Trening Dębowej Łapy

[Kałużowa Dolina]

Do tej pory, każdy z terminatorów wyznaczonych Kałuży sprawiał jakiegoś rodzaju problemy, przynajmniej na początku. Jednak Dąb był znanym już wcześniej bratem, takim, który na pierwszy rzut oka nie wydawał się nie mieć żadnych większych wad. Czy zaraz się okaże, że ceremonia i dostanie Kałużowej Doliny na mistrza zmieniło go całkowicie? Oby nie.
Jak na razie, wojownik czekał na swojego nowego ucznia w całkiem dobrym humorze i pełni nadziei. Tyle było dobrych rzeczy, którymi mogli się zająć, zaraz Dębowa Łapa pozna cały świat… Byleby tylko nie trafili na nic niebezpiecznego. Myśli o tym, że młodsze rodzeństwo teraz będzie rzeczywiście wychodzić poza obóz, w miejsca pełne drapieżników i innych zagrożeń, wciąż ją trochę martwiła. Może jednak na początek lepiej będzie nie oddalać się zbyt daleko?

[Dębowa Łapa]

Do tej pory współpraca Dębowej Łapy i Kałużowej Doliny przebiegała gładko i płynnie. Kocur był przyjemnie zaskoczony tym, że ponownie trafił w ręce starszego rodzeństwa, zwłaszcza tego konkretnego, patrząc na to, że zarówno Jesion, jak i Topola, otrzymali na mistrzów koty spoza rodziny.
Plan treningu marynował się w głowie kocura już od dłuższego czasu. Prosty, dwupunktowy: 1. nauczyć się łowić ryby; 2. wszystko inne. Były rzeczy ważne i ważniejsze, a w tym wypadku wyższe miejsce w hierarchii przypadało wygraniu konkursu na większą zdobycz, który przecież miał się odbyć już niedługo. Do tego czasu musiał opanować całą technikę do perfekcji. Dąb żywił szczerą nadzieję, że starsze rodzeństwo i ich potencjalna słabość do braciszka pomoże mu w zadowalającym wyniku.
- Dzień dobry, Kałużowa Dolino! - miauknął poważnie, uśmiechając się chwilę później do mistrza. - Czy możemy jak najszybciej zacząć naukę łowienia ryb? Gdy tylko pozwoli pogoda...

[Kałużowa Dolina]

Do myśli Kałuży wróciły od razu obrazy próby łowienia ryb z Czyściochem, co zakończyło się niezbyt dobrze. Jednak to był Dąb, terminator całkiem inny, zdecydowany co do tego co chciał robić i już nawet mający o tym pewną wiedzę z nauk. Tym razem wszystko mogło pójść idealnie. Uśmiechnął się do młodszego brata, wychodząc poza obóz.
- Jasne, możemy nawet spróbować teraz. Nie jest najprzyjemniej moczyć się w wodzie w takim zimnie, ale teraz również trzeba coś jeść. – W końcu nie mogliby czekać całej pory nagich drzew na to, by do tego wrócić. Niby można było polować też na inne zwierzęta, ale czy ich klan, klan Rzeki, wytrzymałby tyle bez ryb? Brzmiało wątpliwie.
- Pójdziemy przez Błyszczące Głazy do Wilgotnych Skałek, to takie kamienie przechodzące przez Grzmiącą Rzekę, dość niedaleko stąd, tam będziesz mógł od razu spróbować. Ale na razie – powiedz wszystko co pamiętasz o tym, jak się powinno to robić. – Wytłumaczyła, ruszając od razu wyznaczoną trasą. Nie szła zbyt szybko, nie chciała przecież zgubić terminatora, który mógł chcieć rozejrzeć się nieco po pierwszy raz widzianych miejscach.

[Dębowa Łapa]

Zadowolony kiwnął głową, unosząc wysoko ogon. No, w takim wypadku nie było już się o co martwić, odrobina mrozu przecież jeszcze nikogo nie zabiła. Oczywiście, trójka z czwórki kociąt z jego miotu (w tym on) nieźle się rozchorowała (on najmniej - brawo, Dębie), jednak nie miał zamiaru powtarzać swoich błędów z przeszłości i po zamoczeniu futra, schwytaniu największej ryby, chciał wytrzeć się w mech i ogrzać w ciepłym legowisku.
- Oczywiście. - Ruszył powolnym krokiem za Kałużową Doliną, przypominając sobie wszystko, co przekazała mu w trakcie nauk. Nie chciał przekazać jej informacji chaotycznie, chciał je najpierw poukładać, żeby nie sprawić wrażenia roztrzepanego i zapominalskiego. W końcu gdyby ktoś jemu wyłożył wiedzę przeskakując z tematu na temat, uznałby go za niekompetentnego. - W trakcie łowienia ryb nie wolno rzucać cienia na taflę, żeby ich nie spłoszyć. Wkładam swoje łapy lub końcówkę ogona do wody i czekam w bezruchu, spokojnie. Gdy któraś podpłynie do mojej łapy lub ogona i go dotknie, muszę ją wyrzucić łapami na brzeg. I przypilnować, żeby się nie ześlizgnęła z powrotem do rzeki. - Skupienie w trakcie mówienia nie pozwoliło mu na zbytnie rozglądanie się dookoła. Założył, że oglądanie okolicy obozu zostawi sobie na powrót, a podziwianie jak skończy wyjaśniać.

[Kałużowa Dolina]

- Bardzo dobrze, wszystko pamiętasz. Czasem zajmie to dłuższą chwilę nim ryba zdecyduje się podpłynąć, ale musisz czekać cierpliwie i w końcu się to wydarzy. - Dodał, żeby mieć pewność, że brat nie zrezygnuje za szybko z próbowania. Jednak wydawało się, że nie było to realne niebezpieczeństwo – terminator sprawiał wrażenie bardzo zdeterminowanego i uważnego. Z tym, ile pamiętał z nauk, był pewnie nawet lepszym uczniem niż Kałuża w jego wieku.
Droga na miejsce również nie została przerwana niczym, więc już po chwili przed oczami dzieci Nocnego Szkwału znalazł się Grzmiąca Rzeka, punkt tak ważny dla każdego z ich klanu. A skoro tak było, można było przejść do tego, na co pewnie Dąb czekał najbardziej.
- Wybierz sobie miejsce. Możesz spróbować z brzegu, albo wskoczyć na któryś z tamtych kamienni, tylko uważaj, żeby się nie poślizgnąć. – Wyjaśniła, sama również siadając kawałek dalej przy wodnej tafli. Skoro i tak musiała spędzić tu czas, pilnując swojego brata, to również mogła przynajmniej postarać się coś złowić.

[Dębowa Łapa]

Skinął głową, nie biorąc sobie uwagi o cierpliwości do serca. Był cierpliwy (tak wierzył), ale przede wszystkim - miał motywację. Nie wyobrażał sobie, żeby pokonała go odrobina upływającego czasu, jeśli na szali była największa ryba, jaką widział Klan Rzeki. Miał też przewagę nad krótkowłosymi kotami: podczas gdy one musiały odczuwać nieprzyjemne konsekwencje lodowatej wody, tak Dąb mógł najzwyczajniej posłużyć się swoim długowłosym ogonem. Startował z wyższej pozycji.
Rozejrzał się dookoła, starając się wybrać najlepsze miejsce do połowu. Powinien mierzyć siły na zamiary, nie sądził, żeby kamienie były dobrą opcją. Ich wielkość i nierówna, śliska powierzchnia utrudniała skuteczne uśmiercenie ryby, która równie dobrze mogła się ześlizgnąć. Wybrał więc brzeg. Podszedł do tafli ostrożnym krokiem, nie chcąc wywołać drgań na wodzie, równocześnie upewniając się, że nie rzuca na nią cienia. Ułożył się w gotowości przy skraju wody i włożył do niej koniuszek ogona. Zamarł w bezruchu, jastrzębim wzrokiem wypatrując zdobyczy.

[Kałużowa Dolina]

Kałuża nie kłamała z tym czekaniem – przez pewien czas Dąb czuł jedynie chłodną wodę rzeki obmywającą jego ogon. Nurt przy brzegu nie był zbyt szybki, jednak można było sobie wyobrażać to, co mogło się dziać z nim dalej, głębiej, w miejscach, gdzie kryły się stworzenia, których Dębowa Łapa być może nigdy nie widział.
Jak chociażby coś, co właśnie skubnęło końcówkę jego ogona. Czy rzeczywiście się to wydarzyło? A może zahaczył o nią tylko jakiś dryfujący liść? Nie, jeśli kocur spojrzałby w tą stronę, mógłby dostrzec, że rzeczywiście zainteresowała się nim pewna rybka. Może i nie była to największa zdobycz w historii całego klanu, a jedynie niewielki kiełb, ale na pierwszy raz chyba mógł się nadać?

[Dębowa Łapa]

Zacisnął szczęki, śledząc wzrokiem podpływającą do niego rybę. Niemal jej nie zauważył, dobrze maskowała się na tle piaskowego dna rzeki, jednak zdradził ją błysk łusek. Gdy miało się takie pokłady determinacji, nieciężko było wypatrzeć potencjalną ofiarę. Z drugiej strony, kiełb beztrosko zbliżył się do zanurzonej końcówki ogona, kompletnie nie zauważając czającego się terminatora - a nie miał po czym, w końcu nie rzucał ostrzegawczego cienia na taflę - i skubnął ją parę razy. Dębowa Łapa poczuł instynktowne pieczenie w łapach. Teraz była jego okazja. Wystrzelił uzbrojonymi łapami w ciało ryby, z nadzieją, że uda mu się o nie dobrze zahaczyć pazurami, po czym postarał się wyrzucić ją w powietrze, z dala od wody. Tak, żeby potem sprawnie ją dobić, jak pokazywali mu rodzice.

[Kałużowa Dolina]

Niewielka rybka absolutnie nie spodziewała się tego, co miało nadejść. Czy ktokolwiek wcześniej ostrzegał ją pod wodą, że nie należy podpływać do podejrzanych pływających obiektów, bo mogą okazać się czymś niebezpiecznym? Teraz było na to już zdecydowanie za późno, bo zdążyła znaleźć się na brzegu, wyrzucona sprawnie przez Dębową Łapę, a stamtąd nie miała już żadnej szansy wrócić do rzeki.
- Świetnie ci poszło! Spróbuj złapać jeszcze dwie ryby. – Zawołała do brata z uśmiechem na pyszczku. Rzeczywiście, jak na razie poradził sobie z zadaniem bez komplikacji. Aż było to nieco dziwne. Czy jednak istnieli terminatorzy wręcz idealni, tacy, chętni do nauki, rozumiejący wszystko, nie sprawiający żadnych problemów? Wydawało się to Kałuży wręcz zbyt piękne, żeby mogło być prawdziwe, jakby jakaś katastrofa musiała ostatecznie nadejść.

[Dębowa Łapa]

Kiełb schwytany, obiad podany. Dębowa Łapa z zadowoleniem zaprezentował mistrzyni swoją zdobycz w pyszczku, wydając z siebie zwycięskie mruczenie. Ha, będzie mógł sobie go ZJEŚĆ, na oczach wszystkich. Wszystkich najedzonych matek, kociąt, starszych, i tak dalej, i tak dalej.. Albo jeszcze lepiej, podaruje go Przepiórczej Pieśni, swoją pierwszą w życiu ofiarę! Odłożył rybę przy łapach Kałużowej Doliny, cofając się do poprzedniego miejsca polowania, następnie ruszając parę lisich długości w górę rzeki. Podejrzewał, że przy takim zmłóceniu wody, mało co będzie chciało go odwiedzić.
Gdy już wypatrzył swoje nowe stanowisko, podszedł do niego z ostrożnością, nie rzucając cienia na taflę i włożył wilgotną końcówkę ogona do wody. Nie ruszając się wypatrywał swojej kolejnej ofiary, w głowie prosząc Gwiezdny Klan o szybki sukces.

[Kałużowa Dolina]

Gwiezdny klan nie miał powodów, by odmawiać prośbom takich dobrych terminatorów, którzy chcieli nauczyć się jak najlepiej spełniać swoje obowiązki i przyczynić się dla całego klanu. Dlatego tym razem Dębowa Łapa nie musiał czekać zbyt długo na poczucie, że coś zainteresowało się znów jego ogonem. I dobrze, bo moczenie się w chłodnej wodzie nie należało do szczególnie przyjemnych.
Tym razem musiała być to ryba nieco większa od poprzedniej – a po dokładniejszym przyjrzeniu się można było stwierdzić, że konkretnie syn Nocnego Szkwału miał do czynienia z karasiem. Ryba pozostawała całkiem zainteresowana dziwnym elementem, który znalazł się przed nią, sprawiając, że była idealnym celem do próby złowienia.

[Dębowa Łapa]

Druga z trzech ryb - jeśli się dobrze spisze, to niedługo będzie miał ją z głowy. Karaś nie miał nawet pojęcia, że jego obiekt zainteresowania wcale nie był potencjalnym posiłkiem (ba!, że sam był teraz potencjalnym posiłkiem!), a ogonem terminatora, który ze zmrużonymi ślepiami wyczekiwał odpowiedniego momentu, żeby go capnąć z wody. Zbliż się, jeszcze troszkę...
Dębowa Łapa wystrzelił pazurami w stronę ryby, chcąc zahaczyć nimi o jej łuski, starając się wyrzucić ją daleko na brzeg, tak by nie miała już szans na ucieczkę, a żeby sam mógł ją sprawnie dobić.

[Kałużowa Dolina]

I tym razem wszystko poszło wręcz idealnie według planu Dębowej Łapy. Widocznie naprawdę miał we krwi łowienie ryb oddziedziczone po wszystkich Rzecznych przodkach, co w tym momencie sprawdzało się idealnie.
Jeśli terminator, gdy karaś znalazł się już martwy pod jego łapami, spojrzał w stronę Kałuży, mógł zauważyć uśmiech na pyszczku Kałuży. A potem skinienie głową, na znak, że powinien kontynuować. Bez odzywania się, bo to przecież mogłoby przestraszyć wszystko, co jeszcze pływało pod taflą wody, a nie o to chodziło.
Być może miała jeszcze minąć tylko chwila i będą mogli wracać do Obozu, jeśli wszystko pójdzie wciąż tak dobrze jak do tej pory.

[Dębowa Łapa]

Zmrużył radośnie oczy, z satysfakcją spoglądając na karasia i na Kałużową Dolinę. Jego sukces mówił sam za siebie, nie musiał więc się odzywać - w końcu wiedział od ojca, że na rybach nie gadało się głośno, a najlepiej to wcale. Rozejrzał się na boki, wybierając nowe miejsce na łów, wyżej w górę rzeki. Ostrożnie podszedł do tafli wody, oby tylko nie rzucać na nią cienia, po czym włożył do niej koniuszek ogona. Przycupnął w bezruchu, jastrzębim wzrokiem wypatrując następnej ofiary. Był kiełb, był karaś... więc teraz karp?

[Kałużowa Dolina]

W pierwszej chwili nie było to nic. Można byłoby się nawet zacząć zastanawiać, czy rzeczywiście Dębowa Łapa robi wszystko dobrze, czy jest jakiś powód dla którego nurt rzeki uspokoił się i nie było widać w nim żadnego stworzenia… A jednak. Wystarczyło zaczekać jeszcze chwilę, nim coś ostatecznie zdecydowało się podpłynąć do terminatora.
Karp? Nie, jednak nie, wyglądało na zbyt małe (o ile nie był to karp bardzo młody). Po przyjrzeniu można było za to być już całkowicie pewnym, że była to jedynie niewielka bystrzanka. Nikt by się chyba nie najadł tylko nią, ale ryba to ryba, powinno się liczyć.