Czarny Ogon - wschód

[Traszkowy Grzbiet]

Końcówka ciemnej kity podskakuje nerwowo, gdy typ znowu wspomina o jej imieniu. No zupełnie nie łapie aluzji!! Ale zaraz Traszunia rozważa za i przeciw, bo w sumie skoro mają te kocięta w drodze to prędzej czy później się dowiedzą o sobie takich rzeczy. Odrażające.
– Traszkowa Łapa. – przedstawia się krótko. I nie zamierza oferować mu używania kocięcego imienia, ma się zwracać pełnym i kropka. – I obejdzie się opowieści. Są ważniejsze tematy. – bez wahania gasi propozycję, ale już momencik później nachodzą ją wątpliwości. W sumie to chce wiedzieć skąd Ziemniak jest i czy tam jakaś Ziemniaczana rodzina się kryje na łąkach za Czarnym Ogonem. Może więcej kociąt. W sumie nie zdziwiłaby się, ojciec jej kociąt wygląda na takiego co to się przysiada do każdej kotki w okolicy. Zachowuje się jak taki. – Później do tego wrócimy. – oświadcza ostatecznie, żeby dwukolorowy nie myślał, że temat jego pochodzenia jednak uciekł w stu procentach.
No i tym momencie zaczynają się problemy, a cały misterny plan sypie się w mgnieniu oka.
– A, no racja. Jesteś przybłędą, trzeba będzie ciebie przegonić jak wejdziesz na tereny, a co dopiero do obozu. Hm. – zastanawia się intensywnie. – Gdybyś dołączył do Klanu to byś już nie był przybłędą i mógł normalnie pilnować kociąt w obozie. Ale pewnie miałbyś też inne obowiązki. I musiałbyś się dopasować do wszystkich naszych zasad.

[Kamienna Łapa]

- Traszkowa Łapa? - Powtórzył po niej, patrząc się na nią z ciekawością. - Fajnie brzmi! - Dodał praktycznie od razu, żeby sobie przypadkiem nie pomyślała, że coś mu nie pasuje, bo jemu przecież było wszystko jedno, jak ktoś się nazywał! Nie rozumiał tego, dlaczego nie chciała teraz posłuchać o jego super przygodach i w ogóle o całej jego ziemniaczaności, ale skoro tak, to zapewne chciała do tego wrócić później, na jakiejś wspólnej wyprawie, tak, to na pewno o to chodziło!
-O! O! Fala, co go tu niedawno spotkałem, też mi mówił! Że można poprosić i hyc, jest się w klanie! - Albo coś w tym stylu mu powiedział, Ziemniaczek nie miał w zwyczaju dokładnie zapamiętywać tego, co słyszał, szkoda mu było na to czasu! I jego ograniczonych szarych komórek. - Mi pasuje! A dużo macie zasad? - Mruk mu w końcu dawała różne zasady, ale tych to akurat nie przestrzegał. No bo kto by chciał siedzieć w miejscu, kiedy dookoła było tyle rzeczy! Tylko w dołkach lubił siedzieć, bo wokoło wtedy był sam piach i nie było nic innego do robienia, taka filozofia.

[Traszkowy Grzbiet]

Traszka jest o włos od powiedzenia, że jej wszystko jedno czy imię fajnie brzmi czy nie. Co to za różnica niby?? Najważniejsze, że nikt w klanie (a przede wszystkim żaden frajer) nie nazywa się tak samo jak ona. No dobra, może trochę fajnie jej brzmi jak się tak podkręci to r w imieniu, bardzo lubi być Trraszkową Łapą.
Nie, mniejsza z tym, to głupoty.
– To wcale nie jest takie proste. – zaprzecza odruchowo, ale zaraz nachodzi ją zwątpienie. Czy na pewno? W sumie nie słyszała nic o dołączaniu do Klanu, kojarzy jedynie, że mają u siebie nieco kotów z zewnątrz. Więc może to nie aż taka znowu filozofia. Nie ma egzaminu wstępnego. Unosi nieco wyżej głowę. – Trzeba poprosić przywódcę, albo zastępcę. Nie starczy byle kogo poprosić, więc to nie takie hop siup. – i cyk, jest zadowolona, udowodniła właśnie swoją rację.
Przy pytaniu o zasady się nieznacznie rozpromienia. No i o tym to ona może mówić, tu się zna na rzeczy.
– Jest ich trochę, ale nie jest za dużo. I wszystkie są logiczne i łączą się ze sobą, więc jakbyś chciał to byś nawet dzisiaj zdążył się części nauczyć. – przynajmniej tak jej się wydaje. Byle kociak jest w stanie zapamiętać, że słowo przywódcy jest prawem, a terminatorzy muszą nakarmić starszyznę przed zjedzeniem posiłku. Więc nawet taki Ziemniak da radę.

[Kamienna Łapa]

- No ale wystarczy ich poprosić, nie trzeba przy okazji robić jakichś rzeczy szalonych ani nic takiego, o! - Rozwinął zaraz swoją myśl, bo przecież rozmowa i poproszenie były rzeczami prostymi bardzo, zero skomplikowania, tylko namierzyć tego przywódcę czy zastępcę, czy to razem, czy osobno, uśmiechnąć się miło, przedstawić się i swoją prośbę i hyc, po problemie, szczeególnie jeśli tamte koty były miłe i uprzejme, a w to Ziemniaczek nie wątpił, bo skoro są takimi ważnymi kotami, to na pewno dlatego, że wszyscy ich lubią, o!
- Ja się bardzo chętnie nauczę! - Lubił w końcu poznawać nowe miejsca, a poznawanie jakichś tam zasad to było to samo, nie? Tylko zamiast poznawania kolejnych krzaków poznawało się nowe kąciki swojego umysłu, w którym to dana zasada postanawiała zamieszkać, żeby potem móc ją łatwo znaleźć i sobie przypomnieć. - A ty znasz je wszystkie?! Musisz być bardzo mądra! - Pokiwał głową, komplementując nową ziomeczkę, bo przecież była mniejsza, a najwyraźniej dużo już wiedziała!

[Traszkowy Grzbiet]

No prędzej zje własną łapę niż przyzna rację Ziemniakowi teraz. Więc myśli szybko i intensywnie nad kontrargumentem, żeby nie było, że byle przybłęda wie więcej o dołączaniu do Klanu od niej. Na szczęście rozmówca sam podsuwa jej pomysł. Poniekąd.
– Czasami trzeba robić coś. Nie przyjmą przecież każdego kota, który chce tylko dlatego że spytał. – chociaż nie. To brzmi zupełnie jak coś co Roziskrzona Noc by zrobiła. Z zasłyszanych opowieści, Traszka zakłada że dotyczy to również Lawendowej Gwiazdy. – Mogą na przykład chcieć sprawdzić czy umiesz się bić. Albo czy potrafisz polować. Żeby nie przyjąć tylko kolejnej gęby do wykarmienia, która nic od siebie nie wniesie.
Ona by tak robiła, w każdym razie. Zaprojektowałaby cały egzamin wstępny dla wszystkich chętnych. Może opowie o tym pomyśle przywódczyni... ale to po rozmowie z Ziemniakiem. Musi najpierw zobaczyć jak przyjmowanie wygląda w praktyce, by mieć faktyczne uwagi. Może nie jest tak tragicznie jak plotki malują.
Dziwnie się czuje przez kolejne słowa. Znaczy nawet nie to, że przybłęda się chętnie nauczy – tu bez trudu identyfikuje coś z pogranicza zadowolenia. Ale kolejne?? Przecież po prostu stwierdza fakty, sama Traszka przecież wie, że jest bardzo mądra. Bruzda na czole pogłębia się wyraźnie, podczas gdy czekoladowa pointka udaje się w mentalną podróż w poszukiwaniu odpowiedniej reakcji. Prędko dociera do rozwidlenia i decyduje, że to jednak gra niewarta zachodu.
Po prostu zamierza to zignorować.
– Oczywiście, że znam wszystkie. Mówiłam, są proste i logiczne. – oznajmia z machnięciem ogona i na tym kończy się jej komunikat. Bo ją nieco wybiło z rytmu i nie pamięta, że kocur przystał na propozycję nauki.

[Kamienna Łapa]

Wyprostował się nieco, słysząc jej słowa, bo jak trzeba coś zrobić? Czy trzeba było ruszyć na niebezpieczna przygodę i przynieść...jakiś rzadki kwiatek? Wysiedzieć w dołku cały dzień? Może ukraść coś człowiekom? W jego kartoflanej główce nagle zaczęło pojawiać się możliwości wiele, a każda kolejna była bardziej absurdalna od poprzedniej, czyli tok myślenia Ziemniaczka był jak najbardziej prawidłowy i niczym niezmącony.
- Bić się umiem trochę tylko chyba...ale polować się nauczyłem! I całkiem dobrze zbieram kwiatki! - Jedna z tych umiejętności była dużo bardziej przydatna, bo przecież talent do zbierania kolorowych roślinek był na pewno dużo bardziej pożądany niż jakieś tam polowanie. Każdy pewnie umiał polować, a zbierać kwiatki? Do tego to trzeba było mieć odpowiednie powołanie.
- A chcesz mnie teraz czegoś nauczyć?? - On był gotowy tu i teraz, po co marnować czas, wcale nie tak, że Traszka będzie musiała mu pewnie jeszcze z raz lub dwa je przypomnieć, bo może umysł jego chłonny był jak spragniony wody mech, ale jednocześnie w głowie chyba panowała susza przeokropna, bo każdą wiedze, którą Ziemniaczek wchłonął, zaraz coś wymazywało.

[Traszkowy Grzbiet]

Już otwiera pysk by powiedzieć, że zbieranie kwiatków to może sobie pod ogon wsadzić, bo to marnowanie czasu, a nie umiejętność, gdy przypomina jej się, że w niektórych przypadkach to faktycznie jest pożądane. Nie u takiego Świta, on totalnie marnuje czas, ale...
– O zbieraniu kwiatków wspomnij tylko jeśli to medyczne kwiatki, czaisz? Ładne to każdy głupi zbierze, ale pomaganie medykowi mogłoby zostać uznane za przydatne. – instruuje Ziemniaka, chociaż nie ma pojęcia, w którym momencie rozmowa zeszła na przygotowywanie go do dołączenia do Klanu Wichru. I czy rzeczywiście chce w tym pomagać. Chyba tak? Nie chce wracać do kociarni z własnymi larwami, więc chyba nie ma co się zastanawiać.
– Nie mam za dużo czasu, jestem na patrolu teraz. – zastrzega na samym wstępie. – Ale... to niedobrze, że umiesz się bić tylko trochę. Ale może znajomość jakiś zasad z Kodeksu byłaby lepsza... skoro jesteś przybłędą. Żebyś było wiadomo, że nie złamiesz ich po dołączeniu do Klanu. Mogę ci przekazać parę podstawowych.

[Kamienna Łapa]

Zdecydowanie nie takiej rozmowy się spodziewał, chociaż wypadałoby zacząć od tego, że nie spodziewał się niczego konkretnego, więc poprzeczka w sumie była postawiona tak nisko, że aż się z radości turlała po ziemi, bo od zawsze miała lęk wysokości. I właśnie dlatego Ziemniaczek podchodził do życia na spokojnie i bez presji, bo skoro wymagań nie miał żadnych to nie miało co mu tej presji robić.
- Pewnie! Jeśli tylko się dowiem jakie to... - Zamyślił się na moment, bo do tej pory faktycznie zbierał je wszystkie na krzywy pysk, albo dlatego, że akurat ładnie pachniały. - Lubię być pomocny! - Ale rozwijać nie miał zamiaru, bo przy Mruk to raczej średnio mu to pomaganie wychodziło. Ale znów - czy naprawdę siedzienie w miejscu można nazwać pomocą? No on uważał, że bardziej by sie przydał tuptając obok Mruk i właśnie w tym momencie następował konflikt ich filozofii.
- Zawsze mogę nauczyć się bić lepiej! I opowiadaj mi wszystko co wiesz! - No przecież nie mógł zmarnować takiej okazji na dowiedzenie się czegoś nowego, co to, to nie! Czy miał zamiar cokolwiek z tego zapamiętać? Pewności nie miał, gwarancji dać nie mógł, ale mógł obiecać, że się postara. I później o tej obietnicy zapomnieć

[Traszkowy Grzbiet]

– To się dowiedz jak masz jak. – stwierdza krótko, bo ona mu w tym zakresie nie pomoże. Krwawnikowy Liść też ma obecnie ważniejsze rzeczy na głowie niż uczenie przybłęd. Wiedza musi pochodzić z zewnątrz jeśli ma zaimponować.
Najbardziej wprawni obserwatorzy mogą dostrzec moment, w którym niezadowolony grymas na mordce czekoladowej pointki nabiera przystępniejszego wyrazu. Jest to jednak ulotne i stuprocentowo związane z chęcią dowiedzenia się więcej i to akurat od niej. Jakby w to jej graj.
– Dobra, to poznasz wszystkie zasady związane z granicami, to chyba będzie najodpowiedniejsze na teraz. Ale masz słuchać! Zauważę, że odpływasz myślami to sobie pójdę, nie będę na marne strzępić języka. – zastrzega prędko, bo szanuje swój czas i już niewiele później siada wygodniej aby podzielić się z Ziemniaczkiem swoją rozległą wiedzą na temat Kodeksu. Biedny Słoneczny Brzeg dalej na nią czeka.

z.t x2

[Kolczasty Grzbiet]

XXX Czarny Ogon został kolejnym kompasem w podróży Kolczastej Łapy. Niewielki strumyk płynął w miarę prosto, a w dodatku nie rozgałęział się, więc podążanie z nurtem było niezgorszym punktem odniesienia. W dodatku zza drugiego brzegu docierała intensywna kocia woń. Na pewno po drugiej stronie znajdował się Klan. Nie Wicher - tego była pewna, chociaż nie było jej pół obiegu pór zapachu własnego domu nie pomyliłaby z żadnym innym. Nie był to Klan Wichru, więc nie było potrzeby zagłębiać się bardziej w temat tego, który z pozostałej trójki to był. To było teraz nieistotne, ale ważne było to, że jedna granica doprowadzi ją do drugiej!
XXXOh? Kolczasta Łapa aż przystanęła na moment, wciągając głęboko powietrze do płuc, gdy tylko zapach uległ zmianie gdzieś na wysokości paśnika, który mijała z drugiej strony. Przez to, że w tym miejscu oba zapachy mieszały się ze sobą (a jej zmysły do wybitnych nie należały), nie mogła z cała pewnością powiedzieć, że była to TA woń. Wystarczyło jednak przejść z odległość dwóch drzew i nie pozostawało wątpliwości, że to tu. W końcu.
XXXTerminatorka przekroczyła płytką wodę, a futro na umoczonych łapach nieprzyjemnie przykleiło się do skóry. Nie zatrzymała się jednak, aby je osuszyć, a ruszyła w kierunku środka terenów Klanu Wichru. Zadba o siebie już na miejscu. Nie pamiętała, gdzie dokładnie znajdywał się obóz - wyszła z niego raz i nie wróciła od tamtej pory, ale to była już drobna niedogodność po całej tej drodze, którą miała za sobą.

//Traszka!!

[Traszkowy Grzbiet]

Krwawnikowy Liść poinformował ile rana będzie się goić, zalecał na treningach omawianie jedynie teorii, a Traszkowy Grzbiet nie jest na tyle głupia, by nie domyślić się, że w takim razie polowania i patrole również odpadają do momentu zdjęcia opatrunku z szyi. Jednak nie da się ukryć, że jest córką Roziskrzonej Gwiazdy, usiedzenie w czterech ścianach lecznicy przez pełen księżyc jest niemożliwe. Gdy zbliża się mniej więcej połowa jej wyroku, czekoladowa pointka sama sobie oferuje przepustkę na zwykły spacer. Może połączony z luźnym obejściem po granicach, przecież od bardzo delikatnego, nieoficjalnego patrolu nie otworzy jej się zabliźniająca się już rana, to nie ma sensu.
Zbliża się do Czarnego Ogona, gdy z podmuchem wiatru dociera do niej zapach intruza, a myśli o własnym stanie odchodzą w niepamięć. Jeży jej się każdy kłaczek wzdłuż kręgosłupa, gdy przyspiesza kroku, aż pośród szarawych traw zauważa równie bezbarwną, przemoczoną kotkę. Mógłby być i sam Gwiezdny, dopóki Traszka nie ma do czynienia z kociakiem, procedura jest standardowa.
– Wypad, przybłędo. Te tereny należą do Klanu Wichru. – wypluwa przez zęby i zamierza zastąpić drogę nieznajomej.

[Kolczasty Grzbiet]

XXX Pojawienie się nagle postaci o nastroszonym futrze zmusiło Kolczastą Łapę do zwolnienia marszu i przystanięcia na chwilę. Agresywna postawa i szorstki ton głosu momentalnie sprawiają, że futro na czarnym grzbiecie unosi się ku górze. Nie od razu rozpoznaje w kocicy swojej rodziny, skupiona bardziej na skierowanych do niej słowach. Wypad? No chyba sobie raczyła żartować! I to nawet nie był śmieszny żart (choć można powątpiewać, czy jakikolwiek żart mógł zostać odebrany przez Kolec za śmieszny). Nie. Po. To. Szła. Tyle. Czasu. Nie po to Pszeniczny Kłos... Zacisnęła zęby, a wysunięte pazury zahaczyły o ziemię pod łapami.
XXX— Jesteś głupia, czy głupia? — rzuca z podirytowaniem, z trudem dopasowując śmieszny wzór na pyszczku czekoladowej pointki do jednej ze swoich kuzynek — Traszkowej Łapy, czy jak teraz na nią wołali. Nie robiąc sobie więcej z ostrzeżenia, jakim dostała w pysk, ruszyła znów przed siebie. Na wprost niczym taran, choćby i miała przejść po córce Roziskrzonej Gwiazdy. Nie spoglądała jednak już na Wichrzaczkę i to, cokolwiek-sobie-ubzdurała-w-głowie, nie obchodziło terminatorki ani krztynę. Była u siebie.

[Traszkowy Grzbiet]

Traszka tymczasem nie kojarzy generycznych znaczeń na pysku kuzynki z... no, z kuzynką samą. Ot, biało-czarny kot jakich wiele się szlaja po świecie. Śmierdzi bardziej rybą po swojej przeprawie przez Czarny Ogon niż czymkolwiek konkretnym, a tym bardziej znajomym. Dlatego też reakcja dwukolorowej jest zupełnie niezrozumiała dla wojowniczki. Bezczelna? Jasne. Podnosząca ciśnienie? Jak najbardziej. Ale... zupełnie pozbawiona sensu.
– Mów za siebie, mysi móżdżku, tych granic nie da się nie wyczuć. – odwarkuje, chociaż już widzi, że ma przed sobą niezbyt inteligentną jednostkę. Pech chce, że Traszkowy Grzbiet, kontuzjowana czy nie, jest świadoma swoich obowiązków. Opatrunek na karku (w drugiej kolejności również dawna prośba starszego brata) to jedyne co powstrzymuje ją przed tym by ozdobić dwukolorową mordkę kolejną barwą, pod postacią krwawych szram. Więc gdy ta rusza w jej stronę, córka Roziskrzonej Gwiazdy napina mięśnie i stoi twardo w miejscu. Nie zamierza dać się odepchnąć, nie zamierza również pozwolić się wyminąć. I chociaż nie wymierza pierwszego ciosu, jest świadoma wysuniętych pazurów intruza. Ma je na uwadze, gdy pada ostatnie ostrzeżenie z jej strony. – Jeszcze jeden krok w Wichrowe tereny i oberwiesz, karasiu zafajdany.

[Kolczasty Grzbiet]

XXXRozmowa z kamieniem miała więcej sensu. Nie wiedziała, czemu Traszka dała sobie za punkt honoru, żeby jej nie przepuścić? Nigdy nie było między nimi żadnej zwady. Miłości, czy większych interakcji też nie, ale to jeszcze nie powód, żeby zagradzać drogę powrotną do domu, prawda? Przecież była Wichrzakiem. Kolczasta Łapa nie przypomina sobie, żeby przyleciał do niej gołąb pocztowy z informacją o anulowaniu subskrypcji członka Klanu Wichru.
XXX— No raczej?! A myślisz czemu tu jestem — odpowiada zdziwiona. Jak inaczej by tu trafiła, gdyby nie wyczuła znajomego zapachu? Co raz mniej rozumiała z całej tej sytuacji i wprost proporcjonalnie rosło jej zirytowanie. — Nie będziesz mi mówić, gdzie mogę chodzić! I sama jesteś zafajdana. Futro to ci aż sterczy od brudu.
XXXMimo wszystko nie chciała na dzień dobry szarpać się z współklanowiczem. Zwłaszcza takim, który jeszcze nie wylizał się z poprzednich ran. To nie wydawało się za zachowanie odpowiednie dla dobrego wojownika, ale cierpliwość była już na wyczerpaniu. Naprawdę marzyła tylko o tym, żeby zobaczyć znów swoją matkę, rodzeństwo, zjeść coś i w końcu porządnie się wyspać. Była o długość wąsa, żeby osiągnąć ten cel i nie da się zatrzymać z powodu cudzych wymysłów. Nawet jeżeli musi w tym celu nabić kuzynce guza.
XXX— SUŃ. SIĘ. — wypluwa, wyciągając przed siebie łapę w celu szturchnięcia Traszkowej Łapy w pierś. Pożartowały sobie, pośmiały się, a teraz na poważnie.

[Traszkowy Grzbiet]

– I tak sobie bezczelnie przekraczasz te granice?? – no nie wierzy własnym uszom. Znaczy jednocześnie to jak najbardziej ma sens, że poza Klanem Wichru jeszcze ciężej o sprawną szarą komórkę, skoro już u nich są niedobory, ale żeby aż do takiego stopnia?? – Nie dość, że głupia to jeszcze ślepa, widziałaś siebie? Twoje to już nawet nie sterczy pod ciężarem tego syfu z rzeki.
Serio wygląda jak karaś zafajdany, którego nawet rzeka nie chciała i na brzeg wyrzuciła, by zgnił tam, zatopiony połowicznie w mule. Sytuacja nie sprzyja jednak dzieleniem się tak kwiecistymi porównaniami na głos, więc myśl ta pozostaje w obrębie głowy Traszkowego Grzbietu. Zaraz okazuje się, że słusznie. Towarzystwo zbyt lotne nie jest, a najnowszy wybryk jedynie utwierdza wojowniczkę w przekonaniu, że czas na dyskusję należy uznać za zakończony. Pamięta o wysuniętych przez kotkę pazurach i ruch z jej strony nie przypomina zamaszystego zamachu, Traszka nie ma czasu na zastanowienie i chce dziabnąć w nadgarstku zbliżającą kończynę.