Trening Krętej Łapy

[Kręta Łapa]

Całkiem miło było słuchać Wyjącej Wilczycy. Mimo młodego wieku kotka była bardzo rozsądna, a także "swojska". Brała pod uwagę różne strony, jednak nie pchała się gdzieś w przód. Znała swoje możliwości oraz miejsce. Wiadomo... Los bywał różny, życie przewrotne. Gwiezdni też lubili maczać swoje łapy w niektóre sprawy. Mimo wszystko terminatorka rozumiała swoją Mistrzynię. Kierowanie całym klanem nie było dla każdego kota. Zresztą większość klanowiczów marzyła raczej o spokojnej starości wśród swoich dzieci, wnuków. Tylko trzeba było znaleźć odpowiednią, drugą połówkę.
-Masz bardzo miłe usposobienie. Chodzi mi o to, że szanujesz czyjeś zdanie, zasady. Jesteś też wrażliwa i empatyczna. Niektórym kotom tego brakuje. To już tak poza Klanami. Po prostu każdy kot jest inny, może mieć różne intencje.- Ścieżka dodała parę słów do siebie. Może nie powinna tak mówić? Może należało zachować ten szczegół dla siebie? Z drugiej strony... Przecież tak wyglądał świat, więc powiedziała prawdę. Nigdy nikt nie wiedział na kogo może trafić. Nawet wśród Klanowiczów bywały spory czy kłótnie.
-Co do ostatnich zasad. Kociaki są słabe i bez pomocy mogą zginąć. Kodeks jasno mówi o pomocy słabszym od siebie. Zresztą chodzi też o bycie po prostu kotem z sercem. Jeśli ktoś zostawiłby kociaka bez pomocy, to co uczyniłby dalej? Kociaki nie są niczemu winne. Czasami same uciekają i nie umieją wrócić. Czasami próbują co popadnie. Wiadomo... Liczy się zawsze czas, więc pomoc powinna być udzielona jak najszybciej. Szczególnie, że kociaki bywają kruche. Jeśli chodzi o przywódcę, to bardziej zrozumiałe. Kwestionowanie słów przywódcy może uchodzić za próbę osłabienia jego pozycji. Jak sama wcześniej wspomniałaś koty powinny ufać Gwieździe i zastępcy. Ich słowa mają nam pomagać w trudnych czasach nawet jeśli oznaczają ograniczenie czegoś. Stawianie własnego dobra ponad słowa Gwiazdy mogłoby skutkować plotkami czy chęcią zastąpienia Przywódcy. Czy dobrze myślę?- Kręta Łapa spojrzała znów na Wyjącą Wilczycę. Skoro kodeks miały za sobą, a większość potrafiła zrozumieć... Może była tam jakaś nadzieja dla niej? Może faktycznie kiedyś zostanie Wojowniczką? Ciekawiło ją co będą robić dalej. Opowieści miło posłuchać, ale może jakieś praktyczne działania typu wspinaczka, pływanie albo łowienie ryb? Hmm...

[Wyjąca Wilczyca]

- Dziękuję. Ty również jesteś bardzo sympatyczną kotką i cieszę się mogąc cię trenować i wspólnie z tobą spędzać czas. – trąciła przyjaźnie terminatorkę nosem i uśmiechnęła się do niej. Trening jednak dalej trwał, więc szybko ponownie obie skupiły się na następnych zasadach kodeksu.
- Tak, sama bym tego chyba lepiej nie ujęła. – uśmiechnęła się z aprobatą i skinęła głową. - Bardzo dobrze rozumujesz. To teraz posłuchaj dwóch ostatnich zasad. Honorowy wojownik nie potrzebuje zabijać innych, by zwyciężyć swoje bitwy, jest to dozwolone jednak w obronie własnej lub jeśli koty są wyjęte spod kodeksu wojownika. I Wojownik odrzuca wygodne życie pieszczoszka. Cóż, co uważasz na ich temat? – zapytała. Tak jak i poprzednio spoglądała na Krętą Łapę z uwagą, oczekując jej odpowiedzi.

[Kręta Łapa]

Trącenie kogoś nosem? Bardzo miły gest, ale nieco zaskoczył kocicę. Oczywiście w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Ścieżka uśmiechnęła się lekko i skinęła łebkiem. Mało razy ktoś ją tak witał albo dziękował za cokolwiek. Może sama powinna wychodzić częściej z podobną inicjatywą... Mimo wszystko kocica zaraz wróciła do uważnego słuchania. Nie chciała zbytnio rozpraszać się rozmowami o życiu. To mogły uczynić później, prawda? Zresztą dwa ostatnie postanowienia kodeksu też do trudnych nie należały.
-Chodzi o to, że mogę wygrać walkę o własnych siłach i według zasad. Mogę odpuścić w każdej chwili, jeżeli uznam to za stosowne. Wyznaczam pewną granicę, nie oszukuję, nie udaję. Jeśli mogłaby zginąć i sytuacja tego wymaga, to mogę odebrać czyjeś życie. Jak to czasami mówią... oko za oko, ząb za ząb. Jeśli kot nie przestrzega Kodeksu Wojownika... tym bardziej będzie miał w nosie co się stanie ze mną czy towarzyszącymi mi kotami.- Odpowiedziała prawie natychmiast. Teraz rozumiała czemu większość kotów traktowała samotników tak sobie. Mogli stanowić poważne zagrożenie. Szczególnie, że nie każdy posiadał dobre intencje. Walki też się zrażały, a obrona swojego Klanu stanowiła konieczność. Jeśli miałaby zabijać każdego bezsensownie, to byłaby taka sama jak ci wyjęci spod kodeksu.
-Ostatni też jest jasny... albo jesteś z Klanem, albo z człowiekiem. Po prostu nie da się pogodzić tych dwóch rzeczy. Szczególnie, że tutejsze życie wymaga poświęceń. Starasz się dla siebie, dla Klanu, dla bliskich ci kotów. Wszystko co przeżywasz zbliża ciebie i te koty do siebie. Bycie pieszczochem oznacza, że nasza wolność zależy wyłącznie od ludzi.- Ścieżka przedstawiła swój punkt widzenia. W świecie ludzi można było wieść życie godne królów i królowych. Własne zabawki, jedzenie, dach nad głową, opieka i tym podobne. Jedna kosztem rodziny, więzów, wolności, pierwotnego instynktu łowcy. Kot wśród ludzi mógł łatwo zapomnieć o swoich prawdziwych korzeniach. Czy właśnie o to chodziło Gwiezdnym? O zbaczanie z właściwej Ścieżki?

[Wyjąca Wilczyca]

- Bardzo dobrze, dokładnie tak. – pochwaliła terminatorkę. - Zabija się jedynie, by chronić siebie a przede wszystkim klan. Gdy przeciwnik nie stanowi zagrożenia można pozwolić mu odejść. Co do pieszczochów nic dodać nic ująć. Widzę, że świetnie wszystko rozumiesz. – uśmiechnęła się. - No i to by było na tyle jeżeli chodzi o dzisiejszy dzień, zasłużyłaś żeby coś zjeść i trochę odpocząć. – dodała, ruszając w kierunku obozu.

[Kręta Łapa]

Wreszcie omówiły cały Kodeks Wojownika... Wyjąca Wilczyca zarządziła koniec na dzisiejszy dzień. Ścieżka poczuła szczerą ulgę. Nawet było to słychać po lekkim westnięciu. Oczywiście nie było tutaj winy kogokolwiek. Po prostu chodziło o sam ogrom informacji. Szczególnie dla niej, czyli kota spoza klanu. Mimo wszystko Kręta Łapa uśmiechnęła się pod nosem.
Pierwsze koty za płoty. Tak mawiają dwunodzy, gdy robi się coś pierwszy raz. Zapamiętałam to powiedzenie, bo brzmi zabawnie. Kocica dodała od siebie, jednocześnie ruszając za Mistrzynią. Nadal dopisywał jej dobry humor. Może teraz Wilczyca będzie chciała zadać jakieś pytanie. Skoro były po treningu, to nie powinno być problemu.

[Wyjąca Wilczyca]

- No rzeczywiście. – roześmiała się i spojrzała na uczennicę błyszczącymi oczami, naprawdę była zadowolona z dzisiejszego dnia. Szły do obozu nieśpiesznie z ożywieniem rozmawiając o różnych bardziej i mniej istotnych rzeczach, a atmosfera była bardzo miła. Wojowniczka cieszyła się szczerze, że powierzono jej terminatorkę, z którą tak dobrze się dogadują, z pewnością nawet i po zakończeniu jej treningu będą przyjaciółkami. Po niedługim czasie zostawiły Koci Grzbiet z tyłu za sobą odchodząc z tego miejsca, to był długi ale bardzo udany dzień.

[ztx2]

[Kręta Łapa]

~~~~****~~~~
Przez kilka następnych dni Wyjąca Wilczyca powtarzała z nią Kodeks Gwiezdnych. Wiedzy było sporo, a Ścieżka co rusz wynajdywała jakieś pytania. Czasami drobne, a czasami wymagające zastanowienia. Mimo wszystko Wojowniczka nie narzekała. Była cierpliwa, a nawet opowiadała jej historię o różnych Wojownikach. Dopiero później okazało się, że Mistrzyni nieco podupadła na zdrowiu. Choć nie było to spowodowane chorobą, a małymi kociakami w brzuchu. Co mogła poradzić Ścieżka? Po prostu cieszyła się szczęściem młodszej kocicy. Starała się pomagać, a nawet nieco martwiła. Głównie jak kociaki przetrwają pierwszą zimę.
Tak oto... część obowiązków przejął partner Wilczycy, czyli Mknący Strumyk. Kocur okazał się całkiem miły oraz sympatyczny. Kiedy tylko mógł, to rozmawiał z nią o Gwiezdnym Klanie, zebraniach, ceremoniach, a nawet pogrzebach. Ścieżka długo żyła poza klanem, więc poznanie savoir vivre Klanu Rzeki jak najbardziej jej odpowiadało. Dni upływały, a Wyjąca Wilczyca wyczekiwała dnia porodu. Im bliżej tego terminu, tym coraz częściej Ścieżka przekładała treningi. Ona mogła poczekać. Najważniejsze były młoda mama, kociaki. Także Mknący Strumyk pomagał swojej ukochanej.
Wielkimi krokami naszedł ten dzień, a Klan Rzeki przywitał małe brzdące. Każdy je odwiedzał, dał po ości z ryby. Ogólnie wielka radość! Było przy nich też trochę roboty. Dlatego Kręta Łapa nie przeszkadzała. Próbowała za to pomagać pozostałym kotom. Na przykład tym starszym - przynosiła jedzenie, ogrzewała w chłodniejsze dni. Dodatkowo wymieniała mech w kociarni, legowisku terminatorów itp. Ostatecznie dostała wiadomość od Wilczycy, że ta czuje się zdecydowanie lepiej. Mogły wznowić treningi, a nawet było to wskazane.
Dzisiejszego dnia Kręta Łapa oczekiwała na Mistrzynię. Siedziała w okolicach Kociego Grzbietu. Cieszyła się, że znów zobaczy Wilczycę. Miała nadzieję na nadgonienie treningu. Chciała już zostać Wojowniczką. Kto wie... Może odwdzięczy się swojej Mistrzyni, gdy zostanie nauczycielką dla jednego z jej kociąt?

[Wyjąca Wilczyca]

W rzeczy samej i kondycja niebiesko-srebrzystej kotki była teraz o wiele lepsza i jej kocięta wystarczająco duże oraz samodzielne, by mogła zostawić je na cały dzień prosząc jedynie opiekunów, by w razie potrzeby mieli na nie oko. Wstała wcześnie, zjadła posiłek i umyła się starannie, a następnie już bez dalszej zwłoki udała się na spotkanie z terminatorką. Docierając w okolice Kociego Grzbietu ucieszyła się szczerze, że ta już na nią czeka, chociaż po prawdzie to ona powinna być tu pierwsza.
- Dzień dobry Kręta Łapo, co ty na to abyśmy zajęły się dzisiaj polowaniem? – zagadnęła z lekkim uśmiechem. Z tego co kojarzyła kotka posiadała już tę umiejętność, więc dziś będzie się mogła nią wykazać. - Opisz prawidłową postawę łowiecką i wszystkie zasady, o których należy pamiętać podczas polowania. – poleciła. Krótka szybka powtórka teorii, w razie czego uzupełnienie lub poprawienie ewentualnych błędów i będzie można wysłać Ścieżkę na łowy.

[Kręta Łapa]

Wreszcie się zobaczyły po tylu księżycach. Sam na sam! Bez kociątek, bez partnera, bez innych klanowiczów. Ścieżka musiała przyznać, że Wilczyca promieniała. Dobrze jej służyło macierzyństwo. Choć bycie mamą na pełen etat potrafiło czasami dawać w kość. Kręta Łapa obdarzyła Mistrzynię lekkim uśmiechem. Skinęła delikatnie łebkiem na powitanie. Nie chciała zbytnio przeciągać, więc wysłuchała słów młodszej kotki do końca. Wreszcie trzepnęła swoim ogonem z werwą. W końcu coś się działo!
-Dzień dobry Wilczyco. Jestem jak najbardziej za... Szczególnie teraz, gdy wszystkie łapy są potrzebne.- Odparła jak zwykle ze spokojem. Następnie przybrała pozycję łowiecką. Dawno tego nie robiła, więc musiała chwilę pomyśleć. Jak to szło? Ugięte łapy... Ogon, głowa, grzbiet w jednej linii... Uszy, oczy skupione na celu... Brzuch! Prawie zapomniałaby o brzuchu! Tym nie należało szorować po ziemi. Wiedziała z doświadczenia jakie to bolesne.
-To chyba jakoś tak wyglądało... Trzeba lekko przykucnąć, żeby mieć łapy gotowe do biegu. Ciało trzymać równo, żeby zachować równowagę. Uszy powinny łowić dźwięki z okolicy, a oczy być skupione na ofierze...- Ścieżka przedstawiła tyle, ile pamiętała. Wilczyca zawsze mogła ją poprawić. W końcu córka Raniuszka działała wyłącznie na obserwacjach pozostałych kotów oraz własnym instynkcie.
-Na pewno należy unikać wiatru, bo przeniesie twój zapach. Tak samo lepiej nie polować pod słońce, bo może oślepić. Trzeba uważać na otoczenie, bo zbędny hałas wzbudza czujność. Potrzeba też cierpliwości... Powiem uczciwie, że polowałam głównie siedząc w krzakach bądź będąc gdzieś ukrytą.- Kręta przedstawiła swój punkt rozumowania. Tak... Lubiła coś upolować wyskakując z cienia. Taka niespodzianka, ale nie zawsze się udawało. Miała nadzieję, że Wilczyca naprowadzi ją na trop co robiła źle.

[Wyjąca Wilczyca]

- Mhm…tak, ugięte łapy, a głowa i ogon trzymane na równej linii z grzbietem. Skradanie pod wiatr dobrze, ale siedzenie w krzakach i czekanie aż coś samo podejdzie wystarczająco blisko jest mało praktyczne. W tej postawie jak powiedziałam do zdobyczy trzeba się podkradać ostrożnie i powolutku, jak najbardziej uważając, by nie hałasować. Zwracasz się też uwagę zarówno na to co leży pod twoimi łapami jak i na otoczenie, żeby nie wyrżnąć przy tym przypadkiem głową o drzewo. Brzuch ma być trzymany tak, by nie szorował po ziemi. Dobrze to teraz trzy zasady polowania na różne rodzaje zwierzyny, którymi kierują się wszystkie polujące koty w klanach: „Ptak cię zobaczy, królik usłyszy, a mysz wyczuje.” Oznacza to, że w przypadku ptaków kiedy patrzą w twoją stronę masz ukrywać się, jednak nadal tak, żeby nie spowodować żadnego hałasu lub gdy nie ma gdzie się schować zamierać w całkowitym bezruchu. Stworzenia takie jak królik mają bardzo czuły słuch, więc przy nich należy dodatkowo wyciszać oddech i uspokajać się, żeby serce nie biło zbyt głośno. Z kolei myszy i inne tego rodzaju gryzonie, a poza tym też gady i płazy wyczuwają drgania ziemi. Kiedy się więc do nich skradasz przenosisz ciężar ciała na tylne łapy tak, aby stawiać możliwie jak najlżejsze delikatne kroki. Gdy uznasz, że jesteś już wystarczająco blisko atakujesz. – powiedziała sporo, ale były to istotne informacje. Odetchnęła głębiej i skinęła lekko pyszczkiem. - No dobrze. To jeżeli wszystko jest jasne poproszę ciebie teraz, żebyś ruszyła na łowy i pamiętając o wszystkich zasadach polowania złapała trzy różne zwierzęta. Jakby co ja będę w pobliżu, chyba że chcesz jeszcze o coś zapytać? – spojrzała na nią uważnie.

[Kręta Łapa]

Wiedzy faktycznie znów było całkiem sporo. Jednak Wyjąca Wilczyca zawarła tam mnóstwo istotnych wskazówek. Kręta Łapa nawet zaśmiała się cicho przy wspomnieniu o drzewie. Oczywiście nie złośliwie. Po prostu samo wyobrażenie tej sytuacji ją rozbawiło. Mogłaby dodać, że faktycznie guz na czole był średnim pomysłem. Jednak zachowała komentarz dla siebie. Po prostu wysłuchała wszystkiego do końca. No nic... Nie mogła obiecać czy przypadkiem czegoś nie potrąci albo się nie poślizgnie. Czasami zdarzało się nawet najlepszym. Dlatego przyjęła wszystko z dużą pokorą. Wreszcie spojrzała na swoją Mistrzynię z lekkim uśmiechem.
-W zasadzie mam dwa pytania... Co robimy z upolowaną zwierzyną? Przeważnie zaraz ją zjadałam, ale pamiętam wcześniejsze nauki. Terminator nie je bez pozwolenia, bo trzeba nakarmić tych bardziej potrzebujących. Czy wystarczy, że upoluję coś i już?- Ścieżka wolała dopytać teraz niż w trakcie. Znalezienie jakiejś piszczki to połowa sukcesu. Zachowanie ciszy i uwagi stanowiło resztę potrzebnego "warsztatu". Rozmowa w trakcie samego aktu łowieckiego mogła łatwo wypłoszyć zwierzynę. Zresztą... Terminatorka chciała, żeby Wilczyca czerpała również satysfakcję z treningu. Słyszała czasami, że Wojownicy lubią rozmawiać o swoich uczniach i ich postępach. Dlatego Ścieżka wolała wypaść dobrze, żeby kocica mogła mówić z dumą o nauczaniu.

[Wyjąca Wilczyca]

- Och, no tak. Po upolowaniu musisz znaleźć jakieś miejsce, które zapamiętasz, ewentualnie oznaczysz je. To będzie taki schowek, gdzie będziesz zakopywać zdobycz. Schowek powinnaś rozpoznać ty, ale staraj się ukryć go przed innymi drapieżnikami, żeby nie ukradły twoich łupów. Kiedy skończysz polować zabierzemy je do obozu i dorzucimy do stosu świeżej zdobyczy. – wyjaśniła i uśmiechnęła się lekko. - Czy jest jeszcze coś o co chciałabyś zapytać?

[Kręta Łapa]

W zasadzie nie miała już więcej pytań. Najważniejsze kwestie omówiły, więc mogła ruszać. Dała znać Wilczycy, że jest gotowa. Odczekała dłuższą chwilę nim podjęła decyzję odnośnie miejsca łowów. Czy powinna iść w stronę rzeki? Tam część zwierzyny mogła szukać dostępu do świeżej wody. Czy powinna buszować wśród krzaków? Zwierzęta też szukały kryjówek przed zimnem oraz drapieżnikami. Czy lepszy okazałby się teren wśród drzew? Niby tam przesiadywały ptaki, wiewiórki bądź podobne im stworzenia. Ciężki orzech do zgryzienia... Wreszcie Ścieżka ruszyła po prostu przed siebie. Skoro miała upolować trzy różne zwierzyny, to i tak musiała od czegoś zacząć. Uspokoiła swój oddech oraz bicie serca. Chciała być jak najbardziej cicha. Uważała również na to gdzie stawiała łapy. Nie chciała niczego spłoszyć przez gałązkę bądź głupie potknięcie w śniegu. Następnie ustawiła tak, aby wiatr maskował jej zapach. Wreszcie w ruch poszedł komplet: uszy, nos, oczy. Starała się wyłowić najdrobniejszy dźwięk, ruch bądź zapach. Wolałaby znaleźć cokolwiek niż utknąć tutaj aż do zmroku...

[Wyjąca Wilczyca]

Kręta Łapa oddaliła się od swojej mistrzyni, która znikła wśród drzew. Starsza kotka ruszyła na polowanie, a wokół było spokojnie i cicho. Szczęśliwie jednak terminatorka nie musiała martwić się przedłużającymi się poszukiwaniami, bo już po paru kolejnych krokach dostrzegła nieopodal długie uszy i szarawe futerko. Królik przycupnął sobie spokojnie na śniegu, jedząc jakiś wysuszony listek, który widocznie uchował się na krzaku. Zwierzątko nie zauważyło jeszcze obecności kotki, siedząc do niej tyłem. Miała teraz dobrą okazję, by wykorzystać nowo nabytą wiedzę i spróbować szczęścia w schwytaniu swojej pierwszej na rzecznych ziemiach zdobyczy.

[Kręta Łapa]

Pięknie! Natrafiła się pierwsza, poważna okazja do zapolowania. Tym razem bez teorii, a tylko praktyka... Ścieżka mogła zmierzyć się z potencjalną zwierzyną. Oczywiście kocica nadal miała w głowie słowa Wyjącej Wilczycy... Króliki posiadały dobry słuch. Dlatego terminatorka musiała jak bardziej "zniknąć" - spokój, opanowanie, cisza. Kocica ponownie przyjęła postawę łowiecką. Zgięła łapy oraz trzymała brzuch blisko ziemi. Wciągnęła brzuch, aby nim po niej nie szurać. Głowę oraz ogon ustawiamy równo z linią grzbietu. Oczy, uszy, wibrysy ułożyła do przodu. Od teraz tylko pełne skupienie oraz uwaga zwrócona na uchatego kolegę. Pamiętała o ustawieniu siebie naprzeciw wiatru, żeby zamaskować zapach. Poza tym uspokoiła bicie serca, a nawet stawiała delikatniej łapy. Wszystko po to, żeby przypadkiem nie poruszyć jakiegoś kamyczka czy omijać suche patyki. Cel był jasny... kocica wstrzymała oddech co jakiś czas. Wreszcie ruszyła biegiem do przodu. Chodziło przecież o element zaskoczenia! Trzeba było działać zdecydowanie i po prostu złapać królika... Najlepiej naruszyć go pazurami, żeby nie mógł dalej biec...