Trening Krokusowej Łapy

[Wyjąca Wilczyca]

Zgodnie z tym co zostało ustalone zaraz po ceremonii wyszła z Krokusową Łapą z obozu, szła niezbyt szybko, by kotka mogła dobrze przyswoić sobie drogę na miejsce treningów.
- Oto Koci Grzbiet, tutaj będziemy się spotykać na treningi. – oświadczyła spokojnie, siadając i spoglądając na swoją nową podopieczną. Uśmiechnęła się do niej ciepło.
- Jestem tu, by pomóc ci zostać pełnoprawną wojowniczką, ale gdybyś potrzebowała również wsparcia w jakiejkolwiek innej sprawie to też nie krępuj się o tym mówić. Zależy mi, żebyś dobrze się czuła i postaram się postępować tak, by tak było. Przechodząc już do treningu proponowałabym zacząć od walki, ale nie mam nic przeciwko gdybyś wolała coś innego. Możesz wybrać co lepiej ci pasuje. – mówiła łagodnym, przyjaznym tonem.

[Krokusowa Łapa]

Przez całą drogę podążała u boku Wyjącej Wilczycy, starając się niezauważenie rozglądać po okolicy. Nie chciała wyglądać jak mały kociak, który ledwo co wyszedł z kociarni i wszystko jest dla niego nowe. Widziała już większość z tych rzeczy, po prostu nie w tym konkretnym miejscu i chciała je dobrze zapamiętać. Raczej nie miała problemów z orientacją w terenie, ale głupio byłoby się zgubić idąc na kolejne treningi.
Usiadła, bardziej u jej boku niż naprzeciwko. Niekoniecznie chciała nawiązywać z nią tego typu kontakt wzrokowy. Wgapianie się w swoje pyski brzmiało dość nieprzyjemnie. Wzrok skierowała na łapy Mentorki. — Jasne, dziękuję — uśmiechnęła się nieznacznie. Uważała Migocący Pył za swojego zaufanego dorosłego kota i nie czuła potrzeby posiadania kolejnego. Przecież nie ma niczego o czym nie można powiedzieć swojemu rodzicowi. Mimo to, miło było usłyszeć, że ma oparcie w kimś jeszcze. Z pewnością zwiększało to poczucie bezpieczeństwa oraz dawało nadzieję, że nie wszyscy będą patrzeć na nich przez pryzmat byłego Medyka. — Tak, możemy zacząć od walki. — Na tym najbardziej je zależało. Na wiedzy, jak chronić swoich bliskich. Umiejętność polowania też była ważna, ale jednak samoobrona była ważniejsza. Przydałoby się też, aby podszlifowała swoją wiedzę o wszystkich klanowych tradycjach i zasadach, ale to co wiedziała, chyba wystarczy jej na chwilę obecną.

[Wyjąca Wilczyca]

Nie miała nic przeciwko, żeby jej terminatorka zajęła miejsce obok niej skoro w ten sposób było jej wygodniej. Wilk nadal ją obserwowała, ale nie nachalnie, poświęcała jej uwagę w granicach normy. To oczywiste, że nie każdy musi chcieć bliższej relacji ze swoim mistrzem, więc wojowniczka nie zamierzała z tym nalegać. Zamiast tego skoncentrowała się na temacie, który miały dzisiaj razem przerabiać.
- A więc walka. – skinęła pyszczkiem. - Powiedz mi czy już cokolwiek wiesz w tym zakresie? Być może zdarzyło ci się już walczyć z kimś albo zaobserwować coś?

[Krokusowa Łapa]

— Jeśli walki z rodzeństwem się liczą do doświadczenia, to walczyłam dość sporo. — Powiedziała trochę radośniej i dumniej niż planowała. Uwielbiała pokazywać wyższość nad swoim rodzeństwem, a wygranie pojedynku było świetnym sposobem na to. Nigdy nie zaczynała tych sparingów, tylko była w nie wciągana, ale jednak brała w nich udział. Nawet jeśli nie miała na nie dużej ochoty.
Żadnej ciekawej techniki raczej nie wymyśliła, nie zobaczyła też nic niezwykle intrygującego. Sypaniem piaskiem w oczy zazwyczaj się opłacało, ale raczej nie było to nic odkrywczego.

[Wyjąca Wilczyca]

- To też ma znaczenie, nawet przy takich przepychankach można zwrócić uwagę na różne znaczące rzeczy. A pierwszą z nich są wrażliwe punkty na ciele, które więc miejsca należy atakować u przeciwnika, a chronić u siebie? – zapytała. Nawet na logikę nie było raczej bardzo ciężko do tego dojść, więc kotka nie powinna mieć z tym pytaniem wielkich problemów. Wyjąca Wilczyca spokojnie czekała na odpowiedź od swojej terminatorki, patrząc na nią z uwagą. Nastawiła uszy i z lekka poruszyła na boki swoim puszystym ogonem.

[Krokusowa Łapa]

O! Słabe punkty, trochę o tym wiedziała i z doświadczeń i obserwacji. — Najlepiej celować w pysk, nos, uszy i oczy. — Na wzmiankę o uszach widocznie się uśmiechnęła. Podczas jednego z ostatnich sparingów pogryzła brata w uszy i być może była z tego powodu dumna. — Nos i uszy bolą, a dodatkowo można osłabić zmysły. Jeśli chodzi o oczy to najlepiej sypnąć czymś w nie. — Tak jak wielokrotnie zrobiła to Świetlikowi. Z resztą po nosie też go nie raz sprała. — Na pewno warto chronić brzuch. — Delikatnie się wzdrygnęła. Kiedyś leżała na plecach, a brat na nią wskoczył. Nie było to przyjemne przeżycie.

[Wyjąca Wilczyca]

- Tak, wrażliwym miejscem jest także szyja. W walce warto zarówno wykorzystywać otoczenie jak chociażby już wspomniałaś sypnąć czymś w oczy przeciwnikowi. Możesz także ustawić się w taki sposób, żeby słońce go raziło lub na przykład wskoczyć wyżej, by zaatakować z góry. Ale to oczywiście jeszcze nie wszystko, bo trzeba też umieć korzystać z cech własnego ciała, takich jak siła czy szybkość. Co jest twoją mocną stroną Krokusowa Łapo i jak wykorzystałabyś to w walce? – spytała. Uniosła nieco uszy, przypatrując się z uwagą terminatorce.

[Krokusowa Łapa]

Szyja brzmiała logicznie, wykorzystanie światła i terenu też. Ciekawe czy sama by na to wpadła w trakcie jakiejś walki. W sumie to okaże się w przyszłości, jeśli samodzielnie wymyśli jakąś sztuczkę.
Kolejne pytanie jej mentorki było trudniejsze. Ugh, czy ona w ogóle miała jakieś mocne strony? Pomimo wyższego wzrostu, była raczej przeciętnym kotem. Ani silna, ani sprytna. — Um, chyba jestem dość wytrwała? — Nie było to nic niezwykłego, ale zawsze coś. — Raczej nie uciekłabym z pola walki i mogłabym poczekać aż przeciwnik opadnie z sił? — Chyba całkiem użyteczne dla klanu, przynajmniej taką miała nadzieję.

[Wyjąca Wilczyca]

- To nie najgorszy pomysł, w walce można też pociągnąć przeciwnika za ogon, żeby go zdezorientować. Ale chodziło mi bardziej o wykorzystanie w walce takich rzeczy jak siła, szybkość czy zwinność. Silny kot, zwłaszcza o dużej masie, może zadawać mocne ciosy, dobrze radzi sobie też z blokowaniem ataków przeciwnika i jest w stanie przewrócić go czy też przytrzymać dłużej na ziemi. Kot szybki i zwinny będzie polegał natomiast na szybkich i precyzyjnych atakach z doskoku oraz unikach. Jest to doskonała strategia dla kotów o lekkiej smukłej budowie ciała. – wyjaśniła spokojnym tonem. - No dobrze, a jaką pozycję przybierzesz do walki? Jakie ustawienie ciała będzie według ciebie do tego najlepsze? – zadała następne pytanie ciekawa co Krokusowa Łapa powie.

[Krokusowa Łapa]

Skinęła głową, zrozumiała jej pytanie, po prostu nie umiała znaleźć odpowiedzi. Była do bólu przeciętna, nie miała też porównania w wielu walkach. Była w stanie przygwoździć braci do ziemi, ale nie wiedziała czy na długo czy krótko. Szybka z pewnością nie była, a stopnia swojej zręczności również nie potrafiła określić.
— Taką aby ochronić wrażliwe punkty. — Odpowiedź była dość wymijająca, ale na szczęście umiała ją rozwinąć. — Nie można być super wyprostowanym, bo brzuch będzie prostszy do atakowania. Głowę też trzeba trzymać nisko, a uszy położyć po sobie. Trzeba też uważać na stabilność, jeśli będziesz skakać na trzech łapach to prościej cię powalić. — Może tym razem odpowiedź będzie prawidłowa.

[Wyjąca Wilczyca]

- Dokładnie tak, trzeba stać twardo na ziemi, ugiąć łapy i położyć uszy, zaś głowę pochylić, żeby chronić gardło. Ponieważ wiesz już sporo na temat walki możemy przejść teraz do praktyki, stoczymy ze sobą sparingowy pojedynek. Pamiętaj, że podczas sparingu nie używamy pazurów i kłów, nie zadajemy sobie ran. W walce treningowej nie musisz ze mną wygrać, chodzi jedynie o sprawdzenie tego wszystkiego, co się nauczyłaś. – ustawiła się w pozycji bojowej, przygotowując do treningowego sparingu. - Jeśli wszystko jest jasne możemy zaczynać, możesz atakować pierwsza. Chyba, że chcesz jeszcze o coś zapytać? – zagadnęła na koniec, obserwując terminatorkę.