Trening Wiewiórczej Łapy

[Rdzawa Wiewiórka]

Oczy Rdzy zabłyszczały w momencie, kiedy zobaczyła drugi cień. Poprawiła się, aby na pewno nie rzucać cienia na powierzchnię wody, po czym prędko wbiła pazury w bok ryby, aby ją następnie wyrzucić na brzeg i tam zabić. Nie chciała, aby cokolwiek jej uciekło, prawda! Więc jak miała zabijać, to szybko. To na pewno była nauczka z jej samotniczego życia.

[Łabędzia Szyja]

Ryba skosztowała futerka Wiewiórczej Łapy i zaraz zadecydowała, że nie jest to pożywienie dla niej. Znajdzie sobie coś lepszego, może tam, kilka rybich długości dalej, gdzie dostrzegła coś wyróżniającego się na tle wody. Ruszyła się, by odpłynąć i... I coś ją chwyciło i podniosło, został jej odcięty dopływ powietrza, jednak nim zdołała do reszty spanikować bądź wszcząć walkę o życie, nastała ciemność. Terminatorce właśnie udało się złowić drugą rybę, pokaźniejszego od poprzednika klenia! Jeszcze jedna sztuka i zadanie będzie wykonane... O ile nęcący zapach świeżej ryby nie odwróci jej uwagi od połowu.

[Rdzawa Wiewiórka]

Zamruczała wesoło, uśmiechając się sama do siebie, kiedy złowiła druga rybę. Chyba to lubiła i miała to we krwi, hehe!
Odłożyła rybę trochę dalej od siebie, po czym ponownie zanurzyła łapę w wodzie, uważając aby jej cień nie padał na taflę wody i... czekała.

[Łabędzia Szyja]

Kolejna szansa na wykazanie się nie nadeszła prędko i po dwóch sukcesach z rzędu, Rdza miała czas ochłonąć, ponieważ wokoło nie działo się nic... Ani od znajdującego się nieopodal Łabędzia nie dochodziły żadne odgłosy świadczące o wojowaniu z rybami, ani tym bardziej nowe kształty nie zmieniały obrazu rzeki. Do czasu – wreszcie niewielka plama wychynęła z głębin i zbliżyła się nieco do powierzchni. Nie podpłynęła do terminatorki, przynajmniej jeszcze nie; póki co kręciła się niepewnie tu i tam. Co na to Wiewiórcza Łapa?

[Rdzawa Wiewiórka]

Co na to Rdza hm...
zmarszczyła delikatnie brwi, zastanawiając się, co zrobić w takiej sytuacji. Aż takiej wiedzy to nie miała. Ale chyba najrozsądniejszym było czekać...? Ale czy Rdza była rozsądna?

NIE.

Rdza położyła po sobie uszy, a po chwili czekania i obserwowania ryby, postanowiła rzucić się przed siebie z pazurami do wody, mając nadzieję, że da radę tak złapać rybę i zabije już ją w wodzie. I że się nie utopi. To byłby spoko bonus.

[Łabędzia Szyja]

Ryba najpierw zwróciła uwagę nachodzący na nią cień, a chwilę potem rozległ się wielki (przynajmniej z jej perspektywy) plusk. Na szczęście do tego czasu ona już znalazła się poza zasięgiem chaosu; zareagowała na pierwsze ostrzeżenie i zaczęła uciekać, zanim pazury kotki znalazły się w wodzie. Chwilę później nie pozostał po niej żaden ślad — zaszyła się z powrotem tam, skąd przypłynęła. Wiewiórcza Łapa musiała obejść się smakiem. Raczej ta konkretna sztuka nieprędko odważy się z powrotem zbliżyć w te rejony.

[Rdzawa Wiewiórka]

Szczęście w nieszczęściu, że woda była płytka. Rude futerko wypełzło na ziemię i odkaszlnęło kilka razy. Otrzepała się, przez moment jeszcze mlaskając, czując wodę na swoich oczach, rzęsach, polikach, nosie i na języku. Ojej, ojej.
Otrzepała się ponownie. Zanurzyła łapę w wodzie, starając się, aby jej cień nie padał na taflę wody i czekała... ponownie. Uh, miała nadzieję, że tak złapie rybę, ale nie!! No trudno, miała nadzieję, że następna rybka prędko przyjdzie.

[Łabędzia Szyja]

Łowienie zdecydowanie wymagało cierpliwości. Na korzyść Wiewiórczej Łapy działała wczesna pora, która zachęcała ryby do wzmożonej aktywności, i chyba głównie z tego powodu po swojej głośnej porażce i mąceniu w wodzie, nie musiała czekać wieczności; choć i bez oczekiwania się nie obyło, a od bezruchu i mokrego futerka zdążyła wyraźnie odczuć na sobie chłód poranka.
Kolejny ciemny kształt, jaki mogła spostrzec kątem oka, przypominał rozmiarami ten pierwszy. Jednak w odwadze — a może spostrzegawczości — pierwszemu nie dorównywał i bura znów została postawiona przed podobnym wyborem co wcześniej: atakować bezpośrednio niewzruszoną zanętą rybę, czy zaczekać, aż potencjalnie wyrazi zainteresowanie jej łapą i podpłynie bliżej?

[Rdzawa Wiewiórka]

No to czekała.
Jej oczy zawisły na rybie, starała się nie ruszać i oddychać cicho, a cień nie rzucać na wodę. I błagała, aby ryba przypłynęła trochę... trochę bliżej.

[Łabędzia Szyja]

Ryba może i nie słyszała próśb terminatorki... A może słyszała? Co prawda nie odpowiedziała na wezwanie natychmiast, jednak stopniowo, przeczesując wody, skracała dystans dzielący ją od rdzawej łapy. Aż wreszcie, niezadowolona z dotychczasowych zdobyczy, postanowiła spróbować szczęścia podszczypując kocią łapę. Chociaż gdyby koleżanka ryba powiedziała jej o tym, czego właśnie próbowała skosztować, zapewne by jej nie uwierzyła. Nie miała pojęcia, że stanęła przed drapieżnikiem. A ta pomyłka mogła kosztować ją życie.

[Rdzawa Wiewiórka]

Jej ślepia się zwęziły, kiedy poczuła szczypanie w łapę. Prędko zareagowała, pazurami zahaczając o bok ryby, chcąc ją wyrzucić na brzeg i tam ją zabić. Nie było na co czekać!

[Łabędzia Szyja]

Mała rybka była bez szans. I patrząc na szybkość i precyzyjność ruchów Rdzy, nie miała ich od momentu, w którym zdecydowała się obadać niecodzienny element w rzece. Pazury mocnym chwytem dorwały piszczkę i wyrzuciły ją na brzeg, gdzie natychmiastowo została dobita. I tak skończyła się personalna historia czebaczka.

— Prędka jak błyskawica — rozbrzmiał wesoły głos Łabędzia. — Mnie udało się złowić tylko jednego ciernika. I kto tutaj spędził całe życie w Klanie Rzeki?
Inna sprawa, że, w przeciwieństwie do niej, on nie oddał się swojemu zadaniu całkowicie. Uczciwie próbował, jednak ważniejsze okazało się obserwowanie córki, jej kolejnych sukcesów i drobnej porażki, która szczęśliwie nie tylko jej nie powstrzymała, ale też nie skończyła się przykrym wypadkiem.
Dorzucił swój mały dodatek do stosiku zdobyczy.
— No, i to jest śniadanie — zauważył z zadowoleniem, przyglądając się czterem świeżym rybom. — Zjemy sobie i pokażę ci nieco terenów... chyba, że wolałabyś najpierw trochę przeschnąć? Żebyś tylko mi się nie przeziębiła.

[Rdzawa Wiewiórka]

Ryba została złowiona, co odnotowała z radością na pyszczku. Zaraz podszedł do niej tata, chwaląc ją, na co zamruczała wesoło.
- W gorszych warunkach musiałam się przemieszczać! Co mi tam trochę wody - zaśmiała się.
Po wspólnym śniadaniu z tatą i przejściu się przez tereny wrócili do obozu.

***

Minęło już trochę czasu od momentu, kiedy dołączyła do Klanu Rzeki. I było jej tu dobrze. Był kolejny dzień treningu, a ona siedziała w wyznaczonym miejscu i czekała na tatę. Mieli do przegadania też kilka rzeczy, ale to jak tylko Łabędzia Gwiazda się pojawi.

[Łabędzia Szyja]

Pojawił się niedługo po Rdzy, nie tylko nie chcąc kazać na siebie czekać, ale przede wszystkim nie mogąc doczekać się spędzenia czasu z córką. Przyzwyczaił się już do jej obecności w Obozie, jednak nadal nie dało się powiedzieć, by miał poczucie odrobionego czasu, kiedy nie było go przy niej. Teraz, mogąc zarówno towarzyszyć jej w codzienności oraz w ten czy inny sposób pokazywać jej świat (nawet jeżeli chodziło tylko o skromny obręb rzecznych ziem), chciał czerpać z tej możliwości jak najwięcej.
— Cześć, Wiewióreczko — zamruczał ciepło, znalazłszy się przy niej przy wyjściu z Obozu, i polizał ją między uszami. — Jak się dzisiaj czujesz?

[Rdzawa Wiewiórka]

Rdza zamruczała ciepło na słowa ojca oraz na jego czułość przy przywitaniu. Otarła się o jego futro, jak tylko się do niej zbliżył.
- W porządku! A ty? W kościach łupie czy coś? - powiedziała z uśmiechem na pysku i zmarszczonymi brwiami. Oczywiście to było powiedziane w żartach. Rdza lubiła sobie w ogóle tak żartować.
- W ogóle mam sprawę. Bo przez ten okres co sobie żyłam w Klanie Rzeki to się przedstawiałam jako Rdza. No i nikt w ogóle nie zapytał się mnie co to rdza i w ogóle. Czy jak skończę trening będę mogła się nazywać Rdzawa Wiewiórka? Tak żeby fajnie to połączyć!