Zaloguj się

Wysoka Fala · 27.03.2019 18:07

Na nieszczęście, te właśnie okolice patrolowała Wysoka Fala razem z dwójką innych wojowników, między innymi Leśną Jagodą, w którego towarzystwie lubiła przebywać. Kierowali się koło Bobrowej Tamy, a ruda wojowniczka dostrzegła czyjąś nieznajomą sylwetkę... Potężną sylwetkę. Przełkneła ślinę, mając nadzieję, że ten ktoś nie ma złych planów, po czym podeszła, starając się być wyprostowana i przynajmniej udawać pewność siebie. Jej obowiązkiem było przeganianie kotów z terenów, a szylkretka kręciła się przy granicy... Może czekała, aż patrol przejdzie aby wejść na ich terytorium? Wraz ze zmniejszaniem odległości do trzykolorowej kocicy, zapach zaczynał coraz bardziej przypominać ten cienisty, pomimo że nieco jakby przyćmiony innymi nutami. Wygnaniec? Może ktoś z ich klanu zdecydował się odejść? Kto wie.
- J-Jesteś blisko terytorium K-Klanu Rzeki... J-Jeśli nie chcesz m-mieć nieprzyjemności, opuść g-granicę - powiedziała w kierunku nieznajomej, stojąc po swojej stronie granicy w pewnej odległości od potężnej kocicy, nie chcąc narazić się na natychmiastowy cios w pysk z takiej potężnej łapy. Podczas walki zdecydowanie konieczna by była pomoc kogoś bardziej doświadczonego w walkach i kogoś potężniejszego od niej.

Bobrzy Kieł · 27.03.2019 18:11

Szła wzdłuż granicy jeszcze chwilę, aż w końcu postanowiła usiąść i cierpliwie poczekać. Poczekać, aż ktoś łaskawie ruszy tutaj swój Rzeczny zad i...proszę. Nawet się doczekała. Zmarszczyła nieco pogardliwie brwi gdy zobaczyła intensywne, jednolicie rude futro, które tak niesamowicie przypominało jej to ojca. Disgusting. Dobra, ta chociaż zakrywała się bielą więc...mogło być gorzej. Zresztą nie to się w tej chwili liczyło. Wojowniczka z powrotem przyjęła obojętny wyraz pyska i podniosła się, prostując i wypinając pierś do przodu.
- Jestem z Klanu Cienia - zaczęła z grubej rury, jakby zupełnie ignorując słowa rzeczniaczki na początku. - Wracam z osiedla. Przypadkowo spotkałam tam jedną z waszych terminatorek, Pajęczą Łapę. Mam nadzieję, że ją znasz, czarna, szczupła, wysoka z niebieskimi oczami. Została porwana przez dwunogów, przetrzymują ją w swoim gnieździe, na obrzeżach osiedla, w wielkiej, dziwnej, jasnej jaskini. Myślałam, że powinniście wiedzieć, gdzie jest, żebyście mogli jakoś ją stamtąd wyciągnąć. Sama próbowałam, ale nie dałam rady - streściła całą osiedlową przygodę, czekając w milczeniu na odpowiedź rudej kocicy.

Wysoka Fala · 27.03.2019 19:13

Wysłuchała uważnie słów szylkretowej kocicy, która przedstawiła się jako osoba z klanu cienia. No... Cóż. Mogło i tak być. Jej słowa zaciekawiły Wysoką, bo znalazła ona Pajęczą Łapę. O ile się nie myliła, była to jedna z córek Czerwonej Gwiazdy, która nieszczęsliwie w pewnym momencie zaginęła. Starała się zapamiętać jak najwięcej szczegółów, chociaż jej zdolność zapamiętywania nieco upośledzał przyćmiewający inne mysli fakt, że będzie musiała się spotkać z Czerwoną Gwiazdą.
- R-Rozumiem... A-A jak masz na i-imię? - zapytała, chcąc poznać personalia nieznajomej kotki. Głównie dlatego, żeby fakty były bardziej wiarygodne zarówno dla Wysokiej, jak i dla przywódczyni. Bo co jej powie? Że jakaś kocica ledwo pachnąca Klanem Cienia przypałętała się na granicę i opowiedziała coś o Pajęczej Łapie, nawet nie podając swojego imienia? A o to pewno niebieska kocica będzie w pewnym momencie pytać... Nie chciała źle wypaść przed przywódczynią. Już i tak prezentowała się wystarczająco miernie żeby jeszcze dobijać się brakiem elementarnych informacji, które powinna zdobyć od kocicy. Pocieszał ją w tej sytuacji jedynie fakt, że obok był brat i dodawał otuchy rudej wojowniczce, która pierwszy raz zajmowała się... Tak poważnymi sprawami.

Bobrzy Kieł · 27.03.2019 19:30

Psia mać. Nie chciała zdradzać swojego imienia. Teraz na pewno Wężownik się doczepi przy pierwszej lepszej okazji. Trudno. Trzepnęła lekko uchem, widząc jak nerwowo zachowuje się ruda. Pheh. Żałosne.
- Bobrzy Kieł - mruknęła niemal natychmiast na pytanie kocicy. - Przekaż przywódcy te informacje. Mam własny Klan i muszę do niego wracać, więc nie będę mogła was zaprowadzić, jeżeli postanowicie kogoś wysłać na ratunek Pajęczej Łapie. Droga do tego miejsca nie jest skomplikowana, bardzo rzuca się w oczy, to ogromne, czyste, prawie białe jaskinie z dziwnymi otworami w których znajduje się przezroczyste, twarde szkło. I odstająca kładka, otoczona dziwną pajęczyną, przez którą nie można się przedostać. Może da się ją rozerwać, ale nie w pojedynkę - wytłumaczyła na jednym oddechu, już niemal gotowa do zniknięcia z granicy, ale czekała, czy Wysoka Fala ma jeszcze coś do dodania, czy ma jakieś pytanie. Czy Bóbr może już sobie stąd iść.

Wysoka Fala · 27.03.2019 23:27

- W p-porządku... Dz-Dziękuję za informacje - powiedziała w kierunku kocicy na koniec ich rozmowy, zapamiętując jak najwięcej szczegółów. Pajęcza Łapa była na osiedlu, w teorii droga była prosta... Ale czy na pewno ktoś, kto zostanie wysłany po byłą terminatorkę będzie wiedział, gdzie iść? Nie rozumiała jednego słowa. "Szkło". Cóż to było? Coś przeźroczystego, ale twardego... Jak lód? Który nie topi się w wyższych temperaturach? Potrząsnęła głową, nie chcąc za bardzo o tym rozmyślać i skinęła głową w kierunku Bobrzego Kła, że już nie ma żadnych pytań. Wiadomo, musiała wracać szybko do klanu, bo sądząc po już nieco wietrzejącym zapachu, dawno tam nie była. Nie chciała jednak zostawiać jej i iść w kierunku obozu, miała poczucie, że sama musi przypilnować, czy cienista wojowniczka rzeczywiście zniknie z granicy.

Bobrzy Kieł · 28.03.2019 14:52

- To taki przezroczysty, nie topniejący lód - sprostowała szybko, widząc konsternację malującą się na pysku Wysokiej Fali, gdy ta wspomniała jej o szkle. W trakcie drogi powrotnej zdołała dopytać przechodzących pieszczochów czy też samotników o apartamentowce w których znajdowała się Pajęcza Łapa, a także dowiedziała się kilku nazw jakimi posługują się dwunodzy. Machnęła zamaszyście ogonem, czekając na kolejne słowa kotki, ta jednak kiwnęła pyskiem jasno dając Bobrzycy do zrozumienia, że nie ma tutaj już czego szukać i rozmowa dobiegła końca. - Obiecałam Pajęczej Łapie, że kogoś po nią przyślę. Powodzenia - dodała jeszcze, zanim odwróciła się na pięcie, znikając po chwili z pola widzenia Rzeczniaczki. Przez rzekę i z powrotem do Klanu Cienia.
I zapolować po drodze.

[size=75]ok zt

Wysoka Fala · 28.03.2019 14:57

Och. Więc to rzeczywiście był przeźroczysty, nietopniejący lód. Tym razem jej intuicja nie zawiodła wojowniczki, dlatego lekko przytaknęła, wyrównując zmarszczki zastanowienia na pyszczku i słuchając następnych jej słów.
- P-Przekaże wszystko Cz-Czerwonej Gwieździe... Dz-Dziękuję raz jeszcze - odpowiedziała na życzenia szylkretowej kocicy, odprowadzając ją wzrokiem, po czym sama skierowała się w kierunku obozu, wcześniej powiadamiając patrol, że jak tylko załatwi niecierpiącą zwłoki sprawę to dołączy do nich. O ile oczywiście nie zdążą już wrócić do obozu. Skierowała szybkie kroki, rozwijając stopniowo prędkość i biegnąc w kierunku domu, jednocześnie w głowie układając sobie wszystkie fakty, jakich się dzisiaj dowiedziała, by je móc bez problemu przekazać przywódczyni.

zt

Zroszona Łapa.. · 03.04.2019 17:18

Przyszła na Bobrową Tamę łowić ryby. Tak przynajmniej usiłowała sobie wytłumaczyć swoje wyjście z obozu Klanu Rzeki. Ostatnio coraz mniej w nim przebywała, miejsce, które kiedyś było dla niej całym światem, teraz wydawało jej się zbyt ciasne, drażniące i hałaśliwe. W sumie co raz mniej ją tam trzymało, więzi z innymi zaczęły się przecierać. I to z jej winy, bo to ona się od wszystkich odsunęła. Pragnąc, czego, spokoju? Żeby nikt jej nie przeszkadzał? Żeby mogła zaszyć się gdzieś w kącie i zniknąć? Dlaczego tego chciała? Może dlatego, że była zwyczajnie zawiedziona sobą. Czas płynął do przodu, a ona miała wrażenie, że wszyscy coś osiągają, mają jakiś cel, który udaje im się zrealizować, a tylko ona stoi w miejscu, oderwana od teraźniejszości i przyszłości. Zdała sobie sprawę, że nie ma dla kogo się dalej rozwijać. Przyjaciół żadnych nie ma, a rodzina... Uświadomiła sobie, jak bardzo ich zaniedbała dopiero po śmierci Czapli. Było wtedy już za późno by zadbać o relacje ze starszą siostrą, co nie dawało jej spokoju. Czy kochała ją wystarczająco? Dlaczego nie było jej przy niej, gdy zaatakował ją pies? Dlaczego pozwoliła jej umrzeć? Dlaczego, pomimo tego, że już wie, że jeżeli czegoś nie zrobi, to straci resztę swojej rodziny, nie jest w stanie czegoś zmienić? Dlaczego? Dlaczego właśnie teraz chce płakać, ale jakoś nie potrafi?
Zanurzyła łapę w wodzie, mając nadzieję, że uda jej się wyłączyć myślenie, emocje, po prostu skupić się i złapać jakąś rybę. Niestety, nie udawało jej się to. Ryba, jak na złość, nie podpływała, a kłujące uczucie żalu nie zamierzało odchodzić. Od dawna tak bardzo nie pragnęła, by ktoś przy niej był.

/Ulewna Łapa

Ulewna Łapa. · 03.04.2019 19:27

Jak codziennie, wyszła z obozu, żeby trochę się powłóczyć. Obeszła już większość terenów i powtarzała granice, których nauczyła się sama. Idąc wzdłóż rzeki złapała jakąś mysz totalnie amatorskim skokiem. Gdzieś w okolicach Bobrowej Tamy poczuła znajomy zapach. To Zroszona Łapa! To właśnie z nią chciała porozmawiać! Naprężyła się, i z calą siłą podbiegła do miejsca z którego dochodził zapach. Gdy była już obok siostry, odłożyła jedzenie i po chwili namysłu powiedzia:
-Cześć Zroszona Łapo... Dawno się nie widziałyśmy... - Cały entuzjazm uleciał z niej po kilku słowach. Położyła się obok siostry i wtuliła się w mięciutkie, długie futro siostry i czekała, aż ta coś powie.

Zroszona Łapa.. · 05.04.2019 18:39

Siedziała tak sobie, gdy usłyszała bardzo znajomy głos, którego przez chwilę nie potrafiła rozpoznać. Choć był tak blisko, wydawało jej się, że strasznie daleko, tak, że nie może go dosięgnąć. Dopiero gdy ta zbliżyła się do niej, przemogła się, i wreszcie coś powiedziała.
- Ulewna? - spytała, z niedowierzaniem patrząc na czarną kotkę. Naprawdę tu była?
- Bałam się, że odeszłaś. - rzeczywiście tak było. Powoli przestawała odnotowywać, kto nadal jest członkiem Klanu Rzeki, kto odszedł, a kto zaginął. Z bólem odnotowywała, że jest jej to coraz bardziej obojętne. Jednakże czuła niepokój, za każdym razem gdy ktoś jej bliski znikał i długo nie wracał. Na przykład ojciec, wiedziała, że ten lubi wychodzić na samotne wyprawy i wracać późno, ale i tak martwiła się o niego. Tym bardziej przerażona była, gdy nie mogła znaleźć Ulewnej. Długo nie miały ze sobą kontaktu, aż Zroszona przegapiła moment, w którym jej siostra zniknęła. Powinna byłe jej lepiej pilnować.
W momencie, gdy czarna kotka wtuliła się w jej futerko, na dobre poczuła, że jej siostra jest tutaj naprawdę i na razie nigdzie się nie wybiera, a w sercu Rosy na krótką chwilkę zagościł spokój. Tylko na jak długo.

Ulewna Łapa. · 06.04.2019 10:29

Płomyczek nadziei zagościł w serduszku czarnej. Jednak ktoś się o nią martwił... Jednak źle zrobiła, zostawiając wszystko za sobą ignorując otoczenie. Jednak te wszystkie pogrzeby jakkolwiek bliskich jej kotów zostawiły wyrwę w jej psychice. Od dawna potrzebowała bliska kochanego kota, a jak widać Rosa też od dawna nie widziała Rodzeństwa.
-Nie zamierzam Cię opuścić w takiej trudnej sytuacji... - tak otoczenie postrzegała Kropelka. Z rodzeństwa nie zostało już dużo kotów, a jej rodzicom nie zostało dużo do starszyzny, a kto wie, może do gwiezdnych. Nikt z jej miotu nie ma jeszcze wojowniczego imienia, a przecież podczas ceremonii, która była dobre kilkanaście księżyców temu, zapowiadało się, że te kociaki szybko skończą trening.
-Martwię się o naszą rodzinę... - przecież nikt nie chciał przyjść do starszyzny jako terminator, a niestety zielonooka widziała dla siebie taką przyszłość. Dwóch mistrzów to trochę dużo, co nie? A do tego, wszyscy albo umierali, albo znikali. Z bólem serca kotka uświadamiała sobie, że to przez nią Poziomkowa Ścieżka chciała odejść z klanu, a w rezultacie umarła, przez co czuła się częściowo winna za jej odejście, jak i w jaki chaniebny sposób potraktował jej zwłoki klan. Mała łezka pojawiła się w jej zielonym oku, co przypominało jej też o Czapli, której też z nią nie było. Dobrze pamiętała nauki z siostrą, oraz jak uczyła ja polować. Nie na marne, dzięki własnej pracy co jakiś czas jak będzie miała farta, to coś upoluje. Ale to już zależy od jej własnego szczęścia, które po księżycach nieobecności, wreszcie postanowiło, że czarna kotka trochę go dostanie.

Zroszona Łapa.. · 17.04.2019 19:16

// przepraszam, że musiałaś czekać, shame on me ;-;

- Proszę, nie składaj obietnic, których nie możesz spełnić. Zginąć można w każdej chwili, a szczególnie wtedy, gdy się tego nie spodziewamy. Na przykład teraz, mógłby tu po prostu przybiec pies, z którym nie miałybyśmy szansy. Takie jest życie, mnie też może jutro nie być. Nic z tym nie zrobimy, musimy tylko starać się być przygotowani i nie dać się zaskoczyć. - Od śmierci nie da się uciec, szczególnie, jeżeli jest się dzikim kotem na wolności. Mogą stracić swoje życie w ułamku sekundy, ale i tak trudno było się przyzwyczaić do myśli, że kogoś, kogo widzisz codziennie może jutro nie być. Czy to jednak wpływało drastycznie na ich życie? Raczej nie na Zroszonej, która pomimo tej świadomości normalnie funkcjonowała, wypełniała swoje obowiązki. Tylko czasem, w chwili zadumy świadomość bywała mometami nie do zniesienia. Myśl, że nie jest wystarczająco dobra, by chronić swoich bliskich w każdym momencie.
- Też się martwię, ale najbardziej niepokoi mnie to, że nie mogę nic zmienić. - Przeznaczenia nie da się zmnienić, niestety. Może tak już po prostu musi być, a jedyne, co możemy zrobić to jakoś to zaakceptować i iść dalej? Tylko jak? Na to pytanie nie znała odpowiedzi. Nie znała odpowiedzi na zbyt wiele pytań, przez co czuła się tak strasznie głupia i bezużyteczna. Nie skończyła treningu, a spora część kotów w jej wieku już trenowała terminatorów, jej życie jest jednym wielkim bałaganem, którego nie potrafi uporządkować, a na dodatek czuła się strasznie samotna, pomimo tego, że codziennie była otoczona tłumem kotów, nazywaniem Klanem Rzeki. Tylko jak można być jego częścią, skoro nie ma się w sumie żadnych więzi z jego członkami? Zbyt dużo pytań, zbyt dużo.

Głogowy Cień · 13.05.2019 21:26

***

Gdzie był? Co robił? Dlaczego zniknął z klanu na tak długo? Z całą pewnością było kilka kotów, które chciałyby poznać odpowiedź na to pytanie. Z drugiej jednak strony czy ktokolwiek naprawdę oczekiwał po nim tego, że znacznie się spowiadać z tego, co robił? Przecież nie od dziś był nieobecny i nieuchwytny, pozwalał się spotkać tylko wtedy, gdy sam tego chciał; rzadko kiedy sypiał w obozie co było dla niego naturalne, jednak ostatnie dwa księżyce lub nawet i więcej spędził w większości nie tylko poza obozem, ale także i poza granicami własnego klanu. Z jednej strony chciał grać dobrego ojca, z drugiej - trudno było mu tak po prostu przykuć się do jednego miejsca. Spotkanie podczas jednej z dłuższych wędrówek Batka, która ostentacyjnie napluła na klan i widocznie zamierzała odszukać Echo oraz matkę było pewnym przełomem; z jednej strony chciał podążyć za nią, jednak z drugiej czuł, że pomiędzy nimi nie było już tego, co było kiedyś. Za bardzo rozdzielili się, a ich różnice, które kiedyś uzupełniały się i tworzyły z nich zgrane duo teraz jedynie nastręczałyby wielu problemów których Głóg chciał uniknąć.
Zatrzymał się w okolicy bobrowej tamy by rozejrzeć się po okolicy i sprawdzić, czy aby żaden patrol nie zmierzał w jego stronę by oderwać mu głowę wesoło oświadczając, że nie jest już członkiem ich kółka wzajemnej adoracji... co byłoby bardzo zrozumiałe, naprawdę. Z drugiej jednak strony... parsk; znając jego szczęście był w stanie zachować status nieskazitelnie czystego wojownika przez cały ten czas.

Kos

Kosowa Pieśń · 13.05.2019 22:06

Gdzie był? Co robił? Dlaczego zniknął z Klanu na tak długo? Tak. Były to ważne pytania, ale Kos nie była kotem, które by je zadała. Przecież teraz już jest. Czego chcieć więcej? Czy powinna chcieć czegoś więcej?
- Głóg - melodyjny głos, nawet w tak krótkim słowie wyrażający śpiewną delikatność właścicielki, rozległ się niedaleko czarno-białego wojownika - nie przeszkadzam? - równie delikatne i niepewne jak powitanie pytanie, które nie mogło być tym spodziewanym. Kimże by stała się Kos, gdyby robiła tylko to czego się od niej spodziewa? Czy nie straciłaby tej reszty swojej oryginalności, gdyby spytała w tym momencie "gdzie byłeś i czemu cię nie było?"?
- Dziewczyny i Mrozik szybko rosną - powiedziała ciepło, gdy już przysiadła się obok wojownika, skoro raczej nie przeszkadzała. Poczuła lekkie ukłucie w sercu, bo patrząc tak na pysk Głoga przypomniała sobie jak oskarżył ją o krzywdzącą myśl, że zniknie, jak zrobił to jego ojciec. Och, czemu akurat ta myśl przeszła jej przez głowę, wśród tysiąca innych możliwych myśli? Czemu nie mogła pomyśleć o tym jak dobrze go zobaczyć? Że poczuła olbrzymią ulgę, gdy zobaczyła to dwubarwne futro? Że miało ono dwie barwy, nie zepsute żadną niepotrzebną czerwienią? Czemu nie mogło jej przejść przez głowę... cóż, cokolwiek innego?
Wdech... wydech... i tylko ten smutny spokój w oczach. Nie płacz, nie płacz, nie płacz Nie znowu, kobieto. Zamrugała energicznie przeganiając gromadzące się łzy. Właściwie czemu chciały lecieć? Smutek? Strach? Radość? Wdech, wydech.
Schowała mu nos w sierści i dopiero wtedy zdołała się uspokoić.
- Cieszę się, że jesteś - powiedziała tylko i schowała się jeszcze bardziej, czując się przy puchatym wężu jakoś bardziej sobą, jakoś bardziej pełna.

Głogowy Cień · 13.05.2019 23:31

Poruszył uchem i obrócił głowę w stronę z której nadciągał zarówno głos, jak i dźwięk cichych kroków. Wiedział, że ktoś zaraz przybędzie, wszak alarm na granicach klanu rzeki musiał działać bez zarzutu by można było szarpać się z jakimiś gówniarzami; nie sądził jednak że tym, kto powita go znów w domu będzie właśnie Kos. Jego spojrzenie złagodniało, uśmiechnął się też w typowy dla siebie sposób.
- Nie - odparł kręcąc przy tym lekko głową. Usiadł więc wraz z nią i pozwolił, by jego ogon luźno owinął się wokół jego łap. Czy tęsknił za Kos? Z całą pewnością myślał o niej, jednak nie był pewien, czy tęsknił. Nie był chyba zdolny do odczuwania relacji na tym poziomie, by faktycznie czuć świadomą tęsknotę. Był pewien brak, pewna pustka jaką czuł, jednak ona mogła z łatwością zostać zastąpiona kimś innym, nie była skierowana wobec konkretnego kota, a bardziej skupiała się na pewnych odczuciach, które temu towarzyszyły. Łatwo było mu więc uciszyć własne sumienie oraz pewne naturalne dla społecznych istot odczucia.
- Niedługo zaczną t'eningi, nie? - spytał zerkając na nią kątem oka. Uśmiechnął się jeszcze i zamilkł na jakiś czas, pozwalając tym samym by cisza jaka zawisła ponad nimi wybrzmiała dostatecznie dobitnie.
- Bławatek odeszła z klanu. Chciała, żebym z nią poszedł - odezwał się cicho i odwrócił spojrzenie na spokojnie płynącą wodę Grzmiącej Rzeki. Jej szum podczas przeciskania się przez tamę był kojący i w pewnym sensie nawet w jakimś stopniu nostalgiczny, jeżeli pamiętało się szum wody cieknącej z Wilgotnej Skały w starym obozie klanu rzeki. Oczywiście że kłamał, Bławatek jedynie powiedziała mu o swoich planach i odeszła w swoją stronę, jednak czy Kos wiedziała, jak blisko był z własną siostrą? Czy mogła wiedzieć jak bardzo zepsuły się ich relacje od kiedy Chabrowy Pąk zniknęła?