Ogromny i puchaty buro-biały kocur o zielonych oczach. Bury znajduje się na czubku głowy, grzbiecie, ogonie i podbródku. Biel z kolei na brzuchu, łapach i szyi. Posiada różową obrożę.
Strachliwy, kłamliwy, nerwowy, a do tego łatwo się stresuje, las przyprawia go o dreszcze. Z pozytywów: raczej sympatyczny, ale mała szansa, żeby za kogoś nadstawiał karku (z małymi wyjątkami).
Oh! Wiewiórka na ziemi była niepowtarzalną okazją, z której rzecz jasna zamierzał skorzystać. Czym prędzej zniżył się, przyjmując pozycję łowiecką i przenosząc ciężar ciała na tylne łapy, zaczął skradać się w stronę zwierzyny. Miał nadzieję, że uda się za pierwszym razem, bo dobrze wiedział, że nie wejdzie za nią na drzewo.
Należy do kotów szczupłych i raczej delikatnych, ale da się już stwierdzić, że zaczyna już wyrastać na dość wysokiego kocura. Pokrywa go krótkie, gładkie futro, na mniej więcej połowie powierzchni białe, a w pozostałej części bure. Biel widoczna jest na jego brzuchu, szyi i części pyszczka, gdzie tworzy wychodzącą kawałek ponad nos strzałkę, a także na dolnej części każdej z czterech łap. Na grzbiecie, reszcie głowy, górnych partiach boków oraz kończyn i ogonie obecna za to jest brązowa sierść, przecinana ciemniejszymi pręgami. Oczy niedawno zmieniły kolor z kocięcego błękitu na zielony.
Na szczęście dla Trzmiela, wszystko poszło po jego myśli. Nie będzie musiał szukać kolejnych wiewiórek, jeśli było to coś, co chciał zanieść na stos - będzie mógł tam zabrać właśnie tą, teraz już znajdującą się na ziemi, pod jego łapami. Może jednocześnie był to już też moment, by udać się do Obozu, bo odczuwane przez kocura zmęczenie stawało się coraz silniejsze.
+ 15 exp
Trzmiel: lvl: 5 | S: 12 | Zr: 13 | Sz: 10 | Zm: 10 | HP: 58/70 | W: 37-2=35/70
wytrzymałość spada do ⅔, -1 celności
> rana 0. stopnia: dziobnięcie na łapie
> rana 0. stopnia: niewielka ranka na barku
> rana 0. stopnia: wyrwana kępka futra z łapy
> rana 0. stopnia: siniak na boku
> rana 0. stopnia: siniak na brodzie
Ogromny i puchaty buro-biały kocur o zielonych oczach. Bury znajduje się na czubku głowy, grzbiecie, ogonie i podbródku. Biel z kolei na brzuchu, łapach i szyi. Posiada różową obrożę.
Strachliwy, kłamliwy, nerwowy, a do tego łatwo się stresuje, las przyprawia go o dreszcze. Z pozytywów: raczej sympatyczny, ale mała szansa, żeby za kogoś nadstawiał karku (z małymi wyjątkami).
Chwycił wiewiórkę i natychmiastowo się skrzywił. Poczuł jak zaczyna kręcić mu się w głowie. Miał zamiar złapać jeszcze jedną piszczkę, ale chyba lepiej będzie, jeśli już teraz wróci do obozu. Z tą myślą i z wiewiórką w pysku ruszył w drogę powrotną.
Należy do kotów szczupłych i raczej delikatnych, ale da się już stwierdzić, że zaczyna już wyrastać na dość wysokiego kocura. Pokrywa go krótkie, gładkie futro, na mniej więcej połowie powierzchni białe, a w pozostałej części bure. Biel widoczna jest na jego brzuchu, szyi i części pyszczka, gdzie tworzy wychodzącą kawałek ponad nos strzałkę, a także na dolnej części każdej z czterech łap. Na grzbiecie, reszcie głowy, górnych partiach boków oraz kończyn i ogonie obecna za to jest brązowa sierść, przecinana ciemniejszymi pręgami. Oczy niedawno zmieniły kolor z kocięcego błękitu na zielony.
