Trening Nakrapianej Łapy

[Nakrapiana Łapa]

Nakrapiana Łapa kiwnęła głową na potwierdzenie, chociaż szczerze powiedziawszy nie była pewna czy była na to mentalnie gotowa. Po tym jak ciężko jej było do tej pory polować to miała trochę niepewności, a robiła to do tej pory sama, bez nikogo patrzącego na nią. Teraz, kiedy będzie miała obserwatorkę -bo nie ciężko było jej się domyślić, że skoro Nadpływająca Ławica po nią przyjdzie to będzie ją pewnie skądś obserwować, a nie losowo uzna, że już starczy i co ma być to będzie- to już w ogóle będzie kompletny wstyd jeśli o czymś zapomni albo jej jakaś piszczka znowu ucieknie. Nie mogła jednak pokazać swoich dylematów, więc twardo udawała pewniejszą siebie niż tak naprawdę była.
-To idę -oświadczyła, ruszając po chwili w losową stronę w poszukiwaniu piszczek, dopiero później orientując się, że w sumie nie wiedziała ile powinna upolować i czy były jakieś wymagania dokładne co do tego jakie upolować, ale w tym momencie była już za daleko, żeby się zawrócić i zapytać jednocześnie nie wyglądając głupio, więc zwyczajnie szła dalej.

[Nadpływająca Ławica]

Dlatego właśnie Przypływ była od tego, by stwierdzić, kiedy przyjdzie koniec. Nakrapiana Łapa musiała tylko zdobywać wiedze i nie przejmować się takimi problemami, to była organizacja Przypływ, a terminatorka mogła oczyścić głowę i skupić się na polowaniu.

Za to zwierzęta miały gorzej - nie były gotowe na to, że ktoś idzie czyhać na ich zycie. Nakrapiana Łapa mogła dostrzec właśnie wiewiórkę zbiegającą z drzewa i robiącą slalom pod drzewem w poszukiwaniu jedzenia.

[Nakrapiana Łapa]

Czarna pointka zatrzymała się odruchowo praktycznie od razu, kiedy ujrzała niedaleko przed sobą wiewiórkę. Oczyścić głowę, łatwiej było mówić niż zrobić, bo w głowie Salamandry drugiej zawsze i wszędzie roiło się od myśli, tych chcianych i tych niechcianych. Dlatego właśnie już od małego ćwiczyła swoje maski i ukrywanie się za nimi, bo nie chciała, żeby inni widzieli jej natłoki myśli i mętliki, które nią targały każdego dnia.
Córka Wyjącej Wilczycy potrząsnęła głową. Nie, teraz się musiała skupić na polowaniu, bo przecież była obserwowana. Terminatorka wzięła głęboki wdech, a później znowu skupiła się na piszczce, powtarzając sobie w głowie zasady polowania i te krótkie dodatkowe instrukcje, o których do tej pory nie wiedziała.
Ugięcie łap tak, aby brzuch był blisko ziemi, zrównanie głowy i ogona z linią grzbietu, poruszanie się pod wiatr, uważanie na to, co znajduje się pod łapami, no i przeniesienie ciężaru ciała na tylne łapy, bo mysz cię wyczuje. To wszystko Nakrapiana Łapa dokładnie zrobiła zanim zaczęła skradać się w stronę wiewiórki z zamiarem jak najszybszego upolowania jej. Nawet nie łudziła się już, że w przypadku sukcesu poczuje się pewniej, a przynajmniej nie dopóki mentorka nie pochwali jej za te sukcesy. Oh jak ona by chciała pochwałę, więc pointka postanowiła postarać się jeszcze bardziej i wszystko zrobić bardzo ładnie. Dla komplementów wszystko.

[Nadpływająca Ławica]

Tak doskonałe zastosowanie zasad sprawdziło się perfekcyjnie. Tym razem Nakrapiana Łapa mogła wyczyścić myśli typu "czemu się nie udało" i zastąpić je myślami "czyli tego brakowało, teraz jest idealnie", a pochwała już na nią czekała, bo Nadpływająca Ławica była dumna i uśmiechała się z daleka. Wiewiórka należała już do Salamandry.

[Nakrapiana Łapa]

Po złapaniu wiewiórki za pierwszym razem kotka chciała odetchnąć z ulgą, bo najwidoczniej ta cała rymowanka działała, jednak nie mogła tego zrobić, bo była świadoma tego, że ma obserwatora. Udawała więc, że wszystko poszło zgodnie z planem i córka Wyjącej Wilczycy oraz Mknącego Strumyka niczym się nie przejmowała w żadnym stopniu, a następnie poszła wiewiórkę gdzieś zakopać pod jakimś charakterystycznym krzakiem, żeby łatwo mogła później po nią wrócić. Czarna pointka rozejrzała się ukradkiem dookoła, jednak nie przyuważyła nigdzie Nadpływającej Ławicy, z tego z kolei wyciągnęła wniosek, że ta chciała, żeby dalej polowała. Co jej się trafi następnego? Nie wiedziała, ale mimo to musiała szukać dalej kolejnych piszczek i tak więc zrobiła.

[Nadpływająca Ławica]

Po zakopaniu wiewiórki i odejściu jakiś kawałek, kotka mogła dostrzec jak na ziemię zlatuje gawron. Jeden jedyny, czarny, bez kolegów, którzy by jej oddali. Gawron miał ze sobą coś, co znalazł w innym miejscu i miał zamiar zjeść to tutaj - pomiędzy trawą na glebie.

[Nakrapiana Łapa]

Ah, skrzydlate piszczki, to chyba były te najmniej ulubione zwierzyny dla Salamandry drugiej, ponieważ takie co uciekały po ziemi dało się jeszcze jakoś gonić nawet jeśli zawaliła rymowankę. Te z kolei było trudniej, bo czarna pointka nie posiadała skrzydeł, żeby gonić je, kiedy te uciekały po niebie, a skakać po drzewach też się jej jakoś nie widziało. Jeszcze by spadła i sobie coś złamała albo gorzej, pobrudziła się. Córkę Wyjącej Wilczycy i Mknącego Strumyka kusiło, żeby udawać, że nie zauważyła gawrona dlatego poszła dalej szukać i go zostawiła w spokoju, jednak jeśli Nadpływająca Ławica się jej przyglądała i jakimś cudem dojdzie do wniosku, że Salamandra zrobiła to specjalnie a nie przypadkiem to będzie to chyba jeszcze większy wstyd niż jakby jej piszczka uciekła spod łap, więc czuła się jakby właśnie miała wybrać pomiędzy jednym złem a drugim. I co teraz?
Na szczęście Nakrapianej Łapie wpadł do głowy pomysł jeszcze zanim wpadła w zbytnią wewnętrzną panikę. Czarna pointka przybrała pozycję łowiecką i zaczęła poruszać się w stronę gawrona, jednak specjalnie wydłużała momenty między stawaniem w miejscu tak, żeby były praktycznie na styk z tym jak się ptak rozgląda, wręcz oczekując, że ptak ją w pewnym momencie zobaczy i ucieknie, ale przy okazji mając nadzieję, że będzie to wyglądać na tyle przypadkowo, żeby można było to uznać zwyczajnie za problemy niedoświadczonego terminatora a nie faktyczny plan, który córka Wyjącej Wilczycy sobie wymyśliła.

[Nadpływająca Ławica]

Spryciula miała całkiem niezły plan i trzeba było przyznać, że faktycznie - przerwy były trochę zbyt źle spasowane z tym co robił ptak. Zauważył ją, uznał, że nie ma co i odleciał jej sprzed łap, nim jeszcze dobrze się do niego zbliżyła. Nadpływająca Ławica nie miała powodu myśleć, że ta robiła cokolwiek specjalnie. Da jej jedynie potem jakieś wskazówki z dobrego serca i tyle. Piszczka odleciała, trzeba szukać kolejnej sposobności.

[Nakrapiana Łapa]

Czarna pointka chciała odetchnąć z ulgą, kiedy ptak sobie poleciał, ale nie mogła, bo w sumie nie wiedziała czy jej plan się udał, czy nie. Będzie mogła to dopiero tak naprawdę sprawdzić w momencie, kiedy znowu spotka się ze swoją nową mentorką i ta będzie dawać jej komentarze dotyczące prób polowania Nakrapianej Łapy. Córka Wyjącej Wilczycy wzięła więc głęboki oddech nosem, zepchnęła swoją niepewność w ten wygodny czarny kąt umysłu, który sobie wykształciła od najmłodszych księżyców, a następnie poszła szukać kolejnych potencjalnych piszczek, mając przy okazji nadzieję, że nie natrafi znowu na ptaka, bo drugi raz ten sam numer raczej by nie przeszedł, bo Nadpływająca Ławica nie wyglądała na głupią, a tylko chyba głupi nabrałby się na to samo, zwłaszcza pod rząd.

[Nadpływająca Ławica]

I faktycznie ptak jej się nie trafił. Teraz na jej drodze był zając - ten parł przed siebie i przez trawę, nie zważając na otoczenie. Chciał się przemieścić. Była to z wyglądu i zapachu dość młoda piszczka, chyba ledwo co podrośnięte dziecko, zatem nie był to największy zając jakiego Nakrapiana Łapa mogła spotkać, ale hej, zając to zając.

[Nakrapiana Łapa]

Zając na pewno był lepszy od ptaka. Co prawda zające i króliki kojarzyły się bardziej z Klanem Wichru, z tego co słyszała do tej pory, ale Salamandra druga nie zamierzała jej tak zwyczajnie dać odejść jedynie z tego powodu. Czarna pointka sprawdziła z której strony wieje wiatr i postanowiła najpierw ostrożnie się przemieścić, żeby iść pod niego, a dopiero potem przybrać pozycję łowiecką i zacząć powoli skradać się w stronę zająca, który coraz bardziej się od niej oddalał. Tutaj już nie było problemu, że piszczka ucieknie terminatorce w powietrze, więc nie robiła żadnych sprytnych planów oszukania systemu tylko po prostu wykonała próbę upolowania zająca-dziecka.
Szczerze powiedziawszy to aż tak się na tym skupiła, że dopiero po kilku krokach przypomniała sobie o tej głupiej rymowance i wyciszeniu oddechu, żeby zając jej nie usłyszał, więc jeszcze na wszelki wypadek zatrzymała się i schowała w trawie tak żeby być mało widocznym w przypadku gdyby zając zaczął się rozglądać za źródłem dźwięku, przy okazji jeszcze zakrywając łapkami pyszczek, żeby wyciszyć się jeszcze bardziej. Wstanie dopiero jak będzie wiedziała, że zając zignorował jej wpadkę albo uznał, że to nic i będzie szedł sobie dalej.

[Nadpływająca Ławica]

Próba niewykrycia przez zająca poszła dobrze, bez większych problemów. W zasadzie młody i niedoświadczony piszczek nie zauważył w ogóle, że ktoś gdzieś na niego czyha. Dalej spacerował w najlepsze przed siebie, więc Nakrapiana Łapa miała otwarte pole do popisów.

[Nakrapiana Łapa]

Skoro zając jej nie zauważył to czarna pointka wstała, tym razem pilnowała, żeby jej oddech był wyciszony, i ruszyła dalej przed siebie, w pozycji łowieckiej skradając się w stronę piszczki. Miała w zamiarze upolowanie piszczki, jeśli uda jej się wystarczająco blisko do niej podejść, tym razem już chyba raczej poprawnie.

[Nadpływająca Ławica]

Nic nie poszło nie po myśli Nakrapianej Łapy, więc już niedługo trzymała zająca w pysku.

Nadpływająca Ławica wyszła do terminatorki z uśmiechem na pysku. Była zadowolona z jej poczyniań, więc tamtą sytuację, w której z jej perspektywy kotka nie zauważyła piszczki po prostu przemilczała. Pewnie wiele razy się wydarzyło, że i Przypływ coś ominęła. - Bardzo ładnie Nakrapiana Łapo. Starczy na dziś, jest w porządku. Jutro wyjdziemy i znów pójdziemy na polowanie. - Skinęła jej głową. Gotowa była pomóc terminatorce zabrać to co złapała i ruszyć do obozu, jeśli młoda nie miała zastrzeżeń. - Masz jakieś pytania?