Trening Wodnej Łapy

[Kałużowa Dolina]

- Tak, to wszystko się zgadza! Przy uginaniu łap trzeba jeszcze pamiętać o tym, żeby ustawić głowę i ogon na jednej linii z grzbietem. I żeby nie ugiąć ich aż za mocno, żeby nie zahaczać brzuchem o ziemię. – To wszystko były jednak tylko szczegóły, ogólnie rzeczywiście wiedziała całkiem sporo.
[b[- I jest jeszcze kilka takich dodatkowych reguł, żeby to łatwiej zapamiętać mówi się „mysz cię wyczuje, królik usłyszy, a ptak zobaczy”. Jak myślisz, co konkretnie trzeba dodatkowo robić, gdy się podkradasz do tych zwierząt? [/b] – Wydawało się, że Wodna Lapa całkiem lubiła pokazywać swoją wiedzę, więc może i tym razem ma szanse sama coś wymyślić, nim Kałuża wszystko jej powie. A być może miało się okazać, że nawet wojownik nie będzie musiał nic dodawać, bo terminatorka sama się domyśli, o co chodziło.

[Wodny Wir]

Byłam z siebie niezwykle zadowolona. Jak widać było, byłam całkiem niezła w te wszystkie wojownicze rzeczy. Szkoda, że Łabędzia Gwiazda mnie nie mianował wojowniczką od razu.
- Króliki mają wielkie uszy więc pewnie nas słyszą i trzeba być przy nich cicho. Pewnie Klan Wichru coś o tym wie, w końcu oni je wiecznie łapią! Ptak zobaczy… no to zobaczy, więc… eeee… nie wiem, muszę podejść tak, aby mnie nie widział? No a mysz wyczuje to pewnie chodzi o węch. Będę podchodzić pod wiatr i po krzyku! To mogę już polować? Złapie dużo zwierzyny, zobaczysz!

[Kałużowa Dolina]

- No, mniej więcej tak. Przy królikach poza zwykłym byciem cicho trzeba jeszcze spłycić oddech. Przy ptakach najlepiej się ukrywać za jakimś rzeczami wokół, a jeśli żadnych nie ma, to trzeba się przynajmniej zatrzymywać co jakiś czas. A przy myszach i innych gryzoniach też, ale to prawie jak myszy – przenieść ciężar ciała na tylne łapy, to jest najtrudniejsze do zgadnięcia. – Ta ostatnia część zawsze się wydawała się jakaś nielogiczna, może można było to lepiej nazwać. Ale ważne, że teraz terminatorka została wyposażona w całą niezbędną wiedzę i rzeczywiście mogła wyruszać.
- To teraz już możesz iść, przynieś mi trzy sztuki zwierzyny! – Zawołał, być może nieco zbyt entuzjastycznie, bo mogło to zaalarmować przynajmniej część najbliżej znajdujących się zwierząt. No trudno, najwyżej Wodna Łapa rzeczywiście będzie musiała pochodzić trochę dłużej, ostatecznie i tak coś pewnie znajdzie.

[Wodny Wir]

- Byłam blisko - miauknęłam, nieco zażenowana sobą. Mogłam to zgadnąć, domyślić się! To nie było wcale takie ciężkie do zgadnięcia. Głupia ja. Kolejnym razem powinnam jeszcze bardziej się skupić i wtedy odpowiadać!
- Przyniosę największą zwierzynę jaką w życiu widziałeś - powiedziałam podekscytowana. Zaraz potem sprawnie skoczyłam przed siebie i ruszyłam na poszukiwania. Ugięłam łapy, ale brzuchem nie jeździłam po ziemi. Ciężar ciała na tylne łapy, szłam pod wiatr aby wyczuć zwierzynę. Ogon, głowa i grzbiet w równej linii. Ściszyłam oddech. Tak, byłam gotowa. Zaczęłam więc rozglądać się dookoła i nasłuchiwać, a może coś zaraz uda mi się znaleźć!

[Kałużowa Dolina]

Niestety, nie od razu jakieś nadające się do upolowania zwierzątko wpadło prosto pod łapy terminatorki. Musiała chwilę pochodzić, tracąc już całkowicie swojego mistrza z oczu, nim nareszcie udało jej się dostrzec coś godnego uwagi.
Może nie było to nic wielkiego, bo jedynie zwykła ryjówka, ale i tak była to zdobycz zdecydowanie lepsza niż całkowity brak czegokolwiek. Zwierzątko przystanęło akurat na moment, rozglądając się nim zdecydowało gdzie wyruszyć dalej, co dawało niezłą okazję by się do niego zbliżyć, nim zdecyduje się ona zniknąć wśród traw, być może już niemożliwa do odnalezienia.

[Wodny Wir]

Zaczęłam się zniechęcać, gdy od razu nie pojawiła się na mojej drodze żadna zwierzyna. Chciałam już właściwie zmienić miejsce, gdy nagle dostrzegłam ryjówkę! Zatrzymałam się w pół kroku. Nie było to może coś super, ale na pewno ją złapie!
Poprawiłam pozycję łowiecką, zaczynając skradać się powoli w stronę zwierzyny. Pilnowałam wszystkiego, zwłaszcza ciężaru ciała na tylnych łapach. Starałam się również iść pod wiatr, aby było mniejsze prawdopodobieństwo, że ryjówka wyczuje mnie też nosem, a nie łapami. Gdy byłam wreszcie dostatecznie blisko, skoczyłam, chcąc złapać zwierzaka zębami za kark i szybko zabić.

[Kałużowa Dolina]

Na szczęście gryzoń nie spieszył się jakoś bardzo, więc nie wydarzyła się sytuacja, w której po prostu poszedł by dalej, niezależnie od tego co zrobiłaby kotka. A zrobiła wszystko dobrze, zapamiętała najważniejsze z zasad przekazanych przez Kałużową Dolinę i wykorzystała je w praktyce, dostając się coraz bliżej swojej przyszłej ofiary, aż nie było dla niej żadnego ratunku.
W ten właśnie sposób ryjówka znalazła się w zębach Wodnej Łapy. Pierwsza zdobycz została złowiona, pozostawało tylko pytanie, co terminatorka zrobi jako następne.

[Wodny Wir]

Złapałam! Złapałam, złapałam! Uśmiechnęłam się sama do siebie, po czym parę razy obróciłam się z ryjówką uniesioną w górę - chciałam, aby Kałuża zobaczył, że mi się udało! Zaraz potem rozejrzałam się dookoła i… co ja miałam zrobić? Może zabrać ze sobą? W sumie czemu nie.
Tak więc z ryjówką w pysku, ponownie ustawiłam się w pozycji łowieckiej, a zaraz potem ruszyłam pod wiatr. Rozglądałam się na boki i nasłuchiwałam, szukając kolejnej zdobyczy.

[Kałużowa Dolina]

Nawet jeśli chodzenie wokół z ryjówką w pysku nie należało do najwygodniejszych, to nie przeszkadzało jakoś bardzo w dalszych poszukiwaniach. Być może problemy pojawią się na dalszym etapie, ale jak na razie Wodna Łapa mogła chodzić po okolicy ze swoją pierwszą zdobyczą, rozglądając się za kolejnymi tak długo, aż udało jej się rzeczywiście coś dostrzec.
Tym razem było to stworzenie zdecydowanie większe od poprzedniego, ale za to takie, którego można było spodziewać się szczególnie na bogatych w zbiorniki wodne terenach klanu Rzeki. Była to bowiem kaczka, która na szczęście dla terminatorki z jakiegoś powodu zamiast na lot zdecydowała się akurat na poruszanie się po ziemi.

[Wodny Wir]

Cudownie! Kaczka nie śpieszyła się, aby znaleźć się na mojej drodze. Zamarłam w bezruchu, przypominając sobie o zasadach, które przekazał mi Kałużowa Dolina. Najdelikatniej i najciszej jak mogłam, położyłam ryjówkę na ziemi. Ułożyłam ciało w pozycji łowieckiej, chcąc ustawić ogon, grzbiet i głowę w jednej linii. Brzuchem nie szurałam po ziemi, ale jednocześnie miałam ugięte łapy. Przeniosłam ciężar ciała na tylne kończyny i zaczęłam skradać się pod wiatr w stronę kaczki. Wyciszyłam swój oddech, co jakiś czas zatrzymując się. Starałam się też podchodzić chociaż trochę od tyłu, aby kaczka na pewno mnie nie widziała. Gdy byłam już wystarczająco blisko skończyłam, chcąc złapać za szyję kaczki i szybko zabić.

[Kałużowa Dolina]

Tym razem terminatorka również zachowała wszystkie zasady, być może nawet na niektóre z tych rzeczy nie trzeba było uważać tak bardzo, ale nie było to przecież zakazane. Być może jedynie podchodzenie przez to trwało nieco dłużej, ale nie wystarczająco, by kaczka zdążyła uciec.
I tak kotce udało się podkraść całkiem blisko do zwierzęcia, jednak ostatni etap nie był tak prosty jak poprzednio – trzeba było wbić zęby głębiej w jej szyję, tak, że zdążyła jeszcze chociaż spróbować machnąć skrzydłami, nim osunęła się na ziemię.
Ryjówką też w tym czasie nic innego nie zdążyło się zająć, więc Wodna Łapa miała przed sobą już dwie upolowane zdobycze.

[Wodny Wir]

Cudownie! Kolejna złapana zdobycz. Uśmiechnęłam się sama do siebie, zadowolona z własnego sukcesu. Byłam naprawdę dobrym łowcą i NIKT nie mógł temu zaprzeczyć. Ha! Kałużowa Dolina na pewno był ze mnie dumny. Trafiłam mu się w końcu JA - najzdolniejsza z najzdolniejszych terminatorek.
Wróciłam z kaczką do ryjówki, kładąc kaczkę obok siebie... No i nie wiedziałam co zrobić. Miałam dwie zdobycze, a musiałam złapać jeszcze jedną. Nie miałam jednak co zrobić z ryjówką i ptakiem. Dlatego też stanęłam nieco zdezorientowana, rozglądając się dookoła. Co powinnam zrobić?

[Kałużowa Dolina]

Po chwili zastanawiania się, czy powinien coś zrobić, Kałużowa Dolina zdecydował się na wyjście z kryjówki i podejście do swojej uczennicy. Bo może wcale nie miała żadnego problemu, tylko tak po prostu postanowiła się zatrzymać na chwilę i podchodząc tylko będzie przeszkadzać? Nie, już zaczynało to trwać nieco za długo, prawdopodobnie należało zainterweniować.
- Dobrze ci idzie! A te, co już masz upolowane, możesz gdzieś zakopać, tylko zaznacz gdzie, żebyś potem umiała je znaleźć. Idziesz szukać jeszcze trzeciego? – Upewniła się, bo nawet jeśli i tak wyglądało na to, że Wodna Łapa załapała wszystkie potrzebne zasady, to skoro umówiły się na trzy zdobycze, to należało przy tym pozostać. Patrząc na to, jak szło terminatorce do tej pory, to nawet nie powinno zająć zbyt długo, jeszcze chwila i już naprawdę będą mogli wracać do obozu.

[Wodny Wir]

Uśmiechnęłam się zadowolona z siebie, wypinając dumnie pierś do przodu. Wiedziałam, że dobrze mi idzie, ale lubiłam być chwalona. A miałam za co! Byłam po prostu NAJLEPSZA. I dowiedziałam się, co zrobić ze zwierzyną a to był największy plus.
- Oh... em... tak, tak! Ja wiem, po prostu chciałam się rozejrzeć... no, za dobrym miejscem na schowanie zwierzyny. - powiedziałam, starając się brzmieć jak najbardziej przekonywująco. Zaraz potem podeszłam do najbliższego krzaka, wykopałam dziurę i zakopałam kaczkę oraz ryjówkę. Następnie wbiłam w to miejsce gałązkę, aby nie zapomnieć.
- Zobaczysz, że szybko coś złapię! I pójdziemy na ryby? - zapytałam, lekko przekrzywiając głowę w bok. Po uzyskaniu odpowiedzi ruszyłam do dalszego poszukiwania, przyjmując pozycję łowiecką i idąc pod wiatr w poszukiwaniu ostatniej zwierzyny.

[Kałużowa Dolina]

Pokiwał głową, słysząc, że uczennica doskonale wiedziała o zakopywaniu zwierzyny – skoro tak, to dobrze, wystarczyło teraz, żeby to zrobiła i mogła przechodzić do ostatniej części swojego zadania. A później i do kolejnych rzeczy, bo nimi wszystkimi także się zajmą. Chociaż czy na pewno tego samego dnia?
- Na pewno pójdziemy, ale może jutro, żeby ta zwierzyna nie czekała aż tak długo na odniesienie na stos, dobrze? – Mieli przecież dużo czasu, nie trzeba było się spieszyć. Oczywiście, jak najfajniej było poznać wszystkie techniki od razu, ale najlepiej na ryby również było wyruszyć w pełni sił, a nie po mimo wszystko całkiem długim poszukiwaniu już po lesie innej zwierzyny.
Jeśli terminatorka wyruszyła rzeczywiście na dalsze polowanie, Kałużowa Dolina po raz kolejny zniknęła gdzieś poza zasięgiem jej wzroku, pozostawiając Wodnej Łapie pełne pole do popisu.