesteś w samym środku terenów Klanu, mysi móżdżku. – kolejne wściekłe fuknięcie Traszuni. – Wyłaź to ciebie odprowadzę na granicę. Liczę do trzech i lepiej żebyś wyszła, bo inaczej!!! Jeden... dwa... – wojowniczka zaczyna liczyć, ale jest na tyle uprzejma by brać wdech i wydech między kolejną cyferką. Bo przecież wcale nie chce mordować jakiejś przerażonej przybłędy. Chce się jej tylko pozbyć.
Ale jeśli z Traszkowego pyska pada trzy, a ten mazgaj dalej się ukrywa, to – zgodnie z pierwotnym ostrzeżeniem – kotka zaczyna zasypywać wejście do nory. Nie jakoś z zapałem, tylko parę większych grudek ziemi by nastraszyć, że faktycznie zaraz odetnie jej drogę wyjścia na powietrze!!!

[Ślimaczy Pęd]

W pierwszej chwili mały mazgaj nie wyszedł z norki. Dopiero jak padło słowo dwa, wychyliła głowę i na trzęsących się łapach opuściła schronienie.
Kotka była mała, drobna i na pewno młoda.
— Zgubiłam mame i nie wiem gdzie jestem — wydukała pod nosem. Nieśmiało spoglądając na groźną wojowniczkę.

Traszunia: lvl: 5 | S: 21 | Zr: 13 | Sz: 5 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 70
» przerzuty: 0/4

Mały mazgaj: S: 3 | Zr: 7 | Sz: 5 | Zm: 5