Wyprawa Koziej Skarpy

[Błękitne Bajorko]

Czyli teraz ona... Ponownie się rozejrzała, upewniła, iż nie pojawiają się świecące ślepia potworów, że nie słyszy ich warkotu. Koza była bezpieczna po drugiej stronie, a ona wystartowała. Szybko, uważnie i oby szczęśliwie... Oby ten piąty raz udało jej się przejść tę ścieżkę.

[Wróbelek]

Najwyraźniej ścieżka była bezpieczniejsza o tej porze niż zwykle, nawet jeśli mogło się wydawać, że było inaczej przez ogarniającą ich ciemność i niepokojącą ciszę. Błękitne Bajorko również nie miała problemu z przejściem na drugą stronę – zaraz znalazła się obok swojej towarzyszki. Obie były bezpieczne. Mogły ruszać dalej.
A kilka uderzeń serca później, gdy miały to już za sobą, pojawiło się za nimi jasne światło i usłyszeć mogły stłumiony ryk potwora. Gwiezdni nad nimi czuwali.

Kozia Skarpa: S: 29 | Zr: 19 | Sz: 14 | Zm: 13 | HP: 105 | W: 85

Błękitne Bajorko: S: 12 | Zr: 24 | Sz: 10 | Zm: 9 | HP: 95 | W: 65[/align]

[Kozia Gwiazda]

Widząc, jak Błękitne Bajorko dociera do celu, zastępczyni westchnęła z ulgą. Przywitała ją po drugiej stronie z uśmiechem, który szybko zniknął, gdy nagle na drogę przeciął przejeżdżający z niesamowitą prędkością potwór. Nastroszyła futro i podskoczyła lekko z zaskoczenia, z czego dumna nie była, ale szybko wyprostowała się ponownie, rozładowując strach paroma machnięciami ogona.
- ...No. Dałyśmy sobie radę. - Skwitowała oczywiste, zerkając raz za siebie, po czym wznowiła kroku. - Przynajmniej najgorsze już za nami.

[Błękitne Bajorko]

Bajorko za to zwróciła uszy ku warkotowi, a potem spojrzała na oddalającego się potwora. Jej reakcja była diametralnie inna od tej Kozy. Zwracając się ponownie do zastępczyni, pierw obdarzyła ją uśmiechem. Lekkim, pokrzepiającym.
— Nie schodzą ze ścieżki, jedynie hałasują — głos Bajorko był delikatny, chciała w końcu uspokoić nieco Kozę… a potem udawać, że owej reakcji nie widziała. Wojowniczka ruszyła, końcówką ogona zahaczając o bark zastępczyni. Znała drogę bardzo dobrze, najgorsze miały za sobą… acz dla samej Bajorko najgorsze było bezpośrednio przed nią — ich cel.

[Kozia Gwiazda]

Przytaknęła lekko łbem, nieco zaskoczona ze spokoju, z jakim odpowiadała jej Bajorko. Chociaż być może nie powinna się aż tak dziwić, w końcu Bajorko nie była tu pierwszy raz. Jej postawa była jednak godna podziwu.
- Słyszałam o nich różne historie, ale przyznam, że w rzeczywistości są... dość przerażające. - Zaśmiała się nieswojo, przechylając łeb w bok. - Nie, żebym kiedyś wątpiła w te opowieści. Ale jak śpią, wydają się być zdecydowanie... mniej niebezpieczne. Wiedziałaś, że mają tak twardy sen, że nawet można na nich się położyć?

[Błękitne Bajorko]

— Położyć? — powtórzyła i aż przystanęła. Obserwowała reakcję Kozy, doszukując się jakiegokolwiek znaku, iż tak sobie żartowała — …nie nabierzesz mnie — dodała niemal od razu. Wiele rzeczy słyszała. To jakieś delfiny, rekiny, wielkie ryby większe od kotów i wszystkiego co znają… a jednak to leżenie na tych potworach wydało jej się mniej prawdopodobne.

[Kozia Gwiazda]

Zaśmiała się lekko. Poczuła, jak mięśnie jej się nieco rozluźniają, a rozmowa nabiera nieco przyjemniejszej atmosfery. Wciąż gdzieś z tyłu głowy zżerał ją stres związany ze... wszystkim co miało niedługo nadejść, ale teraz przynajmniej czuła się nieco, jakby były na zwykłym spacerze.
- Nie żartuję. - Przeniosła wzrok na towarzyszkę, trzepiąc uchem. - Kiedyś, nie pamiętam nawet ile księżyców temu, może gdzieś w środku panowania Psa? Nieistotne, chodzi mi o to, że wybrałam się na osiedle. Odszukać moją matkę. Biologiczną matkę, nie Astrowy Płatek. - Dodała szybko, żeby nie było żadnych niejasności. - Tam spotkałam taką jedną pieszczoszkę, która poprowadziła mnie przez okolicę, a po drodze nalegała, abyśmy zrobiły przerwę. Wiesz gdzie? Właśnie na potworach. Mi też nie chciało się w to wierzyć, ale ona wskoczyła prosto na jego ciało... głowę? Tam, gdzie są oczy. Więc chyba głowa. I po prostu zrobiła sobie drzemkę.

[Błękitne Bajorko]

Zmarszczyła brwi, dorównując kroku Kozie. Słuchała zastępczynię uważnie, podnosząc brwi w zaskoczeniu, a następnie ponownie je marszcząc. Miałaby uwierzyć, że te bestie, potwory, pozwalają sobie od tak wchodzić na głowę?
— Te koty z osiedla to naprawdę są… inne — inne, lepsze określenie nie pojawiło się w głowie Bajorko. Oczywiście myślami dotarła do Bażanta… on był z osiedla, z tego co opowiadał i… no był inny, temu nikt nie zaprzeczał.
— Byłaś na potworze? Że na jego głowie? —

[Kozia Gwiazda]

- Oj tak. - Zgodziła się, wzdychając lekko. Były inne, ale w niektórych przypadkach, w dobry sposób inne. Dobrze wspominała spotkanie z Marcelinką, nawet, jeśli był to niecały dzień. Chętnie by ją kiedyś odwiedziła, choć teraz, z nowymi obowiązkami jakie na nią czekały, było to już raczej niemożliwe. A sama Marcelinka pewnie nie zawędruje aż do ich lasu... a szkoda.
- Tak przynajmniej myślę, że była to jego głowa. Była twarda i trochę śliska, nie dało się pazurów wbić, bo wydawały wtedy takie dziwne, wysokie dźwięki. Nie takie, jak gdy przejechały obok. Była też ciepła, tak samo jak rozgrzany na słońcu głaz. Nawet przyjemnie się leżało, choć bałam się, że w każdej chwili się wybudzi. - Wytłumaczyła, patrząc przed siebie ze zmieszaną miną.
- Ile jeszcze nam mniej-więcej zostało?

[Błękitne Bajorko]

— Brzmi… okropnie, obrzydliwe — aż się wzdrygnęła. Co innego widzieć, słyszeć… a co dopiero dotykać — może być i ciepłe, ale i tak preferuję nasz mech i skałę nagrzaną — jest bezpieczniej, to na pewno.
— Musimy przejść Borsucze Pagórki… — ciężko było jej oszacować ile to dokładnie. Poruszyła wąsami — myślę, że to tyle co z kładki do Grzmiącej Ścieżki — acz… nie zapuszczała się w te rejony, a poprzednio droga dłużyła się i dłużyła… Jedno jednak było pewne — szły dobrze.

[Kozia Gwiazda]

Tu musiała się ponownie zgodzić z towarzyszką, nawet nie zamierzała się kłócić. Do takich legowisk były przyzwyczajone, kompletnie się nie dziwiła Bajorku, że nie przemawiał do niej opis maski samochodowej. Ona sama nie byłaby przekonana... gdyby nie to, że sama miała przyjemność na ową wejść.
- Brzmi nieprzyjemnie, ale muszę przyznać, że było to... ciekawe doświadczenie. Nawet dobrze je wspominam. - Mruknęła z rozbawieniem. Głównym powodem, dla którego było to takie przyjemne wspomnienie, była jednak jej ówczesna kompanka. - Chociaż chyba bym nie próbowała drugi raz. Na pewno nie sama. Poza tym, tu potwory zbytnio nie sypiają.
Przytaknęła głową, podnosząc wzrok w kierunku nieba. Już powoli się ściemniało, gwiazdy były wyraźniejsze. Pewnie była to głównie zasługa Pory Nagich Drzew, choć Koza czuła się przez to... dziwnie. Jakby to, co miało całkiem niedługo nadejść, dopiero teraz stawało się realne.
- ...Dobrze. Ty znasz drogę najlepiej.

[Błękitne Bajorko]

— Bażant mówił, że chciałby pójść ze mną kiedyś na osiedle… myślisz, że też posiedzieć na potworach? — brwi Bajorko ponownie się zmarszczyły. No i uderzył w nią fakt, że już nie była aż tak na niego zła… bardziej czuła teraz zawód. Po tym jego wybryku wciąż nie miał odwagi z nią porozmawiać.
— Dobrze, że nie chodzą po lesie, tylko po tej swojej ścieżce… Wyobrażasz sobie? Podczas polowania taki na ciebie skacze… —

[Kozia Gwiazda]

Zamilkła na moment, również marszcząc brwi na pytanie, jakie zadała wojowniczka.
- Z nim... to już nic nie wiadomo. Wszystkiego się trzeba spodziewać. Więc powiedziałabym, że... niewykluczone? Nie wiem, co chodzi tam po tej jego łepetynie, może jakieś inne atrakcje zaplanował. - Westchnęła ciężko, machając ogonem. - Chcesz z nim iść? - Spytała po chwili. Paliwoda to... kij licho z nim, ale jeśli Bajorko sama nie jest przeciwko wyprawy na osiedle, to nie zamierzała jej przypadkiem od tego pomysłu odciągać. Z kolei jeśli ma wątpliwości... to Koza jest jednak gotowa na odciągnięcie jej od tego pomysłu. Przynajmniej póki Paliwoda nie wydorośleje... czyli pewnie nigdy.
- ...Nie. Nie chcę sobie wyobrażać. - Parsknęła z szeroko otwartymi oczami, bo pomimo jej słów, jednak to sobie wyobraziła. Wyskoczyłaby chyba z własnej sierści. - Lepiej niech zostaną na swojej ścieżce. My nie przeszkadzamy im, niech one nie przeszkadzają nam.
Nie była pewna, ile już trwała ich przeprawa do sadzawki. Jedyne co jej przypominało o upływie czasu, to zmniejszająca się widoczność, bowiem słońce już na dobre zniknęło za horyzontem, pozwalając księżycowi na oświetlanie nieba. Zakładała, że musiały być więc blisko.
Nie czuła się gotowa.

[Błękitne Bajorko]

Czy chce z nim iść? Skuliła uszy, acz odpowiedź bardzo dobrze znała.
— …nigdy mnie nie ciągnęło na osiedle, teraz tym bardziej. Zostałam matką, a on… — słowa, którymi mogłaby go określić ulotniły się z jej głowy. Zdanie pozostało więc niedokończone.
Bajorko uniosła nieco głowę, rozejrzała się i nabrała większą ilość powietrza do płuc. Były blisko i nie tylko ona to czuła. Bajorko miała jednak jeszcze tą przewagę, iż ona wiedziała, że są blisko, a niepokój zaczął w niej rosnąć.
— …trochę… się boję — jej krok się zwolnił, serce mocniej zabiło, a wzrok wbił w przestrzeń przed nimi. Niby nic na nie nie czyhało… a jednak ten strach w niej był, teraz tylko się wybudził.

[Kozia Gwiazda]

Zawahanie w głosie Bajorko dużo jej powiedziało, nawet kiedy żadne słowa nie uleciały z jej pyska. Koza westchnęła, kładąc po sobie uszy... ucho.
- ...Nie zmuszaj się, jeśli wprawia cię to w dyskomfort. - Mruknęła. - Masz prawo być na niego zła. Wściekła właściwie. Nie jestem w stanie nawet sobie wyobrazić, co on miał wtedy w głowie... Najważniejsze, że twoje kocięta wyszły z tego cało.
Położyła ogon na grzbiecie Błękitnego Bajorka, gdy ta wpadła w niepokój. To oznaczało, że musiały być blisko. Naprawdę blisko. Zastępczyni przełknęła ślinę, czując drobne drgawki w całym ciele. Wdech i wydech. Nie pomagało.
- Ja też... - Przyznała bez bicia, zatrzymując się w pewnym momencie w miejscu. - Bajorko, jeśli... jeśli za bardzo się boisz, nie musisz iść ze mną do końca. Zakładam, że jesteśmy już blisko, więc... możesz po prostu zostać nieco dalej, jeśli to ci pomoże. Stać na czatach. - Po chwili wyprostowała się, marszcząc brwi. - Nie, żebyśmy ich potrzebowały. Po prostu... wiesz, nie musisz iść aż nad Szepczącą Sadzawkę.