Trening Różowej Łapy

[Różowa Łapa]

Była lekko zestresowana, ale ku swojej wielkiej uldze, czuła się raczej nieco spięta z podekscytowania, nie strachu. To duża zmiana w stosunku do jej samopoczucia przed pierwszym szkoleniem z rudą kotką. Co ją spowodowało? To wiedziała już tylko sama terminatorka.
Na powitanie skinęła mistrzyni głową i uśmiechnęła się z sympatią. Ruszyła za kotką, czując, że drżenie nieznacznego podekscytowania jej nie opuszcza. Ciekawe to było uczucie.
- Mysz cię wyczuje, królik usłyszy, a ptak zobaczy. - wyrecytowała biała po chwili milczenia. Od przerwania treningu minęło kilka księżyców, a Różowa Łapa mimo tego pamiętała zasadę. Zadbała o to, by postęp, którego dokonała nie poszedł na marne, tak jak praca Truflowego Noska. - I pozycja łowiecka. - jednak nie wszystko uległo zmianie w drobnej córce Kaczego Piórka, ponieważ tym razem, kiedy się odezwała, jej głos brzmiał ciszej i dużo mniej śmiało, wyraźnie przemówiły przez nią braki w pewności siebie. Wspomnienie pierwszego razu, kiedy wykonywała tę pozycję, najwyraźniej lekko ją zapiekło.

[Truflowy Nosek]

Chwila ciszy, zastanawiałam się czy kotka bardzo myślała nad odpowiedzią czy może jednak nie znała jej; nie pospieszałam, czekałam i po prostu dałam główce Szałwi pracować we własnym tempie, a odpowiedzi były dość zadowalające.
– Tak, dokładnie. Dzisiaj będziesz na pewno używać sporo pozycji łowieckiej, ale bez nerwów, zawsze jestem obok żeby pomóc. Chciałabym jednak żebyś rozwinęła mi pierwszą zasadę, co znaczy mysz wyczuje, królik usłyszy, a ptak zobaczy? Pamiętasz? – zapytałam spokojnie kiedy nasze łapki tworzyły nową ścieżkę pośród Kwitnących Zarośli; trzeba było jednak przyznać, że powoli kwitły, a ich liście tworzyły czerwone morze.

[Różowa Łapa]

Poczuła, że dopiero teraz zaczął się prawdziwy trening. Była odpytywana, sprawdzana ze swojej wiedzy, w zasadzie po raz pierwszy od początku tego szkolenia. Była zadowolona z takiego obrotu sprawy, chociaż poczuła, że napięcie jej mięśni lekko się zwiększyło. Tylko nieznacznie, do punktu który nie paraliżował, a motywował do ambitniejszego działania.
- Och, tak - padło gorączkowo, a ogon terminatorki trzepnął gwałtownie, od połowy długości - To znaczy, że… piszczki mają swoje, mmmm dominujące, mmmm zalety - udało jej się ubrać w słowa to, co chciała powiedzieć, przynajmniej jako tako. - podczas polowania trzeba je, mmmm, mieć na uwadze. Więc jak się poluje na ptaki, trzeba uważać żeby nas nie zobaczyły, króliki nie usłyszały a gryzonie nie zobaczyły. I to znaczy też że trochę inaczej się na nie poluje, może, mmmm, u ptaków trzeba się za czymś chować? - zapytała niepewnie, zakłopotana, że nie wie do końca potrafi odpowiedzieć na to pytanie.

[Truflowy Nosek]

Niewidoczny wcześniej stres ponownie pojawił się, niedokładnie na białym pyszczku, a w spiętych barkach, plączących się słowach i mniej pewnym kroku. Słuchałam uważnie, chociaż mimikę utrzymywałam neutralną, nie chciałam podpowiadać swoimi reakcjami; wierzyłam że kotka po prostu musiała sobie poukładać słowa w głowie i nie myliłam się wcale. Wypowiadała się rozważnie, odrobinę zacinała, ale ewidentnie myślała nad swoimi odpowiedziami, chciała być samodzielna bez rzucania się do przodu.
– Zgadza się. Polując na ptaki trzeba uważać na ich dobry wzrok, najlepiej ukrywać się za tym co tobie również mogłoby zasłonić widok, jak krzewy, głazy czy drzewa. Możesz stawać w miejscu też możesz jeśli nie ma lepszej opcji, wtedy jest odrobinę ciężej, ale nie jest niemożliwe. – Dopełniłam wypowiedź o parę informacji, chociaż nie wątpiłam w zaradność, nie chciałam też zostawiać wszystkie na jej barkach; mimo wszystko powrót z choroby nigdy nie był prosty, a moje myśli… za często odlatywały w stronę porwania Szopa. – Ich skrzydła są mocne, musisz uważać jak na nie polujesz. Potrafią przywalić i siniaki zostają na jakiś czas, chociaż najczęściej atakują dziobami i szponami. Ważniejsze jest jednak to, że ptak ze złamanym skrzydłem to martwy ptak. I mówię tutaj również o jastrzębiach czy sowach. Musisz uważać na przestworza, jeśli coś na ciebie pikuje uciekaj pod krzewy lub do nor, chociaż to drugie tylko jeśli masz szansę wydostać się z niej zanim wyląduje. Oczywiście jeśli nie masz szans to zwracaj uwagę właśnie na szpony i dzioby. – Niestety powrót do zdrowia oznaczał również powrót do wychodzenia na patrole i poznawania terenów, nie kazałam jej robić tego samotnie, ale musiała znać odpowiednie zasady; ostatnie czego mi brakowało to martwa terminatorka, widziałam w Szałwii ciekawość świata i delikatność, której potrzebowały koty. Zbliżyłyśmy się też powoli do Bzyczącej Polanki, którą widziałam już przez krzewy, przy okazji może kotka zapozna się z terenem, na którym dzisiaj będzie polować.

[Różowa Łapa]

Wysłuchała uzupełnienia własnej wypowiedzi. Ku swojemu zaskoczeniu, Różowa Łapa nie poczuła się zniechęcona ani zawstydzona, kiedy okazało się, że takie uzupełnienie było potrzebne. Zazwyczaj właśnie tak się czuła, kiedy robiła coś nieidealnie, A teraz? Nic, po prostu skupienie na zadaniu, na zdobywaniu wiedzy. Tę poprawę terminatorka przyjęła z dużym zadowoleniem.
Na podane przez mistrzynię informacje co jakiś czas kiwała głową, dając w ten sposób znać, że wszystko jest dla niej zrozumiałe.
- A ty… - zaczęła cicho, dziwnie ciszej niż zamierzała, uszy rozłożyły jej się na boki - walczyłaś kiedyś z jastrzębiem? - dokończyła, zmuszając białe uszka do wyprostowania się na głowie. Nic takiego się nie działo, nic jej nie groziło. No już, opamiętaj się, Różowa Łapo. Jesteś prawie dorosła.

[Truflowy Nosek]

– Nie, sama nigdy. Moja Traszka jednak parę księżyców temu pokonała jastrzębia, który zaatakował terminatora. Sama w swoim życiu natknęłam się jedynie na lisy i psy. W sumie moja pierwsza walka odbyła się z psem jeszcze w Gromie – powiedziałam lekko zamyślając się na chwilę. – Nie wiem czy mogę nazwać to dokładnie walką, bo mało zrobiłam, mój ówczesny mistrz walczył wtedy ze sporej wielkości psem, mocno poobijany. Na szczęście ja i Wężowa Gwiazda dotarliśmy na miejsce. Kocur był niezwykle silny, nadal nie wiem czy ktoś przegonił go w tym jak bardzo pracował nad sobą, chociaż szczerze nie zdziwiłabym się gdyby Roziskrzona Gwiazda nie przegonił go jednak. – Wspominanie starych czasów zawsze wydawało mi się tak nierealne i dziwne, jakbym przeżyła już jedno życie i teraz prowadziła nowe; czasami tęskniłam do swojej beztroskości w młodym wieku, a mimo to nie chciałabym do niej wracać, kosztowałby mnie za dużo kotów… kosztował mnie za dużo kotów. Moje porównywanie przywódców również było czystym śmieszkiem, który wypowiedziałam z lekkością, poczuciem że to nie musi być prawda, żadne z tego co powiedziałam. – Myślisz, że dałabym radę z jastrzębiem? – zapytałam po chwili jak wyszłyśmy na Bzyczącą Łączkę i uśmiechnęłam się delikatnie, biorąc przy tym głębszy wdech i lustrując wzrokiem tereny; nic, żadnego widocznego zagrożenia, niebo czyste, może parę ptaszków i w oddali jakieś dźwięki. – Rozejrzyj się uważnie i powiedz mi co widzisz – poinstruowałam i poczekałam.

[Różowa Łapa]

Przyglądała jej się przez chwilę z lekko zmrużonymi oczami, jakby rzeczywiście zastanawiała się nad szansami swojej mistrzyni w starciu z jastrzębiem. Przechyliła głowę na bok i nieznacznie się uśmiechnęła.
- Tak, myślę że tak - odpowiedziała w końcu, kiwając głową.
Rozejrzała się teraz dookoła, starając się znaleźć coś, co pomoże jej odpowiedzieć na pytanie kocicy.
- N-nie wiem - przyznała, kładąc po sobie uszy. - To znacz-znaczy, nie widzę niczego szczególnego prawdę mówiąc - dodała nieco ciszej, jeszcze bardziej nieśmiało Różowa Łapa

[Truflowy Nosek]

Widziałam jak myśl formuje się w białej główce Różowej Łapy i z zaciekawieniem sama zaczęłam zastanawiać czy miałam szansę na starcie z jastrzębiem; nie byłam ku temu przekonana, nie było mi po drodze nigdy żeby walczyć z jastrzębiami, ale inne drapieżniki udało mi się spotkać; niespodziewanie terminatorka stwierdziła, że miałam szansę, a ja zaśmiałam się cicho.
– Dziękuję! Muszę zacząć w siebie bardziej wierzyć, ewidentnie – przyznałam radośnie i poczekałam już w ciszy na odpowiedź dziecinki, która wydawała się zagubiona moim pytaniem; odpowiedź była dość mierna, ale wiedziałam jak sobie tu z tym poradzić, znaczy oprócz zwykłego wyjaśnienia sytuacji, ale chciałam podchwycić słowa wypowiedziane przez Szałwię. – Skoro niczego nie widzimy to chyba dobrze? – zapytałam spokojnie i wciągnęłam powietrze nosem. – Jesteś na otwartym terenie, pierwsze co robimy to sprawdzamy wiatr czy nie przynosi nam zapachów drapieżnika, potem rozglądamy się niebo jak i ziemia – powiedziałam podnosząc głowę, a potem opuszczając ją. – Nasłuchuj, jeśli jest zbyt cicho to znaczy, że coś może kryć się przed poprzednimi zmysłami. Zwierzyna cichnie, jeśli wie o zagrożeniu, ptaki zaś często szaleją na niebie – wytłumaczyłam spokojnie i przyjrzałam się jeszcze raz temu co było przed nami, widziałam parę ptaków lądujących pośród traw, ale to przebiegająca myszka zwróciła moją uwagę bardziej. – Myszy cię wyczuje, drżenie ziemi. – Nie wiedziałam czy Szałwia też zauważyła szare futerko przebiegające gdzieś kawałek od nas, może pomyślała że po prostu nagle sobie przypomniałam? – Polując na gryzonie musisz przenieść ciężar ciała na tylne łapy, wtedy nie mogą odmierzyć dokładnej odległości i kiedy myślą, że mają jeszcze szansę to jesteś już na nich. Taka zasada działa również na płazy i gady każdego pokroju i właśnie na to chcę żebyś zapolowała. – Została jeszcze jedna zasada, ale to zaraz. – Niedaleko nas – wyszeptałam tym razem – tam na tamtym głazie leży jaszczurka.

[Różowa Łapa]

Instrukcje kocicy zostały przez terminatorkę wysłuchane uważnie. Szczególnie zainteresowała ją kwestia zwracania uwagi na to, czy w okolicy nie zrobiło się wyjątkowo cicho. Dobrze, że to usłyszałam, pomyślała Różowa Łapa, pewnie sama bym na to nie wpadła. Po chwili już wydawało jej się to logiczne, że ptaki milkną lub uciekają kiedy zobaczą lub wyczują niebezpieczeństwo. Kiedy mistrzyni mówiła, koteczka kilka razy przytaknęła słowami w stylu “aha, jasne”[/i] lub ”rozumiem”.
Jej pierwsze polowanie! Serduszko w drobnej, białej piersi znacznie przyspieszyło swoje bicie w wyniku rosnącego w niej stresu i podekscytowania. Czuła, że znalazła się w wyjątkowo ważnym momencie swojego życia, w chwili przełomowej. Od tego momentu miała stać się innym kotem: zdolnym samodzielnie się wyżywić, ale przede wszystkim: bardziej niż kiedykolwiek użytecznym dla klanu.
Skinęła głową Truflowemu Noskowi, głównie dlatego, że bała się, że odezwanie się może zwiększyć szansę na wypłoszenie zwierzyny. Przybrała tym razem całkiem dobrą pozycją łowiecką: nie zapomniała o żadnym jej elemencie. Poruszając się pod wiatr, z ciężarem ciała utrzymywanym na tylnych łapach. Z sercem dalej bijącym jak oszalałe zbliżała się do jaszczurki. Nie odrywała od niej wzroku, gorączkowo myśląc o tym, że być może za chwilę po raz pierwszy własnymi łapami odbierze życie. Znieruchomiała, znalazłszy się na odległość przeciętnego skoku od ofiary. Następnie napięła mięśnie i wystrzeliła w stronę gada, licząc na szybkie zakończenie jej życia.

[Truflowy Nosek]

Białe włosie pośród traw wybijało się pośród jeziora zieleni, ale nie było to wcale taką przeszkodą jaką można się było spodziewać, łapy równomiernie poruszały się po ziemi. Możliwe, że jeszcze niewygodna dla Różowej Łapy pozycja łowiecka, wyglądała nienagannie; kotka nie zapomniała również o przeniesieniu ciężaru ciała na tylne łapy, a to znaczyło, że wsłuchiwała się uważnie w słowa Mistrzyni. Bardzo dobrze.
Niestety czasem niezależnie od wszystkiego, polowania się nie udawały, jaszczurka uskoczyła przed Szałwią zanim ta miała szansę ją złapać i uciekła pomiędzy trawami, niebieskie oczka nie miały szans jej wyśledzić.

Widziałam poczynania młodziutkiej kotki i z ciepłym uśmiechem przytakiwałam na wszystko co robiła, nie widziała tego, ja jednak odhaczałam sobie w głowie wszystkie elementy, które mi się podobały. Nie zdziwiło mnie jednak, że piszczka uciekła spod jej łap, każdy nowy terminator nie miał jeszcze idealnej wprawy, nie wszystko nam wychodziło; czasami nawet i wyszkoleni wojownicy tracili najprostsze piczki.
– Prawie! – krzyknęłam delikatnie i zaśmiałam się, podchodząc bliżej. – Wszystko zrobiłaś dobrze. Czasami tak się dzieje – wyjaśniłam będąc obok. – Nie poddawaj się, jeszcze dzisiaj wrócisz z piszczkami, pochwalisz się, mówię ci. A teraz leć, znajdź coś co upolujesz zasadą z przenoszeniem ciężaru ciała na tylne łapy. – Proste polecenie i wskazanie głową na otwarty teren przed nią. Niech nauczy się odróżniać również piszczki i która zasada działa na kogo. Wiadomo łatwo powiedzieć mysz, ale czy uważa zające też za gryzonie? Wolałam się przekonać. Sama zamierzałam w tym czasie obserwować Byzczącą Polanę.

[Różowa Łapa]

Nie zdziwiło jej, że nie trafiła, że się nie udało. Chociaż starała się bardzo, nie spodziewała się po sobie sukcesu, bardzo brak jej było wiary w siebie. Skinęła tylko mistrzyni głową z mizernym uśmiechem na pyszczku. Informacja, że wszystko zrobiła dobrze nieco podniosła ją na duchu. Okazało się, że zwyczajnie miała pecha. Tak, taki obrót spraw była w stanie zaakceptować. Z nową nadzieją w duchu ruszyła na polowanie, szukając piszczki, która będzie wymagała przeniesienia ciężaru ciała na tylne łapy.

[Truflowy Nosek]

Białe futro poruszyło się pośród traw, ponownie gotowe na spotkanie z pobliską zwierzyną. Wiatr wiał aktualnie jak mu się żywnie podobało, co jakiś czas delikatnie bijąc po wąsach, by zaraz potem łaskotać grzbiet, układając sierść pod włos. Łapa za łapą, delikatnie, aż w końcu wiatr zlitował się i przyniósł ze sobą zapach – skowronka. Był dość niedaleko, dziobał w ziemi, dało się to usłyszeć, ale bardzo nikło, zapach zaś mówił idealnie gdzie ptaszyna była. Tylko… zadanie było inne. Czy Różowa Łapa pamiętała? Z drugiej strony zaś coś zapiszczało, chyba myszka. Wiatr był teraz idealnie usytuowany dla młodej terminatorki, tak że ani jedno, ani drugie by jej nie wyczuło. Co zamierzała tylko zrobić?

[Różowa Łapa]

Rzeczywiście, zapach skowronka był kuszący, ale Różowa Łapa nie pomyślała o wykonaniu innego polecenia, niż to, które otrzymała. Przestrzeganie zasad było tym, co dawało jej poczucie bezpieczeństwa, stabilność. Polecenia i zasady były proste, dlatego koteczka nawet przez uderzenie serca nie zamierzała zrobić inaczej. Skierowała się w stronę myszy.
Przeniosła ciężar ciała i ustawiła się w pozycji łowieckiej, pod wiatr. Skradała się cicho, stąpając ostrożnie, uważając na to, co miała pod łapami. Kiedy znalazła się wystarczająco blisko gryzonia, napięła mięśnie, odbiła się i wyskoczyła w (miejmy nadzieję) kierunku myszy. Miała to być szybka śmierć, możliwie bezbolesna.

[Truflowy Nosek]

Młoda terminatorka wybrała odpowiednio, znalazła się na torze prowadzącym prosto do myszki, skowronek pomimo bycia bardziej apetycznym w tym momencie miał szansę jeszcze trochę pożyć. Delikatne ruchy, odpowiednia postawa i pozycja łowiecka wyszły tym razem idealnie, myszka nie wyczuła zbliżającej się córki Kaczego Piórka, nie było szans małe, brązowe ciałko wylądowało pomiędzy szczękami kotki. Pierwsza zdobycz terminatorki!

[Różowa Łapa]

Pisnęła cicho z radości, kiedy jej polowanie zakończyło się sukcesem. Uniosła wyżej głowę, by przez kilka uderzeń serca napawać się dumą związaną z upolowaniem swojej pierwszej zdobyczy. Poczuła przypływ siły, mocy, wypełniło ją poczucie sprawczości: od tego momentu była w stanie się wyżywić, była przydatna.
Nie do końca wiedziała, co powinna dalej robić. W zasadzie wykonała polecenie Truflowego Noska, upolowała coś, co wymagało przeniesienia ciężaru ciała na tylne łapy. Rozejrzała się dookoła i skierowała z powrotem w stronę mistrzyni. Nie próbowała jeszcze każdego rodzaju polowania, ale nie chciała też oddalać się bardziej bez pozwolenia. Skierowała się do kotki, a kiedy ją znalazła, upuściła u swoich łap mysz i uśmiechnęła się do niej szeroko, szczerząc równe ząbki. Złapała!