Świszczące Trawy - wschód

[Sosnowy Szmer]

Pięknie. Piszczka złapana, więc można wracać do obozu. Jeszcze tylko musi zebrać resztę piszczek... No co tu dużo mówić, Sosnowy Szmer wzięła gawrona i ruszyła w drogę powrotną. Ale dziś będzie wyżerka!

//zt dziekuje za szybkie posciki buzi <3

[Truflowy Nosek]

Nie byłam pewna jaka pogoda mnie czeka, jako że wyszłam z obozu zanim jeszcze promienie słońca dotknęły nieba; dotarłam na miejsce polowania również przed tym momentem. Gwiazdy delikatnie przebijały się przez ciemne niebo, ale większość była spowita mrokiem, wyspałam się; poszłam spać wcześniej, chciałam w ciszy i spokoju pobyć samotnie na terenach, przy okazji mieć pewność, że nic niechcianego na nie nie dotarło.

mg

[Pies.]

  Cisza. Ciemność. Jedynym towarzyszem kotki tej nocy był delikatny wiatr, muskający świeże źdźbła traw, dopiero co odrośnięte od ziemi, o tej porze wcale bliskie swojej ostatecznej wysokości. Zanosiło się na przyjemny spacer w obecności gwiazd, patrzących na wichrową zastępczynię z góry, daleko, daleko na niebie. Przez chwilę szła kompletnie sama. Żadnych piszczek ale, i żadnych drapieżników ani śladów ich obecności. Wiatr przywiewał jedynie zapach rzeki od strony Czarnego Ogona.
  Ruda kotka przeszła przynajmniej kilkadziesiąt susów bez żadnych zakłóceń, zbliżając się w tym czasie do jednego z niewielu rosnących tu drzew. Samotna topola odcinała się wyraźnie ciemną sylwetką od nieba. Jeszcze nie jaśniało, jeszcze potrzebowało trochę czasu, ale już niebawem powinno zmienić kolor na różowawy. Tymczasem drzewo wyglądało zupełnie jak każde inne na terenach. Trufla mogła by je minąć obojętnie i iść dalej, ale do rudego uszka dobiegło ciche stukanie. Trudne do pomylenia z czymkolwiek innym, gdzieś na pniu, a może na gałęzi, stukał dzięcioł.

Trufla lvl: 5 | S: 14 | Zr: 17 | Sz: 5 | Zm: 9 | HP: 65/65 | W: 75/75
» rana 0. stopnia: łapka poparzona pokrzywą :(

[Truflowy Nosek]

Przyjemny wiatr muskał moje policzki, a ja cicho nuciłam jego melodię, chłonąc każdy podmuch z wdzięcznością i szczęściem, gotowa zapamiętać go na dłużej; gwiazdy widoczne jeszcze na niebie, wiszące wysoko, witające mnie tak samo jak ja je; brakowało mi takich wycieczek, Grom był dla mnie bardziej beztroski, ale nie mogłam tylko wypełniać obowiązków, musiałam zachować swoje światło, a do tego potrzebowałam również takich sytuacji.
Otrzepałam się kiedy następny powiew wiatru popchnął mnie w tył, a parę listków które utknęły w mojej sierści odleciało dalej; szłam jednak dalej przed siebie, aż nie usłyszałam – dzięcioła. Drzewo na mojej drodze od razu zdradziło gdzie dokładnie znajdę jegomościa, a kiedy podeszłam na pewną odległość od razu zobaczyłam ruszającą się główkę ptaszka. Spokojnie ustawiłam się w pozycji łowieckiej, by następnie powoli i ze spokojem podejść do drzewa, stając co jakiś czas; wspięcie się jednak było odrobinę cięższą sztuką, dlatego też podeszłam od strony gdzie dwukolorowych piórek nie widziałam i powoli bez pośpiechu wspięłam się na odpowiednią wysokość, by następnie powoli przejść na odpowiednią stronę, zaatakować skrzydło i przyciągnąć go do siebie, a następnie zatopić kły.

[Pies.]

  Ptak był zaaferowany stukaniem, że nie zwracał uwagi ani na późną (wczesną?) porę, ani tym bardziej na swoje otoczenie. Nic więc dziwnego, że nie zauważył kotki skradającej się w okolicy. Stukał sobie w najlepsze, całym tym hałasem jedynie pomagając Trufli wejść niewykrytej najpierw na pień drzewa, a potem przejść na drugą stronę. Wszystko to powoli, jakby miała cały czas na świecie. Piszczka zorientowała się o zagrożeniu kiedy było już za późno na odlot, a zęby kotki trzymały ją mocno za skrzydło. Ktoś w obozie wichru będzie miał świeżą zwierzynę na śniadanie.

+20exp

Trufla lvl: 5 | S: 14 | Zr: 17 | Sz: 5 | Zm: 9 | HP: 65/65 | W: 75-5=70/75
» rana 0. stopnia: łapka poparzona pokrzywą :(

Doświadczenie za akcję: 20exp (20exp dzięcioł na drzewie)

[Truflowy Nosek]

Kiedy tylko złapałam go za skrzydło, szybko pomogłam sobie łapą i po chwili już wgryzłam się w odpowiednie miejsce, gdzie ptak nie cierpiałby bez powodu za długo, jedyna rzecz jaką można zrobić dla natury to zabić ją szybko, tak samo jak ona najczęściej zabija nas szybko; dopiero życia od Gwiezdnych kwestionują w to jak powinna wyglądać śmierć, odwróciłam wzrok od dzięcioła, a mi automatycznie zrobiło się niedobrze.
Schodząc z nim w pysk, czułam jak krew kapała mi po futrze; zakopałam go szybko, dziękując naturze za swoje poświęcenie i ruszyłam dalej, ponownie starając się skupić na przyjemnym wietrze.

[Pies.]

  Natura nie odpowiedziała w żaden sposób, nie licząc łagodnego wiatru, głaszczącego kotkę po policzkach i po grzbiecie. Zostawiwszy topolę za sobą, wędrowała w towarzystwie gwiazd. Gdyby uniosła łeb, zauważyłaby, że niektóre z nich nawet zdawały się mrugać, raz po raz znikając za drobnymi, ciemnymi chmurami, żeby po chwili pokazać się znowu. Wokół panowała cisza.
  Wojowniczka wędrowała przez miękką ziemię, świeże trawy po obu jej stronach, przed nią i za nią wyglądające mniej więcej tak samo. W tej monotonii krajobrazu łatwo było przegapić drobne poszlaki świadczące o obecności zwierzyny, tak jak Trufla przemierzających nocny krajobraz. Kilka źdźbeł trawy po jej prawej stronie drgnęło nienaturalnie, z pewnością nieporuszone wiatrem. Gdyby zatrzymała się na moment i wytężyła wzrok, spostrzegłaby niewielką mysz buszującą w młodej roślinności. Dobra przekąska dla wichrowego kociaka, a i przydatny łup dla medyczek...

Trufla lvl: 5 | S: 14 | Zr: 17 | Sz: 5 | Zm: 9 | HP: 65/65 | W: 70/75
» rana 0. stopnia: łapka poparzona pokrzywą :(

Doświadczenie za akcję: 20exp (20exp dzięcioł na drzewie)

[Truflowy Nosek]

Cisza, wiatr i ja, och, gdyby tylko nie myśli, ale czy nie było coś pięknego w strachu? Czy nie to napędzało nas do życia? Nie uczyło na błędach? Czy kiedykolwiek jednak wcześniej czułam strach? Czy to co teraz czułam nim było? A może to był tylko ból związany z dziwnym ingerowaniem w naturę? Który również będę musiała przyjąć.
Strzepnęłam uchem; dziwny dźwięk, szelest nie będący tym od wiatru, och? Nie było to jednak nic groźnego, ledwo, ot odstające od podłoża małe ciałko, tak sądziłam, bowiem bardziej się nie zatrzymywałam. Szłam dalej.

[Pies.]

  Drobna piszczka uniosła główkę kiedy kotka minęła ją z obojętnością. Futerko jej się zjeżyło na karku i natychmiast porzuciła wszystkie swoje mysie sprawy żeby uciekać w bezpieczne miejsce. Może już nie musiała, drapieżnik przecież ją minął. Dzisiaj miała szczęście, ale następnym razem będzie musiała uważać bardziej. Drugi raz nie uda jej się tak łatwo uniknąć śmierci.
  Krok za krokiem, a w zasięgu wzroku tylko wojowniczka, trawa i budzące się po chłodnej porze tereny. Wiatr zmienił odrobinę kierunek, przynosząc ze sobą zapachy z okolic Grzmiącej Ścieżki, ale żaden z nich nie zależał do zwierzyny.

Trufla lvl: 5 | S: 14 | Zr: 17 | Sz: 5 | Zm: 9 | HP: 65/65 | W: 70/75
» rana 0. stopnia: łapka poparzona pokrzywą :(

Doświadczenie za akcję: 20exp (20exp dzięcioł na drzewie)

[Truflowy Nosek]

Jedna drobna piszczka w trawie i ponownie zostałam sama, ponownie moje kroki były jedynym słyszalnym dźwiękiem poprzez wiejący wiatr; tym razem jednak przywiano mi zapach Grzmiącej Ścieżki, a nie Czarnego Ogona czy coś to oznaczało? Czy było przypomnieniem o moim poprzednim dylemacie z życiami? A może po prostu wiatr wiał niezależnie od moich myśli? Może nie był ze mną, a jedynie obok? Nie przeszkadzało mi to, nawet jeśli dla mnie zawsze był istotny.
– Jak myślisz wietrze, przyniesiesz mi zapach czegoś innego, niż wspomnień? – zapytałam pomiędzy mocniejszymi podmuchami, idąc dalej.

[Pies.]

  Wiatr nie odpowiedział. Z każdym krokiem kotki tylko lekko muskał jej sierść, trącał wąsy, przynosił zapachy. Nic, co można by opisać jako zapach zwierzyny. Na wietrze niosły się woń mokrej ziemi, świeżych roślin. Czasem i Dwunożnych, wątły, stary zapach, najpewniej roznoszony przez ich śmieci niesione przez ten sam wiatr. Wysoko na niebie gwiazdy ciągle migotały lekko, przyglądając się kotce, ale niechętne do podarowania jej następnej okazji do polowania.

Trufla lvl: 5 | S: 14 | Zr: 17 | Sz: 5 | Zm: 9 | HP: 65/65 | W: 70/75
» rana 0. stopnia: łapka poparzona pokrzywą :(

Doświadczenie za akcję: 20exp (20exp dzięcioł na drzewie)

[Truflowy Nosek]

Tym razem odpowiedź przyszła bardzo cicho i wątle, ledwo wyczuwalnie, a mimo to na tyle dosadnie, że nie pozostawało mi nic innego jak westchnąć ze smutkiem i na chwilę przysiąść obserwując gwiazdy, och… Szopie.
Gdzie teraz byłeś?
Czasami zadawałam sobie to pytanie, czasami patrzyłam w dal z nadzieją, że ludzie go jednak oddadzą albo może sam by wrócił? Wydawało się, że mogłam chociaż spróbować mieć dobre relacje z dwójką rodzeństwa, niestety… tak się nie wydarzyło, Szop został porwany, a moja rodzina ponownie skurczyła się o jednego kota. Czy nie powinnam jednak przeć dalej na przód? Próbować? Otrzepałam się delikatnie, chcąc zrzucić z siebie ciężkei myśli i ruszyłam dalej.

[Pies.]

  Kotka ruszyła dalej, a wiatr przycichł. Zniknął zapach śmieci dwunożnych, ustało zaczepne łaskotanie jej wąsów i pociąganie sierści na grzbiecie. Jakby wiatrowi zrobiło się głupio, że przypadkowo przeniósł jej myśli na taką drogę, a wcale nie chciał. Zapadła niemal kompletna cisza, przerywana tylko dźwiękami kocich kroków depczących młode źdźbła trawy. Przez moment wędrowała jedynie w towarzystwie swoich myśli, oraz gwiazd migocących na czarnym niebie, obserwujących z góry samotny spacer wojowniczki.
  Po lewej stronie kotki młode trawy zaszeleściły, jakby przygniecione jakimś ciężarem. W nikłym świetle nie dało się powiedzieć za wiele o sylwetce która je przygniatała, poza tym, że była wielkości mniej-więcej młodego kota, przemieszczała się drobnymi susami i czasem przystawała. W powietrzu unosił się świeży zapach zająca. Ledwie słyszalne odgłosy przeżuwania sugerowały, że piszczka korzystała z końcówki nocy żeby się najeść.

Trufla lvl: 5 | S: 14 | Zr: 17 | Sz: 5 | Zm: 9 | HP: 65/65 | W: 70/75

Doświadczenie za akcję: 20exp (20exp dzięcioł na drzewie)
//rana usunięta bo w poprzedniej akcji nawet nie miała stopnia

[Truflowy Nosek]

Nastała cisza, powietrze stanęło w miejscu, chociaż nie czułam duchoty; wiatr wydawał się przepraszać mnie za wszystkie nieprzyjemne wspomnienia, uśmiechnęłam się do siebie. Czy naprawdę było jak myślałam? Nie miałam szans wiedzieć, ale jeśli życie wymagało odrobinę magii to zamierzałam jej dodawać tyle, by nigdy nie przestać jej odczuwać.
Szelest; moje kroki stanęły, skuliłam się lekko i... nasłuchiwałam. Coś było obok, chociaż nie miałam pojęcia co takiego, przez chwilę namierzałam miejsce, a potem następny szelest i zapach zająca. Porządny posiłek. Ustawiłam się w pozycji łowieckiej, wyciszyłam oddech i ruszyłam najpierw wolnym krokiem, aż byłam pewna że mogę trochę przyspieszyć, jeśli ten odskoczył kawałek - nie wydawał się w końcu stać w miejscu - w kiedy byłabym w odpowiedniej odległości chciałam wgryźć się w jego kark.

[Pies.]

  Świeża trawa w tym miejscu musiała być naprawdę smaczna, bo piszczka była kompletnie pochłonięta konsumpcją i nie rozglądała się na boki. Niewykluczone, że ten konkretny zając po prostu nie spodziewał się tutaj obecności żadnego kota, bo zapamiętał sobie rozkład patroli i był przekonany, że jest bezpieczny. Kroki Trufli pozostały nieusłyszane, a kotka niezauważona, kiedy skradała się bliżej i bliżej zwierzyny. Nawet dwa kicnięcia w dal nie zdołały jej powstrzymać, bo jedynie delikatnie zmieniła kierunek i przemykała dalej, aż znalazła się wystarczająco blisko. Skok był dobrze wymierzony, a zęby bez problemu zatopiły się w karku zająca, kończąc jego życie. Co prawda ostatkiem sił próbował się wyrwać, ale jedynie kopnął kotkę mocniej w lewy bark, zanim przestał się ruszać na dobre. Jeżeli Trufla miała jeszcze jakieś wątpliwości co do bycia prawdziwym Wichrzakiem, najlepszy dowód właśnie trzymała w mordce.

+35exp

Trufla lvl: 5 | S: 14 | Zr: 17 | Sz: 5 | Zm: 9 | HP: 65-2=63/65 | W: 70-4=66/75
» rana 0. stopnia: siniak na lewym barku

Doświadczenie za akcję: 55exp (20exp dzięcioł na drzewie, 35exp zając)