Samotne Jodły

[Ślimaczy Pęd]

Wiewiórka umknęła! Ale cóż - nie odbiegła daleko. Donośny Krzyk nie dała w końcu wiele czasu na ucieczkę, prędko wzięła się za pogoń. Skutek tego był taki, iż dogoniła wiewiórkę, a kiedy były wystarczająco blisko, przyszpiliła jej ciałko do ziemi i tam juz zakończyła sprawę.
Oto w końcu się udało!

Krzyk: lvl: 6 | S: 18 | Zr: 15 | Sz: 10 | Zm: 8 | HP: 80 | W: 63-3=60/70
» przerzuty: 0/5

+15exp

[Donośny Krzyk]

No i wiewióra ma szczęście, że się udało. Znaczy, co prawda nie żyje, ale przynajmniej nie nasłuchała się niezbyt ładnych epitetów, które zdecydowanie padły by w jej stronę, gdyby zdołała uciec. No, ale udało się, więc nie ma co.
Zakopała zwierzynę, rozejrzała się czy nikt tego nie widział, po czym zadowolona z siebie ruszyła dalej.

[Ślimaczy Pęd]

Żabka? A co tutaj robi taka malutka żabka?! No nic, ważne, że kotka takową wypatrzyła, jak ta przemykała sobie między trawami. Raz po raz zatrzymywała się na jedno uderzenie serca, by zaraz wznowić swoją podróż. Niebezpieczeństwa nie dostrzegła… przynajmniej póki co.

Krzyk: lvl: 6 | S: 18 | Zr: 15 | Sz: 10 | Zm: 8 | HP: 80 | W: 60/70
» przerzuty: 0/5]

[Donośny Krzyk]

Żaby podobno się jadło, ale bądźmy szczerzy kto normalny będzie chciał się taką poczęstować? Może w Klanie Cienia lub Rzeki mogła uchodzić za rarytas, ale w Wichrze? Nie zamierzała jej uśmiercać, zamiast tego zdecydowała z nią poskakać. Jak na poważnego kota u władzy przystało.

[Ślimaczy Pęd]

Poskakać?! No dobrze! Pani poważny zastępca wzięła się więc do roboty i zaczęła skakać za żabką… która sprężyła ruchy. Kotka musiała się więc na prawdę postarać, by dorównać żabce tempa! Żabka w pewnym momencie się zatrzymała, obróciła przodem do kotki… chwilę wytrzymała w bezruchu… i wzięła nogi za pas. Skoki były szybsze i dalsze, a w którymś momencie i zniknęła z pola widzenia… ale chociaż razem poskakały. prawda?

Krzyk: lvl: 6 | S: 18 | Zr: 15 | Sz: 10 | Zm: 8 | HP: 80 | W: 60-1[/b]59[/b]/70
» przerzuty: 0/5

[Donośny Krzyk]

No i super! Co sobie poskakała to jej. Teraz, gdy koleżanka niestety uciekła trzeba było wziąć się do roboty. Rozejrzała się szybko, po czym ruszyła przed siebie. Było fajnie, ale miała nadzieję, że na kolejną żabkę już nie trafi. Skakanie może i było przyjemne, ale musiała nakarmić klan. Pochodziła po terenach jeszcze chwilę, po czym wróciła ze zdobyczami do obozu.

//Zt!

[Ciemniejąca Toń]

Nie zważała na błoto - szła dalej. Kroki Ciemnej Łapy na granicę z cienistymi były ciężkie, wolne, niezbyt entuzjastyczne. Chciało i to zrobiło - wyszło z obozu wczesnym rankiem, tak, jak robiło to od pewnego, ale długiego już czasu.
Zapach jodeł, igieł i mokrego leśnego powietrza wypełnił jeno zmysły, gdy wziął głęboki oddech i w przypływie energii, łapa ubrudzona błotem wysunęła pazury, by przejechać nimi po korze, dając upust emocjom. Frustracjom, które buzowały jak gniazdo szerszeni w jeno sercu.
Chciało, musiało. Musiało to zrobić, choć łapa zabolała. Musiało znaleźć bezpieczny sposób, by wyładowywać te wszystkie złe emocje. Nie zrobi tego w inny sposób, wie, że nie może.
Granica była niedaleko - Borsucza Nora. Nie przekracza jej jednak. Ciemna Łapa westchnęła dramatycznie, zastanawiając się, jak to musi być tam - za tymi wichrzanymi, ciepłymi w kolorze za pory nowych liści lasami. Czy było tam zimno? Cieniście? Bagiennie? Czy różnili się od rzeczniaków? A może było tam...Ciemno?
Wiele pytań, tak mało odpowiedzi.

/pies, wbijamy tu ale uznajemy, że granica, bo te wszystkie zablokowane albo świeże sesje

[Psie Serce]

Względem Klanu Wichru nie żywił szczególnych odczuć. Ten nigdy nie cieszył się jego szczególnym zainteresowaniem ni sympatią, ni wyjątkową niechęcią. Nie mógł im zarzucić, by byli szczególnie problematycznymi sąsiadami (choć i takie incydenty się zdarzały), z drugiej zaś strony nie stanowili jego ulubionych (choć nie mógł też powiedzieć, by o Gromiakach myślał jakkolwiek cieplej). Zupełnym przypadkiem znalazł się przy granicy z Klanem Wichru, podczas samotnego patrolu. Nie liczył na wymianę uprzejmości z tymi, z którymi dzieliły ich granice. Raczej na... względny spokój.

[Ciemniejąca Toń]

Słysząc kroki Ciemna Łapa kładzie uszy na łbie i pazurami wydziera korę w stronę głosu, jednym, porządnym machnięciem puchatego łapska.
Syczy, gdy na palec wbija jenu się mała drzazga i to wybija jeno z chmury emocji, którą się otoczyło.
Zerka na wielkiego, burego jegomościa na granicy, pod którego łapami leżały kawałki wcześniej uderzonej kory.
-...Wybacz.- Mówi cicho, tonem, jaki nigdy nie chciał opuścić ich pyska, nawet w emocjonalnej rozterce.

[Psie Serce]

W pierwszej chwili nie zwraca szczególnej uwagi na obecnego przy granicy kota. Nierzadko mijał przecież wichrowe patrole, którym posyłał jedynie zwięzłe pozdrowienia, następnie idąc w swoją stronę. Wichrzacy - z jego doświadczenia - mieli w sobie pierwiastek specyficzności, który trudno byłoby cienistemu opisać. A może to całkiem naturalne, że każdy z Czterech Klanów miał pewne charakterystyczne dla siebie dziwactwa.
- Nie masz za co. - odpowiada - Nie masz najlepszego cela, jakkolwiek ci na imię. Patrol?
Nie może powiedzieć, by był w szczególnym nastroju na pogaduchy, a jednak niezbędne okazuje się niekiedy odciągnięcie myśli od codziennych spraw. Tym bardziej, gdy spraw robiło się coraz więcej, a żyć ubywało. Dość dosłownie.

[Ciemniejąca Toń]

Rzeczywiście, Ciemna Łapa nie miała za co przepraszać, bo krzywdy ani ran tu nie było, ale miała na tyle kultury, by i tak to zrobić. Przecież nie mogła swoich frustracji wyładowywać na nieznajomych jej kompletnie kotach. Wichrzacy? Inna sprawa. Tylko nieliczni zasługiwali na coś więcej, jak zwykłe spojrzenie spod przymrużonych, kryształowych oczu i beznamiętnego dzień dobry.
Puszysta mordka była nagle odwrócona do przechodnia, gdy ten się odezwał. To ją zaskoczyło.
Psia Gwiazda tam stał, o ile pointka się nie myliła. Kiedyś Ciemna Łapa zapytała cienisty patrol, jak owy kocur wygląda i ten stojący za granicą pasował kropka w kropkę.
Niby czuła na sobie jego wzrok, a z drugiej strony - lodowe ślepia jenu nie straszne, bo samo miało niebieskie.
W tych jednak było pewnego rodzaju znużenie? Trudno stwierdzić.
-Me imię to Ciemna Łapa. J-ja tfe znam, Psia Gwiazdo. Trudno nie poznać, chyba, że macie w klanie więcej kotów wyglądem podobnym do ciebie?- Mówi tonem spokojnym, a koniuszek ogona unosi się, gdy tak biało-niebieskie ciało stoi na pniu, opierając się przednimi łapskami.
-Patrol? Chciałbym, ale sam chodze, więc oficjalnie - nie.- Wzrusza barkami.

[Psie Serce]

Nierzadko zapominał, kim był...
To znaczy, zapomnieć nie był w stanie, może momentami ujawniała się w nim nieświadomość swej sławy i otaczającej go chwały - również w innych Klanach. Oczywiście, że go znano, znano go doskonale. A jednak zaskoczeniem bywało to, iż zostawał rozpoznawany publicznie, gdy pojawiał się choćby na granicach. I że koty wyrażały swą wiedzę na jego temat w dość... wokalny sposób. Spojrzał, może nieco rozbawiony, ale i dumny na wichrowego terminatora.
- We własnej osobie. - mruknął - Nie sądzę, by w Klanie było wiele podobnych mi kotów... W każdym razie miło poznać, Ciemna Łapo. Przekaż me pozdrowienia Klanowi Wichru.
Stojący przed nim kot zdawał się mu niewiele młodszy od niego samego, toteż Łapa w jego mianie zastanawiała cienistego przywódcę. Być może na długie księżyce opuścił Klan? Z całą pewnością... nie była to jego sprawa, a jednak w jego głowie wystawiała pewnego rodzaju świadectwo. Tylko... na co?
- To ciekawe. - przyznał - Patrole w większej grupie zdają się rozsądniejszym wyborem. Z drugiej strony to całkiem zrozumiałe, ja również najbardziej lubię własne towarzystwo... Mam nadzieję, Klanu Wichru nie opuszcza zdrowie i pomyślność?
Niewiele bowiem w ostatnim czasie słyszał o sąsiadach. Być może jedynie o śmierci ich medyka i nowym następcy na jego miejsce. Dzień jak co dzień, znał to każdy Klan.

[Ciemniejąca Toń]

Ciemna Łapa za to była zapomniana.
Zapomniana nawet przez własną matkę, przywódcę, klan. Tylko ojciec pokazywał jakąś formę zainteresowania jeno osobą. Co jednak Ciemna Łapa mogła zrobić, by być kimś takim, jak Gwiazdy? Była z krwi dwóch, lecz ta sama krew najwyraźniej była przekleństwem.
Skinęła łbem na słowa o pozdrowieniu, z czystej kultury. Nie ma do kogo w klanie Wichru otworzyć pyska, by je powiedzieć. Chyba, że Świerkowej lub Niezapomnianej Łapy, lecz znajome ...Właśnie, jakby się poczuły z pozdrowieniami cienistego przywódcy?
Uh.
-Do patroli w większej grupie, to....Ktoś musi o tobie pamiętać, że też jesteś. Że istniejesz. Możesz być synek dwóch gwiazd, a i tak nic, zostajesz w tyle-!- Ciemna Łapa wbija pazury ponownie w korę i drapie podenerwowana. Na słowa burego zastanawia się chwile. Czegokolwiek by nie powiedziało, nie byłoby to złe, nie?
- Kocięta się rodzą, nawet w taką pogodę, więc wszystko jest w porządku dla klanu.- Przewraca oczami do ziemi. Kiedy w klanie mogłyby się pojawić i jego potomkowie? Pewnie nie doczeka tych dni. Nie doczeka prawdziwej dorosłości i zostanie mu tylko włóczyć się po terenach w szukaniu niczego.

[Psie Serce]

- Synek dwóch... Gwiazd? - zapytał - Samotne patrole też są rozwiązaniem, w dodatku - nie najgorszym. Czyżby jednak w Klanie nie było na tyle pracowitych, czy raczej... towarzyskich kotów? To... z pewnością, ciekawa uwaga.
Czy tamten żywił względem swych Klanowiczów jakiekolwiek niezadowolenie? Cóż, nawet jeśli - to łączyło go to z Psią Gwiazdą. Być może w każdym Klanie panowały te same problemy. I tak samo starannie ukrywane przed pozostałymi.
- Doskonale to słyszeć. Oby tak pozostało.
Czy Ciemna Łapa chciałby wieść inne życie - choćby to podobne do życia jego samego? Wielu kotom mogło się zdawać, iż tak właśnie było, lecz nie zdawali sobie sprawy z ciężaru spoczywającego na jego barkach. Barkach Gwiazdy, tego, którego znali wszyscy. A jednak syn Polnego Chwastu nie narzekał... przynajmniej nie sąsiadom na granicach.
- Skąd więc twoje zwątpienie? Ot, wybacz mą ciekawość... sprawiasz wrażenie rozgoryczonego kota.
Ciekawość, szczerość. Jakkolwiek to rozumieć.

[Ciemniejąca Toń]

-Ah, uh....Tak. Roziskrzona Gwiazda to moja matka, a ojcem Łabędzia Gwiazda.- Odparł cicho. -Przepraszam, jeśli zabrzmiałem jak frustrat.-
Lynx był świadom, że tak to wyglądało, jednak miał prawo być sfrustrowany. Na to wszystko i wszystkich. Na to pasmo poniżania.
Ciemna Łapa po naostrzeniu pazurków o pieniek spojrzała na swoją pracę i westchnęła. -Towarzyscy może...Są. Ale między sobą. Od dawna wiem, że nie należe do nich - do mej matki.- Ani jako syn, ani wojownik. Nie psychicznie. Rdzawa kocica nie będzie mieć nad nim kontroli. Nigdy więcej. Nie pozwoli, by to ona dyktowała jeno czyny. Ma jeno mianować wojownikiem, by wkońcu mógł żyć, wypełniać swoje prawowite obowiązki wojownika, nie terminatora. Należało jenu się, jak starszyźnie legowisko.
-Mam ponad czterdzieści-pięć księżyców, Psia Gwiazdo.- Przyznaje i ze wstydu wbija wzrok w pień.
-Mógłbym być wojownikiem, szlag. Czy nie tego chce każdy kociak, jak głupie zachowania i wymysły odchodzą?-