Samotne Jodły

[Karasiowa Ość]

Być może to brak deszczu częściowo stoi za sukcesem Jaśniejącego Płomienia. Przymulona brakiem wilgoci żabka orientuje się w sytuacji zbyt późno – gdy ucieczka przed niebezpieczeństwem jest już niemożliwa. I tak oto burasowi udaje się złapać pierwszą zdobycz dnia. I chyba raczej nie ostatnią jeśli ma ambicję dorzucić coś od siebie na stos? Bo jasne, lepiej mieć żabkę niż nie mieć, ale umówmy się, że wykarmiłaby jedynie niezbyt wybrednego kociaka.

+ 5 EXP

Jaśniejący Płomień: S: 10 | Zr: 14 | Sz: 11 | Zm: 10 | HP: 60 | W: 77-2=75/80
Wykorzystane przerzuty: 0/4

[Jaśniejący Płomień]

Dorwanie żaby nie spotyka się z większymi emocjami ze strony łowcy, ale powoduje drobną iskierkę satysfakcji, tak jak po dobrze wykonanym zadaniu. Płomyk łapie płaza za nogę i odchodzi pod wybrany krzaczek, pod którym przykrywa go cienką warstwą ziemi i trawy. Kolejne uderzenia serca poświęca na czujną obserwację. Nie wygląda na to, by borsuk ruszył jego śladem, i bardzo dobrze. Może bez przeszkód kontynuować przechadzkę pod wiatr, węsząc gorliwie i wypatrując ruchu gdzieś w trawie... albo na niższych gałęziach.

[Karasiowa Ość]

Ani zapachów, ani ruchu w trawie. Za to na jednej z gałęzi pobliskiego krzewurzeczywiście coś się znajduje. I to znowu nie takie byle co, bo szczur – a przynajmniej tak można na pierwszy rzut oka stwierdzić. Dopiero przy dokładniejszych oględzinach na wierzch wychodzą cechy odróżniające znalezisko od znanych już wojownikowi gryzoni. Ten, między innymi, jest jaśniejszy, co prawda uczciwie przeciągnięty przez błoto, ale wciąż widać przebłyski szarego futerka. Mordka całkiem sympatyczna, taka wręcz wzbudzająca zaufanie, mimo całkowitego braku lewego ucha. Nie rusza się, a każdy posiadacz dwóch i więcej szarych komórek powiedziałby, że to nic zaskakującego, że nigdy prawdopodobnie nawet nie żył i że to definitywnie porzucony twór Dwunogów, a nie cud natury.

Jaśniejący Płomień: S: 10 | Zr: 14 | Sz: 11 | Zm: 10 | HP: 60 | W: 75/80
Wykorzystane przerzuty: 0/4

[Jaśniejący Płomień]

Może gdyby Jaśniejący Płomień nie był takim sztywniakiem, albo gdyby chociaż oszczędzono mu genów i wpływu jego ojca, przywitałby coś wiszące na gałęzi z większym entuzjazmem. Znikomym entuzjazmem, w najgorszym razie. Niestety, ogranicza się jedynie do podejścia do nie-szczura, ostrożnego obwąchania go i skrzywienia pyska, z którego wprawny obserwator wyczytałby pogardę dla dwunożnych, którzy na każdym kroku musieli pozostawiać po sobie syf. Albo rozrzucają losowe śmieci - i to oczywiście nie na swoim terytorium, choć akurat łyse stwory wydają się myśleć, że władają całym lasem z przyległościami - albo wyrzucają skazane na uduszenie się kocięta. Żałosne. Zdegustowany, wydmuchuje powietrze przez nos i z machnięciem ogona odwraca się od okupowanego przez smutnego szczura krzewu. Nie będzie tracić czasu na wynalazki dwunożnych, ma ważniejsze sprawy na głowie. Jak chociażby dalsze poszukiwania zwierzyny.

[Karasiowa Ość]

Wzgardzony szczur nie przejawia smutku (nie jest zresztą porcelanową lalką z horrorów, a jedynie sympatycznym pluszaczkiem) i jedynie dalej smętnie zwisa z gałęzi, gdy wojownik rusza w dalszą drogę, przypominając sobie o swoim pierwotnym celu.
Tylko jakie zdanie ma na temat jego planów Gwiezdny Klan? Otóż ciężko określić, jak to zwykle w takich sytuacjach bywa. Jaśniejący Płomień może wychwycić po swojej lewej szelest w trawie, ale to żadna dorodna piszczka jest źródłem hałasu, a podrabiana jaszczurka, której bliżej do węża przez swój brak odnóży. I jak na beznogie stworzenie przystało – nie idzie, a pełza w sobie znanym kierunku.

Jaśniejący Płomień: S: 10 | Zr: 14 | Sz: 11 | Zm: 10 | HP: 60 | W: 75/80
Wykorzystane przerzuty: 0/4

[Jaśniejący Płomień]

Jaszczurki wszelkiej maści coś go sobie upodobały. Alternatywnie to on upodobał sobie miejsca, w których jaszczurek jest na pęczki, ciężko ocenić; może gdyby polował z Iskrą, to by mu powiedziała. Jak by nie było, padalec zalicza się, zdaniem polującego, do zwierzyny drugiej kategorii; należy podjąć próbę złapania, ale jak się nie uda to trudno, mała strata, krótki żal. Ponownie przybiera pozycję łowiecką i tak jak w przypadku żaby, teraz też przenosi ciężar ciała na tylne łapy. Przystępuje do powolnego zmniejszania odległości między sobą a ofiarą, aż wreszcie przystaje, przygotowuje się do skoku i... no cóż, skacze, mając nadzieję przyszpilić piszczkę pazurami i kilkoma wprawnymi ruchami drugiej łapy pozbawić ją życia.

[Karasiowa Ość]

I elegancko. Padalec zostaje złapany bez większych trudności. Nie – raczej bez jakichkolwiek trudności. Ot, w jednej chwili jest i wiedzie sobie swoje śmieszne życie, a w następnej już go nie ma. Znaczy jasne, fizycznie jego ciało jest tam gdzie było uderzenie serca temu, ale jego jaszczurza dusza? Kto wie... I kogo to obchodzi w sumie.

+ 5 EXP

Jaśniejący Płomień: S: 10 | Zr: 14 | Sz: 11 | Zm: 10 | HP: 60 | W: 75-3=72/80
Wykorzystane przerzuty: 0/4

[Jaśniejący Płomień]

Kiedy Jaśniejący Płomień unosi głowę znad trawy, po obu stronach jego pyska zwisa bezwładne ciało padalca. Krótkie spojrzenie wokoło pozwala mu szybko zlokalizować miejsce idealne do schowania zdobyczy i nie mija kilkanaście uderzeń serca, jak jaszczurka pozostaje w tyle za swym zabójcą, ukryta przed wścibskimi spojrzeniami innych drapieżników. Kocur oblizuje się krótko, mechanicznie, podczas gdy jego uszy stoją na baczność, oczy rozglądają czujnie, a lekko uchylony pysk napawa się woniami okolicznych jodeł, natomiast łapy niosą go przez zielone tereny wciąż przed siebie, uparcie pod wiatr. Szuka świeżych tropów, i choć otwarcie nie przyznałby się do grymasów... wolałby tym razem coś porządniejszego, jak bażanta na przykład.

[Karasiowa Ość]

No bażant to nie jest, ale przynajmniej kolejna piszczka już nie należy do rodzaju tych oślizgłych, a futerkowych. Wiewióreczka wdrapuje się bez trudu po najbliższej jodle i zatrzymuje na niskiej gałęzi, by zająć się czyszczeniem rudej kity.

Jaśniejący Płomień: S: 10 | Zr: 14 | Sz: 11 | Zm: 10 | HP: 60 | W: 72/80
Wykorzystane przerzuty: 0/4

[Jaśniejący Płomień]

Wiewiórka to już solidniejszy posiłek, a przy okazji smaczniejszy niż taka żaba czy padalec. Jednak smakowity kąsek musi mieć swoją cenę; naturalnie upolowanie go nie jest równie łatwe co złapanie zwierzyny drugiej kategorii i wymaga nieco finezji. Końcówka ogona Jaśniejącego Płomienia podryguje, gdy wojownik przygląda się gryzoniowi z poziomu gleby. Nie zastanawia się długo, podchodzi do drzewa i rozpoczyna wspinaczkę, starając się uniknąć wzroku czujnego zwierzątka i zatrzymując się od czasu do czasu, chcąc zgrać się z zielenią jodły. No, do najprzyjemniejszych ta wspinaczka nie należy. Oby było warto.
Jeśli udaje mu się dojść wystarczająco blisko, odrywa lewą przednią łapę od drzewa i zamachuje się na życie wiewiórki.

[Karasiowa Ość]

Szczęście dopisuje, wygibasy na drzewie nie idą na marne, a Jaśniejący Płomień pozbawia wiewiórkę życia jednym ciosem. W przypadku tej śmierci również wiele pytań filozoficznych pozostaje bez odpowiedzi. Dokąd idą wiewiórki po śmierci? Czy mają swój odpowiednik Srebrnej Skórki? Czy budyń jest najwyższą formą reinkarnacji?
To wszystko wydaje się nieistotne; słoneczko sympatycznie przygrzewa w plecy, pojedyncze chmury nie zwiastują potencjalnego załamania pogody, a motylki tańczą poloneza nad łąkowymi kwiatkami.

+ 10 EXP

Jaśniejący Płomień: S: 10 | Zr: 14 | Sz: 11 | Zm: 10 | HP: 60 | W: 72-5=67/80
Wykorzystane przerzuty: 0/4

[Jaśniejący Płomień]

On się nad filozofią nie pochyla, zamiast tego łapie rudy karczek w pysk i ściąga wiewiórkę z drzewa, aby (tymczasowo) pozbyć się ciała przy jednym z krzaczków. Z głowy nie wychodzi mu spotkanie z borsukiem i dlatego oferuje piszczce obfitsze okrycie - tak żeby nęcący zapach darmowego mięska nie przyciągnął nieprzyjaciela. Jeszcze tego mu brakuje, że spędzi sporą część dnia na polowaniu, a gdy wróci po swoje, zastanie porozrzucane smętne kosteczki i ścięgienka i w dodatku sam zostanie zaatakowany. No, mało wesoły scenariusz, wolałby nie pozwolić wejść mu w życie.
A gdy gryzoń już jest bezpieczny, wojownik otrzepuje się krótko, wyjmuje pojedynczą jodłową igłę z futra na barku i rusza na dalsze łowy. Dotychczasowe sukcesy skutecznie wybijają mu z głowy dłuższą przerwę na ogarnięcie nieco już poszarpanej szaty, co nie znaczy, że nie czuje dyskomfortu na myśl o całym tym brudzie, który mu zalega... i którego pewnie nie jest nawet dużo, tak obiektywnie patrząc, ale poczekajcie tylko, aż dokończy polowanie.

[Karasiowa Ość]

W zielonym morzu trawy wyróżnia się spory (jak na kocie standardy) szarobrunatny kształt, mimo ciemniejszych pręg mających zapewnić kamuflaż. Główka o rudych policzkach unosi się na moment w górę, czujnie rozglądając dookoła, a następnie znowu schyla się do traw by skubnąć kolejny listek. Ptaszysko jest świadome zagrożeń świata, więc ma się na baczności nawet w czasie posiłku.

Jaśniejący Płomień: S: 10 | Zr: 14 | Sz: 11 | Zm: 10 | HP: 60 | W: 67/80
Wykorzystane przerzuty: 0/4

[Jaśniejący Płomień]

Kolejny dorodny okaz. Jak to ptak - niełatwy do upolowania, ale zdecydowanie wart zachodu. Dodatkowe punkty za to, że kuropatwę bez problemu da się znaleźć na poziomie łap i żadna wariacka wspinaczka nie jest konieczna. Bury przechodzi w pozycję łowiecką i kroczek za kroczkiem zbliża się do ofiary. Zgodnie ze znaną każdemu wojownikowi techniką, zatrzymuje się raz na jakiś czas, starając się ograniczyć ryzyko, że spojrzenie tych bystrych, czarnych oczu opadnie na niego. Jeżeli udaje mu się podejść wystarczająco blisko, wyskakuje na ptaka w zamiarze szybkiego skręcenia mu karku.

[Karasiowa Ość]

I elegancko. Kuropatwa schyla się po kolejny listek, a w tym samym momencie Jaśniejący Płomień wyskakuje z ukrycia i pozbawia ją życia. Oraz okazji do dokończenia ostatniego posiłku. Ale przynajmniej Wichrowe koty nie będą dzisiaj chodzić głodne, z pewnością rodzinę ptaszyska ucieszyłaby ta informacja.

+ 15 EXP

Jaśniejący Płomień: S: 10 | Zr: 14 | Sz: 11 | Zm: 10 | HP: 60 | W: 67-3=64/80
Wykorzystane przerzuty: 0/4