Dość duży choć szczupły, lekko zbudowany kocur o gładkiej sierści. Oczy zadziwiające, niezwykłe, o głęboko orzechowej barwie. Lekko postrzępione prawe ucho i cienka długa blizna ciągnąca się po prawym boku od kręgosłupa, poprzez żebra aż do brzucha. Wyraźne oznaki siwizny widoczne na pyszczku i świadczące o zaawansowanym wieku kota przed śmiercią. Futro miedziano rude poprzecznie prążkowane czarnym pigmentem. Wierzch głowy, grzbiet oraz pyszczek wyraźnie ciemniejsze- czarna pręga wzdłuż kręgosłupa oraz końcówka ogona. Spód ciała nieco jaśniejszy.
To typ który nigdy nie mówi niczego wprost. Jest tajemniczy, małomówny, stoicko spokojny i cierpliwy. Nie ma sposobu rozszyfrowania go, a tym bardziej wyciągnięcia z niego jakiejkolwiek informacji.
Grupa kilku wątłych, acz wysokich i dość już wiekowych wierzb, które rosną na samym skraju lasu. Ich pnie, pokryte spękaną korą, pochylają się w różne strony, żadna z nich nie rośnie prosto w górę. Smutno pochylają swoje pokryte szarozielonymi liśćmi wiotkie, żółtawe gałęzie, które dotykają ziemi tworząc idealną, zacienioną kryjówkę dla wielu gatunków drobnej zwierzyny łownej.
To klimatyczne miejsce pełni również funkcję wiecznego spoczynku. To tu trafiają ciała wichrowych kotów, które zakończyły swój klanowy żywot. Każdy może odwiedzić to miejsce i poddać się melancholii.
Cechą charakterystyczną kocura jest rozdarte na pół prawe ucho - ślad po walce z jenotem. Rana zdążyła się zagoić, jednak ucho nie zrosło się w całość i mniej-więcej od połowy jest podzielone na dwie połówki. Podczas dorastania, jego chude łapy stały się bardziej masywne, pasujące do reszty ciała. Jest wysoki i dobrze zbudowany, ale absolutnie nie za gruby. Dzięki dużej dawce ruchu jego mięśnie ładnie rysują się pod futerkiem i nie ma miejsca na choćby gram dodatkowego tłuszczu. Jego futro jest koloru szarego, pokryte grubymi, czarnymi pręgami, które nie zlewają się w szaro-burą masę, a bardziej przypominają pręgi tygrysa. Na ciele nie ma białych znaczeń; wyjątkiem jest niewielka plamka na pyszczku, konkretniej na brodzie. Tym, co wyróżnia go od innych są jego przenikliwe, jasnozielone oczy.
Grad od małego umiłował sobie walkę; na początku oczywiście jako zwykłe przepychanki między rodzeństwem. Jest pewny siebie i ciekawski, lubi poznawać nowe rzeczy – ale raczej przez doświadczenie, niż słuchanie starszych. Jego odwaga czasami wpędza go w kłopoty, ale mimo to nie zmienia swojego zachowania.
Gradowemu Podmuchowi polowania na nowych ziemiach nie szły jeszcze tak sprawnie jak te na ich dawnych terenach. Po tamtych mógł się poruszać niemalże z zamkniętymi oczami, tutaj natomiast musiał być bardziej uważny. Jednak polować trzeba było, prawda? Tym razem wybrał się ze swoją bratanicą, bo przecież lepiej, żeby młoda jeszcze nie polowała sama. Zawsze to bezpieczniej w dwójkę, a już na pewno z silnym Zastępcą.
- Gotowa? - zapytał, a gdy tylko Stokrotkowa Łapa potwierdziła, oddalił się nieznacznie od niej i zaczął szukać zwierzyny. Poruszał się wolno i ostrożnie, na lekko ugiętych łapach, idąc pod wiatr i patrząc, czy nie nadeptuje na jakieś szeleszczące gałązki. Używał wszystkich swoich zmysłów do wytropienia zwierzyny mając nadzieję, że szybko coś dostrzeże.
/Stokrotka
Uciekaj chłopcze od wielkich idei co
Niczym bajeczne race płoną nad moim miastem
Biegnij teraz jak łagodny zwierz
Biegnij by dowiedzieć się
O sobie samym i o świecie co Zimny jest jak lód
Biegnij dalej sam
Żeby sprawdzić co cię martwi
Żeby sprawdzić komu ufać Kogomijaći siębać
Wygląda jak niemal idealne pomieszanie swoich rodziców, choć przeważa u niej biel futra Malinowego Nosa. Ma sylwetkę typowego Wichrzaka - smukłą, o długich łapach, a wzrost nieco większy niż przeciętny. Jej krótka, gęsta sierść jest zazwyczaj czysta i schludnie ułożona. Biel oblewa tułów, łapy i pyszczek, wchodzi też między oczy. Pomarańczowy kolor zdobi grzbiet zaczynając od barków i ciągnie się aż po koniuszek ogona. Ruda barwa sięga mniej więcej do połowy boku po obu stronach. Ten sam kolor mają jej uszy. Na pomarańczowych łatach można dostrzec ciemniejsze, klasyczne pręgi. Do tego trzeba dodać żółte oczy, w których czają się radosne iskierki oraz nos i poduszki łap w kolorze pudrowego różu. Jej grzbiet pokrywają blizny po kruczych pazurach. Pamiątką po jej przygodach poza klanem jest ślad po pazurach na prawym barku. Porusza się pewnie, z gracją. Chyba, że akurat pędzi na złamanie karku, ścigając się z wiatrem dla zabawy.
Wciąż całkiem dużo mówi, czasem co jej ślina na język przyniesie. Impulsywna, niecierpliwa, uparta - to już się raczej nie zmieni. Podobnie jak jej zapał do odkrywania nowych rzeczy, chociaż wszystkie okoliczne rzeczy zostały już odkryte. Uważa się za świetną wojowniczkę, ale bez przesady, nie jest w sobie zadufana. Czy księżyce spędzone poza klanem zmieniły jej osobowość? A gdzie tam! Pozostała tą samą radosną, przyjazną kotką, która chętnie się zakumpluje z nowo poznaną osobą. Tylko wskutek rozłąki jeszcze bardziej zdała sobie sprawę, jak ważna jest dla niej rodzina i wszyscy przyjaciele. Będzie co nadrabiać!
Nowe tereny kryły w sobie mniejszą ilość drapieżników. Nie trzeba było już obawiać się rysia grasującego nieopodal obozu i samotne wycieczki stały się dozwolone, jednak lepiej mieć kogoś do towarzystwa. Tak na wszelkie wypadek, w razie kłopotów, bo jednak zawsze jakieś mogły się przydarzyć. Bądź co bądź nikt nie znał jeszcze zbyt dobrze tych ziem. Dopiero niedawno się na nie wprowadzili i nawet obóz nie został jeszcze w pełni ukończony. Poza tym można też porozmawiać i zrobić zawody, kto przyniesie więcej piszczków na stos zwierzyny. Na dzisiejsze polowanie Stokrotka wyruszyła razem z zastępcą, bratem Fiołkowego Świtu. Czyli jej wujkiem. Już dawno się zorientowała, że bardzo wiele kotów z Klanu Wichru jest z nią spokrewnionych, więc tym bardziej mogła nazywać klan rodziną. Fajnie! - Jasne! - uśmiechnęła się. Bardziej gotowa już chyba nie będzie, więc odeszła kawałek i rozpoczęła poszukiwanie zwierzyny. Postanowiła sprawdzić, co się znajduje wokół pnia wierzby otoczoczonego dotykającymi ziemi gałęziami. Może jakiś piszczek postanowił tam odpocząć? Skradała się pod wiatr na ugiętych łapach, uważając po drodze na gałązki. Ostrożnie wychyliła bladoróżowy nos, zaglądając do zacienionego kącika otaczającego pień drzewa. Halo, jest tam kto?
Back whereI ᗷEᒪOᑎG yeah I never felt so strong ? '? ????baby I feel like there'snothing that I can't try And if ??? ???? ?? put your hands high, ᴘᴜᴛ ʏᴏᴜʀ ʜᴀɴᴅs high
Smukła (wychudzona) i kanciasta o trójkątnej głowie i dużych uszach. Jest szylkretem bez białych znaczeń, z rudą końcówką ogona, rudą przednią lewą łapą i czarną kreską na pyszczku ciągnącą się od czarnego nosa aż do czubka głowy. Ma duże, jasnożółte oczy w kształcie migdałów. || Więcej w KP.
Fajny i energiczny i fajny.
Pochmurny Sen, Wilczy Szlak, Błyskotka
To był całkiem ładny dzień. Słoneczny, niezbyt ciepły, ale wiosna wisiała w powietrzu, a zapach dopiero rosnących roślin rozchodził się po okolicy. Do tego wszędzie było słychać ćwierkające ptaki, a oznaki życia w mniejszym czy większym stopniu były obecne dosłownie wszędzie. Jednak pomimo tak sprzyjających warunków do żadnego z kotów nie dotarł sygnał, który by ich mógł nakierować na konkretną zwierzynę. Żaden ptak nie szukał akurat robaków, żaden gryzoń nie wyglądał z norki. Wyraźnie musieli jeszcze chwilę poczekać, zanim coś wpadnie w ich łapy.
Cechą charakterystyczną kocura jest rozdarte na pół prawe ucho - ślad po walce z jenotem. Rana zdążyła się zagoić, jednak ucho nie zrosło się w całość i mniej-więcej od połowy jest podzielone na dwie połówki. Podczas dorastania, jego chude łapy stały się bardziej masywne, pasujące do reszty ciała. Jest wysoki i dobrze zbudowany, ale absolutnie nie za gruby. Dzięki dużej dawce ruchu jego mięśnie ładnie rysują się pod futerkiem i nie ma miejsca na choćby gram dodatkowego tłuszczu. Jego futro jest koloru szarego, pokryte grubymi, czarnymi pręgami, które nie zlewają się w szaro-burą masę, a bardziej przypominają pręgi tygrysa. Na ciele nie ma białych znaczeń; wyjątkiem jest niewielka plamka na pyszczku, konkretniej na brodzie. Tym, co wyróżnia go od innych są jego przenikliwe, jasnozielone oczy.
Grad od małego umiłował sobie walkę; na początku oczywiście jako zwykłe przepychanki między rodzeństwem. Jest pewny siebie i ciekawski, lubi poznawać nowe rzeczy – ale raczej przez doświadczenie, niż słuchanie starszych. Jego odwaga czasami wpędza go w kłopoty, ale mimo to nie zmienia swojego zachowania.
Zastępca szedł dalej, nie przejmując się niepowodzeniem. Swoje kroki wciąż stawiał ostrożnie i patrząc pod łapy, lekko ugięte kończyny miękko stawiał na leśnym runie.Pilnował też tego, żeby wiatr wiał mu w pysk. Rozglądał się, nasłuchiwał i węszył, szukając choć najmniejszego śladu zwierzyny lub drapieżnika.
Uciekaj chłopcze od wielkich idei co
Niczym bajeczne race płoną nad moim miastem
Biegnij teraz jak łagodny zwierz
Biegnij by dowiedzieć się
O sobie samym i o świecie co Zimny jest jak lód
Biegnij dalej sam
Żeby sprawdzić co cię martwi
Żeby sprawdzić komu ufać Kogomijaći siębać
Wygląda jak niemal idealne pomieszanie swoich rodziców, choć przeważa u niej biel futra Malinowego Nosa. Ma sylwetkę typowego Wichrzaka - smukłą, o długich łapach, a wzrost nieco większy niż przeciętny. Jej krótka, gęsta sierść jest zazwyczaj czysta i schludnie ułożona. Biel oblewa tułów, łapy i pyszczek, wchodzi też między oczy. Pomarańczowy kolor zdobi grzbiet zaczynając od barków i ciągnie się aż po koniuszek ogona. Ruda barwa sięga mniej więcej do połowy boku po obu stronach. Ten sam kolor mają jej uszy. Na pomarańczowych łatach można dostrzec ciemniejsze, klasyczne pręgi. Do tego trzeba dodać żółte oczy, w których czają się radosne iskierki oraz nos i poduszki łap w kolorze pudrowego różu. Jej grzbiet pokrywają blizny po kruczych pazurach. Pamiątką po jej przygodach poza klanem jest ślad po pazurach na prawym barku. Porusza się pewnie, z gracją. Chyba, że akurat pędzi na złamanie karku, ścigając się z wiatrem dla zabawy.
Wciąż całkiem dużo mówi, czasem co jej ślina na język przyniesie. Impulsywna, niecierpliwa, uparta - to już się raczej nie zmieni. Podobnie jak jej zapał do odkrywania nowych rzeczy, chociaż wszystkie okoliczne rzeczy zostały już odkryte. Uważa się za świetną wojowniczkę, ale bez przesady, nie jest w sobie zadufana. Czy księżyce spędzone poza klanem zmieniły jej osobowość? A gdzie tam! Pozostała tą samą radosną, przyjazną kotką, która chętnie się zakumpluje z nowo poznaną osobą. Tylko wskutek rozłąki jeszcze bardziej zdała sobie sprawę, jak ważna jest dla niej rodzina i wszyscy przyjaciele. Będzie co nadrabiać!
Pusto. Ani śladu czegoś, co można by było złapać i zanieść na stos zwierzyny. Trudno, trzeba sprawdzić gdzie indziej. Stokrotkowa Łapa odeszła kawałek, stąpając ostrożnie. Starała się zlokalizować zdobycz za pomocą któregoś ze zmysłów. Taki piękny dzień, a nie ma piszczków? Jakieś muszą tu być. Trzeba tylko dobrze ich poszukać.
Back whereI ᗷEᒪOᑎG yeah I never felt so strong ? '? ????baby I feel like there'snothing that I can't try And if ??? ???? ?? put your hands high, ᴘᴜᴛ ʏᴏᴜʀ ʜᴀɴᴅs high
Smukła (wychudzona) i kanciasta o trójkątnej głowie i dużych uszach. Jest szylkretem bez białych znaczeń, z rudą końcówką ogona, rudą przednią lewą łapą i czarną kreską na pyszczku ciągnącą się od czarnego nosa aż do czubka głowy. Ma duże, jasnożółte oczy w kształcie migdałów. || Więcej w KP.
Fajny i energiczny i fajny.
Pochmurny Sen, Wilczy Szlak, Błyskotka
Przykładanie uwagi do otoczenia szybko opłaciło się zastępcy, gdyż tym razem do jego nosa dotarł obiecujący zapach. Gdy skierował się w jego stronę, najpierw usłyszał szuranie wśród trawy, a później zobaczył z czym ma do czynienia. Po ziemi hasała sobie wiewiórka, co po chwilę rozgrzebując wierzchnią warstwę i czegoś szukając.
Za to Stokrotka niestety dalej nic nie widziała, ani nie czuła, ani nie słyszała. Znaczy słyszała i czuła całą masę rzeczy, ale nic co w tej chwili by jej się przydało, albo naprowadziło na jakiś trop. Te wszystkie piszczki gdzieś muszą tu być, ale chyba trochę dalej.
Cechą charakterystyczną kocura jest rozdarte na pół prawe ucho - ślad po walce z jenotem. Rana zdążyła się zagoić, jednak ucho nie zrosło się w całość i mniej-więcej od połowy jest podzielone na dwie połówki. Podczas dorastania, jego chude łapy stały się bardziej masywne, pasujące do reszty ciała. Jest wysoki i dobrze zbudowany, ale absolutnie nie za gruby. Dzięki dużej dawce ruchu jego mięśnie ładnie rysują się pod futerkiem i nie ma miejsca na choćby gram dodatkowego tłuszczu. Jego futro jest koloru szarego, pokryte grubymi, czarnymi pręgami, które nie zlewają się w szaro-burą masę, a bardziej przypominają pręgi tygrysa. Na ciele nie ma białych znaczeń; wyjątkiem jest niewielka plamka na pyszczku, konkretniej na brodzie. Tym, co wyróżnia go od innych są jego przenikliwe, jasnozielone oczy.
Grad od małego umiłował sobie walkę; na początku oczywiście jako zwykłe przepychanki między rodzeństwem. Jest pewny siebie i ciekawski, lubi poznawać nowe rzeczy – ale raczej przez doświadczenie, niż słuchanie starszych. Jego odwaga czasami wpędza go w kłopoty, ale mimo to nie zmienia swojego zachowania.
Gdy dostrzegł rude stworzonko, zaczął się ostrożnie do niego zbliżać. Szedł pod wiatr, na ugiętych łapach, pilnując pozycji ogona i brzucha. Co jakiś czas zatrzymywał się i przyglądał. Starał się zorientować w jaki sposób porusza się wiewiórka żeby móc przewidzieć, w którą stronę za chwilę będzie biegła. Na szczęście robiła postoje na poszukiwanie pokarmu. Po takiej uważnej obserwacji i uważnym zbliżaniu się - wyskoczył gdy uznał, że odległość jest wystarczająca a moment odpowiedni. Z wysuniętymi pazurami rzucił się w kierunku zwierzęcia, które właśnie na chwilę się zatrzymało. Plan był prosty - przyszpilić łapami do podłoża i szybko dobić.
Uciekaj chłopcze od wielkich idei co
Niczym bajeczne race płoną nad moim miastem
Biegnij teraz jak łagodny zwierz
Biegnij by dowiedzieć się
O sobie samym i o świecie co Zimny jest jak lód
Biegnij dalej sam
Żeby sprawdzić co cię martwi
Żeby sprawdzić komu ufać Kogomijaći siębać
Wygląda jak niemal idealne pomieszanie swoich rodziców, choć przeważa u niej biel futra Malinowego Nosa. Ma sylwetkę typowego Wichrzaka - smukłą, o długich łapach, a wzrost nieco większy niż przeciętny. Jej krótka, gęsta sierść jest zazwyczaj czysta i schludnie ułożona. Biel oblewa tułów, łapy i pyszczek, wchodzi też między oczy. Pomarańczowy kolor zdobi grzbiet zaczynając od barków i ciągnie się aż po koniuszek ogona. Ruda barwa sięga mniej więcej do połowy boku po obu stronach. Ten sam kolor mają jej uszy. Na pomarańczowych łatach można dostrzec ciemniejsze, klasyczne pręgi. Do tego trzeba dodać żółte oczy, w których czają się radosne iskierki oraz nos i poduszki łap w kolorze pudrowego różu. Jej grzbiet pokrywają blizny po kruczych pazurach. Pamiątką po jej przygodach poza klanem jest ślad po pazurach na prawym barku. Porusza się pewnie, z gracją. Chyba, że akurat pędzi na złamanie karku, ścigając się z wiatrem dla zabawy.
Wciąż całkiem dużo mówi, czasem co jej ślina na język przyniesie. Impulsywna, niecierpliwa, uparta - to już się raczej nie zmieni. Podobnie jak jej zapał do odkrywania nowych rzeczy, chociaż wszystkie okoliczne rzeczy zostały już odkryte. Uważa się za świetną wojowniczkę, ale bez przesady, nie jest w sobie zadufana. Czy księżyce spędzone poza klanem zmieniły jej osobowość? A gdzie tam! Pozostała tą samą radosną, przyjazną kotką, która chętnie się zakumpluje z nowo poznaną osobą. Tylko wskutek rozłąki jeszcze bardziej zdała sobie sprawę, jak ważna jest dla niej rodzina i wszyscy przyjaciele. Będzie co nadrabiać!
Gdzie te piszczki się pochowały? Stokrotkowa Łapa szła dalej, pilnując kierunku wiatru i uważając, żeby nie nadepnąć na nic, co mogłoby narobić hałasu i spłoszyć potencjalną ofiarę. Pora zielonych liści, wszystko budzi się do życia i rozkwita - niemożliwe, żeby nigdzie nie było żadnej zdobyczy. Nowe tereny podobno są lepsze, zresztą ich wygląd bardzo się podobał kotce o pomarańczowych łatach. Miałoby się okazać, że te ziemie nie są w stanie wykarmić klanów? Co wtedy? Kolejna przeprowadzka? Piszczki na pewno chwilowo gdzieś się schowały, ale ona jeszcze je znajdzie. Znajdzie i złapie.
Back whereI ᗷEᒪOᑎG yeah I never felt so strong ? '? ????baby I feel like there'snothing that I can't try And if ??? ???? ?? put your hands high, ᴘᴜᴛ ʏᴏᴜʀ ʜᴀɴᴅs high
Smukła (wychudzona) i kanciasta o trójkątnej głowie i dużych uszach. Jest szylkretem bez białych znaczeń, z rudą końcówką ogona, rudą przednią lewą łapą i czarną kreską na pyszczku ciągnącą się od czarnego nosa aż do czubka głowy. Ma duże, jasnożółte oczy w kształcie migdałów. || Więcej w KP.
Fajny i energiczny i fajny.
Pochmurny Sen, Wilczy Szlak, Błyskotka
Wykonał wszystko poprawnie, wszystko szło dobrze, rzucił się na zwierzynę... I ta w ostatniej chwili rzuciła się do ucieczki. Zanim Grad się zorientował, była już w połowie drogi do najbliższego drzewa, a kolejnych parę uderzeń serca później zniknęła gdzieś wśród gałęzi płaczącej wierzby. Nici z pierwszej zdobyczy, ale może kolejnym razem się uda.
Piszczki gdzieś być musiały. I musiały być wredne i gdzieś się śmiać ze Stokrotki, patrząc z ukrytych zakamarków tego gdzieś, bo dalej nie chciały się pokazać. Niby robiła wszystko dobrze, niby wszystko było jak trzeba, a zwierzyny dalej ani widu, ani słychu. Więc może zamiast przeprowadzki na inne tereny przejście na inny kawałek terenów? Bo wszystko wskazywało na to, że tutaj życie toczy się wartko, choć żadna zdobycz nie chciała się napatoczyć.
Cechą charakterystyczną kocura jest rozdarte na pół prawe ucho - ślad po walce z jenotem. Rana zdążyła się zagoić, jednak ucho nie zrosło się w całość i mniej-więcej od połowy jest podzielone na dwie połówki. Podczas dorastania, jego chude łapy stały się bardziej masywne, pasujące do reszty ciała. Jest wysoki i dobrze zbudowany, ale absolutnie nie za gruby. Dzięki dużej dawce ruchu jego mięśnie ładnie rysują się pod futerkiem i nie ma miejsca na choćby gram dodatkowego tłuszczu. Jego futro jest koloru szarego, pokryte grubymi, czarnymi pręgami, które nie zlewają się w szaro-burą masę, a bardziej przypominają pręgi tygrysa. Na ciele nie ma białych znaczeń; wyjątkiem jest niewielka plamka na pyszczku, konkretniej na brodzie. Tym, co wyróżnia go od innych są jego przenikliwe, jasnozielone oczy.
Grad od małego umiłował sobie walkę; na początku oczywiście jako zwykłe przepychanki między rodzeństwem. Jest pewny siebie i ciekawski, lubi poznawać nowe rzeczy – ale raczej przez doświadczenie, niż słuchanie starszych. Jego odwaga czasami wpędza go w kłopoty, ale mimo to nie zmienia swojego zachowania.
A już mu się wydawało, że będzie miał pierwszą zdobycz z dzisiejszego dnia. Niestety nic z tego - wiewiórka na tyle szybko i zwinnie czmychnęła, że nawet nie wiedział, jak powinien ją gonić. No cóż. Bywa. Nie rozmyślając nad tym zbyt wiele ruszył w drugim kierunku, szukając kolejnej potencjalnej ofiary. Pilnował tego, żeby iść pod wiatr i ostrożnie stawiać łapy, nie szurać ogonem po podłożu i tak dalej. Skupił się na zadaniu i uruchomił wszystkie swoje zmysły i skupił się na zlokalizowaniu jakiejkolwiek oznaki, że w pobliżu znajduje się jakieś żyjątko.
Uciekaj chłopcze od wielkich idei co
Niczym bajeczne race płoną nad moim miastem
Biegnij teraz jak łagodny zwierz
Biegnij by dowiedzieć się
O sobie samym i o świecie co Zimny jest jak lód
Biegnij dalej sam
Żeby sprawdzić co cię martwi
Żeby sprawdzić komu ufać Kogomijaći siębać
Wygląda jak niemal idealne pomieszanie swoich rodziców, choć przeważa u niej biel futra Malinowego Nosa. Ma sylwetkę typowego Wichrzaka - smukłą, o długich łapach, a wzrost nieco większy niż przeciętny. Jej krótka, gęsta sierść jest zazwyczaj czysta i schludnie ułożona. Biel oblewa tułów, łapy i pyszczek, wchodzi też między oczy. Pomarańczowy kolor zdobi grzbiet zaczynając od barków i ciągnie się aż po koniuszek ogona. Ruda barwa sięga mniej więcej do połowy boku po obu stronach. Ten sam kolor mają jej uszy. Na pomarańczowych łatach można dostrzec ciemniejsze, klasyczne pręgi. Do tego trzeba dodać żółte oczy, w których czają się radosne iskierki oraz nos i poduszki łap w kolorze pudrowego różu. Jej grzbiet pokrywają blizny po kruczych pazurach. Pamiątką po jej przygodach poza klanem jest ślad po pazurach na prawym barku. Porusza się pewnie, z gracją. Chyba, że akurat pędzi na złamanie karku, ścigając się z wiatrem dla zabawy.
Wciąż całkiem dużo mówi, czasem co jej ślina na język przyniesie. Impulsywna, niecierpliwa, uparta - to już się raczej nie zmieni. Podobnie jak jej zapał do odkrywania nowych rzeczy, chociaż wszystkie okoliczne rzeczy zostały już odkryte. Uważa się za świetną wojowniczkę, ale bez przesady, nie jest w sobie zadufana. Czy księżyce spędzone poza klanem zmieniły jej osobowość? A gdzie tam! Pozostała tą samą radosną, przyjazną kotką, która chętnie się zakumpluje z nowo poznaną osobą. Tylko wskutek rozłąki jeszcze bardziej zdała sobie sprawę, jak ważna jest dla niej rodzina i wszyscy przyjaciele. Będzie co nadrabiać!
Co to za żarty? Stokrotkowa Łapa przygryzła policzek, rozglądając się po okolicy. Ani śladu zwierzyny, najmniejszej oznaki, że ten teren nie jest zupełnie wymarły. Może wybrała zły fragment klanowych ziem? Ciekawe, czy Gradowy Podmuch ma podobne trudności ze znalezieniem czegokolwiek, co można upolować. Córka Malinowego Nosa uparcie skradała się dalej, wytężając zmysły. Halo, Gwiezdni, zróbcie coś. Jak tu można polować, kiedy w okolicy nie ma żadnego piszczka?
Back whereI ᗷEᒪOᑎG yeah I never felt so strong ? '? ????baby I feel like there'snothing that I can't try And if ??? ???? ?? put your hands high, ᴘᴜᴛ ʏᴏᴜʀ ʜᴀɴᴅs high
Smukła (wychudzona) i kanciasta o trójkątnej głowie i dużych uszach. Jest szylkretem bez białych znaczeń, z rudą końcówką ogona, rudą przednią lewą łapą i czarną kreską na pyszczku ciągnącą się od czarnego nosa aż do czubka głowy. Ma duże, jasnożółte oczy w kształcie migdałów. || Więcej w KP.
Fajny i energiczny i fajny.
Pochmurny Sen, Wilczy Szlak, Błyskotka
Po pewnej chwili Grad dotarł do miejsca, gdzie leżało kilka trochę większych kamieni, oświetlonych ciepłymi promieniami słońca. Jeden z tych kamieni upodobało sobie beznogie stworzenie, wygrzewając się by nabrać energii. Padalec leżał bez ruchu, ale nie było wątpliwości, że tak, jest żywy, i tak, da się go upolować.
Za to Stokrotki dalej pech nie opuszczał i nie mogła absolutnie nic znaleźć. Nawet Gwiezdni nie chcieli pomóc, choć przecież bardzo się starała! Ale w dalszym ciągu absolutnie nic nie dostrzegała. To musiało być dla niej niesamowicie udanym polowaniem.
Cechą charakterystyczną kocura jest rozdarte na pół prawe ucho - ślad po walce z jenotem. Rana zdążyła się zagoić, jednak ucho nie zrosło się w całość i mniej-więcej od połowy jest podzielone na dwie połówki. Podczas dorastania, jego chude łapy stały się bardziej masywne, pasujące do reszty ciała. Jest wysoki i dobrze zbudowany, ale absolutnie nie za gruby. Dzięki dużej dawce ruchu jego mięśnie ładnie rysują się pod futerkiem i nie ma miejsca na choćby gram dodatkowego tłuszczu. Jego futro jest koloru szarego, pokryte grubymi, czarnymi pręgami, które nie zlewają się w szaro-burą masę, a bardziej przypominają pręgi tygrysa. Na ciele nie ma białych znaczeń; wyjątkiem jest niewielka plamka na pyszczku, konkretniej na brodzie. Tym, co wyróżnia go od innych są jego przenikliwe, jasnozielone oczy.
Grad od małego umiłował sobie walkę; na początku oczywiście jako zwykłe przepychanki między rodzeństwem. Jest pewny siebie i ciekawski, lubi poznawać nowe rzeczy – ale raczej przez doświadczenie, niż słuchanie starszych. Jego odwaga czasami wpędza go w kłopoty, ale mimo to nie zmienia swojego zachowania.
Udało mu się coś znaleźć, był to tylko mały wąż... ale zawsze coś, prawda? Mimo, że zwierzyna była z zaskrońca dość marna, to Grad nie zbagatelizował sprawy. Zbliżał się do stworzonka ostrożne, na lekko ugiętych łapach, pilnując pozycji brzucha i ogona. Szedł oczywiście pod wiatr i zerkał pod łapy, żeby mu się jakaś gałązka pod nie nie nawinęła. Ze dwa razy też zamarł w bezruchu jedynie obserwując stworzenie. Gdy w końcu był blisko - wybił się z tylnych łap i skoczył ku gadzinie. Pazury miał wysunięte i to głównie ich chciał użyć - wbić w niewielkie ciało żyjątka i je przyszpilić do kamienia, na którym było - a może i od razu uśmiercić, jeśli się uda za jednym ciosem? Jeśli nie, to dobicie przecież nie będzie problemem, jeśli tylko unieruchomi węża.
Uciekaj chłopcze od wielkich idei co
Niczym bajeczne race płoną nad moim miastem
Biegnij teraz jak łagodny zwierz
Biegnij by dowiedzieć się
O sobie samym i o świecie co Zimny jest jak lód
Biegnij dalej sam
Żeby sprawdzić co cię martwi
Żeby sprawdzić komu ufać Kogomijaći siębać
Wygląda jak niemal idealne pomieszanie swoich rodziców, choć przeważa u niej biel futra Malinowego Nosa. Ma sylwetkę typowego Wichrzaka - smukłą, o długich łapach, a wzrost nieco większy niż przeciętny. Jej krótka, gęsta sierść jest zazwyczaj czysta i schludnie ułożona. Biel oblewa tułów, łapy i pyszczek, wchodzi też między oczy. Pomarańczowy kolor zdobi grzbiet zaczynając od barków i ciągnie się aż po koniuszek ogona. Ruda barwa sięga mniej więcej do połowy boku po obu stronach. Ten sam kolor mają jej uszy. Na pomarańczowych łatach można dostrzec ciemniejsze, klasyczne pręgi. Do tego trzeba dodać żółte oczy, w których czają się radosne iskierki oraz nos i poduszki łap w kolorze pudrowego różu. Jej grzbiet pokrywają blizny po kruczych pazurach. Pamiątką po jej przygodach poza klanem jest ślad po pazurach na prawym barku. Porusza się pewnie, z gracją. Chyba, że akurat pędzi na złamanie karku, ścigając się z wiatrem dla zabawy.
Wciąż całkiem dużo mówi, czasem co jej ślina na język przyniesie. Impulsywna, niecierpliwa, uparta - to już się raczej nie zmieni. Podobnie jak jej zapał do odkrywania nowych rzeczy, chociaż wszystkie okoliczne rzeczy zostały już odkryte. Uważa się za świetną wojowniczkę, ale bez przesady, nie jest w sobie zadufana. Czy księżyce spędzone poza klanem zmieniły jej osobowość? A gdzie tam! Pozostała tą samą radosną, przyjazną kotką, która chętnie się zakumpluje z nowo poznaną osobą. Tylko wskutek rozłąki jeszcze bardziej zdała sobie sprawę, jak ważna jest dla niej rodzina i wszyscy przyjaciele. Będzie co nadrabiać!
Gdzie ta zwierzyna? To już zaczynało być trochę irytujące. Przecież Stokrotkowa Łapa robiła wszystko dobrze - ugięła łapy, trzymała ogon na równi z ciałem, nie za wysoko, uważała na gałązki, na wiatr... Rozglądała się, węszyła i nasłuchiwała, lecz żaden piszczek nie chciał się jej pokazać. Zmarszczyła brwi i uparcie szła przed siebie. Nie zrezygnuje tak łatwo z polowania. Och nie, odziedziczyła po Malinowym Nosie zbyt duże pokłady ambicji i determinacji. Ona nie złapie zwierzyny? Przecież jakaś tu musi być, a kotka o ryżych łatach będzie skradać się tak długo aż coś znajdzie. Albo aż się zmęczy. Czasem nawet najlepsi wojownicy wracali z pustymi łapami, jednak Stokrotka miała jeszcze sporo energii i dzielnie przeszukiwała tereny.
Back whereI ᗷEᒪOᑎG yeah I never felt so strong ? '? ????baby I feel like there'snothing that I can't try And if ??? ???? ?? put your hands high, ᴘᴜᴛ ʏᴏᴜʀ ʜᴀɴᴅs high
![[Obrazek: d0Jh4yK.png]](https://i.imgur.com/d0Jh4yK.png)
