Bażancie Gniazdo

[Brzozowa Łapa.]

Mój spokój zakłóciła jakaś kotka bodajże z rzeki...machnęłam poirytowana ogonem is pojrzałam w jej oczy.
- Jestem Brzozowa Łapa - powiedziała chamsko ale po chwili złagodniałam - Z Cienia .
Powiedziałam i już spokojna siedziałam. Co ona tu robi? machnęłam ogonem i uśmiechnęłam się do kotki.
- A ty? - zapytałam, była jakaś mała ale wyglądała na terminatora - jesteś terminatorem?

[Bratkowa Łąka]

Bratka ceniła sobie spokój. Spokój, równowagę, ciszę. Żeby nikt jej nie przeszkadzał, gdy ona tego nie chce. To inni mogli się, co najwyżej, dostosować pod nią, skoro tak bardzo czegoś od niej chcieli. A jak nie, to wywalać i tyle. Mówi się, że jak ktoś głupi, to aż miło, ale nie, Bratce w ogóle nie było wtedy miło, tylko była zirytowana i w gorszym humorze. Na szczęście nie dawała się prowokować, a sztywnością biło od niej na kilka metrów. Praktycznie jedyne, co rozbawiało Pączkę to jakieś czarne żarty o ostatnich siedmiu pogrzebach. No, i jak Chaber była sobą. Znaczy mysim móżdżkiem.
Mhm, Brzozowa Łapa. Przede wszystkim szylkretka zachowywała się przedziwnie, na początku "chłodno" wypowiadając swoje imię (co było komiczne przy jej przyjaznym pysku), a już zaraz zmieniając swój ton. Co ona, próbuje w jakieś aktorstwo? Przez pączkową głowa przeszła myśl, że może jest na tyle głupia, że myślała że przestraszy ją swoim "chamstwem". Chyba szybko zrozumiała, że to nie podziała, bo już po kilku uderzeniach serca na buźce długowłosej był uśmiech. A Bratek trzymała swoją typową, kamienną ekspresję.
- Tak - odparła sztywno na pytanie o rangę. Mówi, że jest z Cienia. Mhm. - Bratek - dodała po chwili, bo zdawało się, że Brzoza pytaniem "a ty?" miała na myśli imię, a nie tylko terminatorstwo. Podała sam pierwszy człon, bo Modraszka chyba nie była na tyle głupia, by nie zrozumieć, że pełne imię to Bratkowa Łapa.

[Bursztynowy Wschód]

* * *

Samotne wędrówki były czymś, co rudy ostatnio pokochał najbardziej. Głównie przez brak towarzysza do takowych. Dwójka kotów od niego odeszła bezpowrotnie, Śnieżne Serce też się odsunęła, Kukułka była zajęta kociakami, a Burza widać tak wkręcił się w wojownikowanie, że też nie miał czasu dla starego wujaszka. Rudy więc musiał ze sobą coś zrobić, żeby nie siedzieć bezczynnie w obozie, a jak już był z daleka od niego, to nie chciało mu się wracać specjalnie, żeby odpocząć. Pewnego dnia więc znalazł sobie to opuszczone gniazdo bażantów, które po doniesieniu kilku kawałków mchu było prawie tak wygodne, jak jego legowisko w obozie. Nic dziwnego, że rudy sobie je przywłaszczył, przynajmniej czasowo.
Tego dnia też leżał tutaj. Wiał dość chłodny wiatr, mierzwiący jego futro, a na niebie pojawiały się momentami ciemne chmury, grożąc deszczem, jednak wojownik nic sobie z tego nie robił. Woda była czymś, co lubił, a dieta bogata w ryby sprawiła, że jego sierść w znacznie mniejszym stopniu wpijała wodę, niż u nie-rzeczniaków. Czego więc miał się bać, paru kropel, które mogą spaść z nieba? Póki co i tak jeszcze nic nie spadło, więc Wschód leżał z zamkniętymi oczami, zrelaksowany, jednak nie spał, a do jego nosa momentami dochodziły zapachy z wszystkich trzech innych klanów, bo w końcu był właściwie na granicy z Czterema Dębami.

/Żmija!

[Barwna Ścieżka]

Znów tutaj przyszła. Tym razem z Pszenicznym Grzbietem oraz Łabędzim Skrzydłem, którzy udali się na polowanie, a jej przykazali ostrożność. Żmijowa Łapa obiecała, że będzie trzymała się czterech drzew i nie przekroczy żadnej granicy. Miała nadzieje spotkać Lamparcią Łapę lub Popielny Żar, jednakże świeży zapach dochodzący do jej nozdrzy wskazywał na kogoś innego. Zapach przypominał jej ten od Wiewiórczego Skoku. Klan rzeki! Barwna kotka zaczęła się rozglądać, podniecona kolejnym spotkaniem. I oto jej oczom ukazał się kocur o rudo-białym krótkim futerku. Opis pasował do niemiłego kota, o którym opowiadała jej Jagodowa Łapa.
- Heeeej. Czy to ty nazywasz się... Bursztynowy Zachód? - zakrzyknęła z oddali. Lamparcia Łapa ją ostrzegała, mnóstwo innych kotów też, a jeśli ten jest agresywny i niemiły, to lepiej zachować bezpieczną odległość. W razie czego zawoła dwóch wichrowych wojowników i zacznie uciekać.
Kotka pozostawała w ogóle nieświadoma faktu, że w obozie właśnie trwa pogrzeb jej ukochanej siostry, który kotka... cóż, przegapi. Lub przybędzie na samą końcówkę.

[Bursztynowy Wschód]

Mogłoby się wydawać, że spał, rudy bynajmniej jednak tego nie robił. Po prostu relaksował się, wygodnie wylegując się na mchu kiedy usłyszał jakiś głos, ewidentnie pijący do niego. Jako, że był w okolicy Czterech Dębów, mógł się tu spodziewać kota z któregokolwiek innego klanu, a skoro ten ewidentnie żeński osobnik nie znał jego imienia, to pewnie Wschód też jeszcze o nim nie słyszał. Pozwolił, by cisza brzmiała między nimi jeszcze przez jakieś dwa uderzenia serca.
- Nie. - miauknął, krótko, ale na tyle głośno, by przybysz go usłyszał. W sumie, imię przekręcone, ale ktoś chyba go szukał. W Rzece nie było innych bursztynków ani innych Wschodów, a Zachód była jeszcze (nie)szczęśliwą łapką, więc chyba chodziło o niego. Otworzył więc ślepia, po czym przeciągnął się i wyskoczył z gniazda tak, by stanąć przodem do granicy, bo jego ciekawość została pobudzona.
- Bursztynowy Wschód raczej. - zamruczał, przyglądając się przybyszce. Teraz dopiero był w stanie wyczuć jej wichrowy zapach. Oh, to klan Zaśnieżonej Ścieżki i tej dziwnookiej, obu chronionych przez godnych pożałowania czarnych rycerzy. Ciekawe, czy do trzech razy sztuka i tej też jakiś czarnuch będzie szukał?
Na razie jednak było widać że kotka jest sama, czym go zaintrygowała. Ciekawe, czego od niego chciała, że to konkretnie jego, tego rudaska poszukiwała. I ciekawe, skąd znała jego imię? No, prawie znała.

[Barwna Ścieżka]

Czekała na odpowiedź, która nie nadeszła natychmiast. W jej głowie już pojawił się zalążek myśli, że trafiła na świeżuteńkiego trupa lub wyjątkowo głęboko śpiącego kota, zrobiła nawet nieśmiały krok w jego kierunku, lecz oto nadeszła odpowiedź, która ją rozczarowała. Ojej, ale wstyd, więc jednak pomyliła tego kota z jakimś innym! Nie przypuszczała, że klan rzeki ma aż tylu rudzielców.
- Och, prz... - zaczęła, gdy rzeczny kocur odezwał się drugi raz. Żmijowa Łapa odetchnęła cicho i uśmiechnęła się. A więc jednak! Tylko pomyliła jego imię, ale to jeszcze nie jest takie złe. Musiała przyznać, że Wschód lepiej do niego pasuje i ma o wiele więcej sensu niż Zachód.
- Oooo, no to zgadłam! Prawie! Jeeej, ty też wyglądasz na młodego. Wszyscy w rzece zostajecie wojownikami w tak młodym wieku? I wszyscy jesteście rudzi? No bo wiesz, jesteś dopiero drugim kotem z twojego klanu, którego spotykam i oboje jesteście rudzi! A tak w ogóle to nie przeszkadzam ci w czymś? No bo chyba odpoczywałeś, co? - wesoło nawijała, zasypując kocura masą pytań. Nie przejmowała się jego krótkimi i oschłymi odpowiedziami, to dopiero pierwsze wrażenie, a to może okazać się jak najbardziej mylne! Barwna terminatorka usiadła w miejscu, gdzie stała, jednakże już po paru sekundach podniosła się, bo przypomniała sobie o tej całej ostrożności. Łatwiej jest uciekać stojąc, niż siedząc, a kto wie czy Bursztynowy Wschód zaraz nie zrobi czegoś głupiego. Jagodowa Łapa mówiła, że jest nieprzyjazny.

[Bursztynowy Wschód]

Nie, to nie był trupek. Raczej kot, który woli sobie poleniuchować niż od razu odpowiedzieć na ciekawskie zagajenie od kota z innego klanu. Dokąd się spieszyć, młoda koleżanko?
Wschód zaś sobie kpił z ostrożności. Skoro ta pstrokata go szukała i najwyraźniej jeszcze nikt jej nie nauczył, że na koty z innych klanów trzeba uważać, to zbyt mądra to ona nie była, a rudy będzie miał rozrywkę. Miał już doświadczenie, bo Mrozik nawijał jak najęty jak był kociakiem, a ta sztuka przed nim najwyraźniej też musiała wyrzucić z siebie wszystko, co miała, zanim dopuści drugiego do słowa. Rzeczniak usiadł więc zupełnie rozluźniony i przysłuchiwał się kotce, otwarcie przyglądając jej się bursztynowymi oczami.
- Chwila, chwila. Najpierw, skąd znasz moje imię? Nie wydaje mi się żebyśmy się kiedyś spotkali. - chyba że Śnieżynka się wygadała, a on jest sławny w Wichrze. W sumie podobałaby mu się ta myśl, jeśli plotki, które o nim krążą, mówią jaki to on nie jest wspaniały. - I czemu mnie szukałaś, tak w ogóle? - dodał jeszcze pytanie, uśmiechając się zadziornie do kotki. Najpierw śpiewaj, po coś przyszła, a dopiero potem pogadamy sobie o tym, o czym to się rozgadałaś.

[Barwna Ścieżka]

Istotnie, córka Pomarańczowej Skórki do mądrych nie należała. Od zawszw ją nosiło do poznawania nowych kotów, nawet gdy nie znała granic. Dotąd towarzyszyło jej szczęście, zobaczymy czy dobra passa się przedłuży. Żmijowa Łapa spojrzała z rozczarowaniem na Bursztynowy Wschód, gdy ten olał wszystkie jej pytania i zadał własne. Miała ochotę zrobić mu teraz to samo i upierać się przy swoim, lecz to do niczego dobregp nie doprowaszi. Poza tym po co być złośliwym!
- Moja przyjaciółka mi o tobie trochę opowiadała. Tak troszkę w sumie. Ale opisała mi twój wygląd i podała imię. Dlatego cię poznałam. I wcale cię nie szukałam, to przypadek. Lubię tu przychodzić, to ładne miejsce, no i mogę tu spotkać koty ze wszystkich klanów, a samotnicy nie mają jak tu dotrzeć! - powiedziała wesoło, nie wyjaśniając tak naprawdę za wiele. Wątpliwe, aby ciekawość rzecznego wojownika została zaspokojona, wszak Żmija nie powiedziała mu dokładnie która to przyjaciółka. Ale to nie barwnej wina, nie wiedziała, że kocur zna też Zaśnieżoną Ścieżkę.
- Odpowiesz teraz na moje wcześniejsze pytania?

[Bursztynowy Wschód]

Wschód nie był złośliwy! Pewnie zarzuciłby foszkiem, jeśli pstrokata by go tak nazwała. On był po prostu... Ostrożny, o. Albo po prostu lubił niedopowiedzenia, by nowa znajoma mogła go dopytywać i wyciągać z niego odpowiedzi. Tak było zabawniej!
- Taak? A co to za przyjaciółka? - zapytał, przekrzywiając nieco łeb. Która, kolorowooka czy czyścioszka była jej przyjaciółeczką?
Westchnął, słysząc zniecierpliwione pytanie kotki i przewrócił pokazowo oczami. Nie ma tak łatwo, soraski.
- Noo odpoczywałem, ale już nie odpoczywam, tylko rozmawiam z tobą. - mruknął po czym uniósł jeden kącik pyska w zawadiackim uśmiechu. - Jakie były pozostałe pytania? - strzepnął uszkiem. - I tak właściwie, ty znasz moje imię, a ja nie znam twojego, to nie jest za bardzo uczciwe. - wysunął podbródek w przód, obserwując kotkę bursztynowymi oczkami. To jak, panno wichrzaczko, podzielisz się tą jakże tajną informacją?

[Barwna Ścieżka]

- Dobra - zażartowała zawadiacko. Kocur unikał odpowiedzi, więc ona też nie będzie gorsza! Chociaż z drugiej stront lepiej go nie drażnić. Żmijowa Łapa nie miała doswiadczenia w walce i jedyne co by mogła zrobić, to uciec, a szybkość nie jest jej dobrą stroną.
-Jagodowa Łapa. A co, znasz kilka takich "przyjaciółek" z mojego klanu? - skoro kocur nie wie o kogo chodzi, to na pewno zna więcej kotek z jej klanu. Może rozmawiał z kimś z jej rodzeństwa? Warto się tego dowiedzieć. W razie czego będzie mogła przekazać bez problemu pozdrowienia.
- Wszyscy w rzece jesteście rudzi? Wiewiórczy Skok to twoja siostra? Bo macie trochę podobne futro. I wszyscy zostajecie wojownikami w tak młodym wieku? Bo wyglądasz młodo, wiesz? -zadała mu drugi raz te same pytania. Tym razem mówiła wolniej i jakby dobitniej, żeby Bursztynek nie miał problemów ze zrozumieniem ich i nie mógł się taką wymówką posłużyć. - Żmijowa Łapa.

[Bursztynowy Wschód]

Nie no, Wschód może i był momentami porywczy, ale nie przyszłoby mu do głowy obić komuś pysk za to, że nie zdecydował się odpowiedzieć na jego pytanie! Szczególnie, że ten ktoś był pstrokatą kotką. Co najwyżej więc werbalnie wyraziłby swoje niezadowolenie, po czym pokazał, jaki ma ładny zadek i ruszył do siebie. Jednak w końcu koleżanka zdecydowała się odpowiedzieć na jego pytanie. Jagodowa Łapa. Znaczy zgnitooka, bo Zaśnieżona to to nie była, przecież była już wojowniczką!
- Miałem okazję poznać parę wichrzaków. - powiedział, nieco ogólnie, uśmiechając się nieco butnie. - Nie wszyscy są posiadaczami takiego wspaniałego koloru. - zamruczał, nieco poruszając się, by jak najlepiej jego szata wypadła w słońcu, chociaż te ruchy były też troszkę pod publikę, coby nie być tak poważnym. - Wiewiórka jest ode mnie trochę młodsza, więc nie jest moją rodziną. A młodo wojownikami zostają tylko ci, co się do tego nadają. - mrugnął Żmijce okiem. Bo oczywiście Wschód się od samego początku na wojownika nadawał, i nikt nie śmiał wątpić!
Patrzył na kotkę z uśmiechem. Otrzymała swoje odpowiedzi, więc był ciekaw, co zrobi dalej.

[Barwna Ścieżka]

Żmijowa Łapa zachichotała z tego małego popisu Bursztynowego Wschodu i poczuła, że zaczyna się rozluźniać. Ten wojownik nie jest aż taki zły i groźny, jest po prostu specyficzny. Barwna nie zaprzeczyła ani nie potwierdziła, gdyż nie chciała sprawić łaciatemu przykrości uświadamiając mu fakt, że rudych kotów w klanie wichru jest bardzo dużo. Od Słonecznikowej Pestki po niektóre dzieci Malinowej Gwiazdy, a do tego jest jeszcze Fiołkowy Świt i paru innych. Jak dotąd z tłumu wyróżniała się sama Żmija, Lamparcia Cętla z klanu gromu i Popielny Żar z cienia.
- Wiesz, mogła być twoją młodszą siostrą. Ale skoro tak mówisz... Pozdrowisz ją ode mnie jeśli ją spotkasz? - poprosiła Bursztynowy Wschód, przypominając sobie o koleżance, która nauczyła ją i Jagodową Łapę pływać. - Ha! Sugerujesz, że ty jesteś jednym z nich? Pewnie jesteś też najlepszym wojownikiem klanu rzeki? - miauknęła rozbawiona i puściła wojownikowi oko na znak, że nie pyta poważnie tylko leciutko kpi z jego butnej postawy.

[Bursztynowy Wschód]

Uśmiechnął się, słysząc chichot kotki. To był dobry znak, że czuła się dość swobodnie, a to dobrze, bo więcej sobie pogadają. Jeśli chodziło o kotki z innych klanów, szczególnie dość młode i zdecydowanie nie agresywne, Wschód nie miał nic przeciwko niezobowiązującej gadce. Co to za ciekawe życie, jak rozmawia się tylko z członkami swojego klanu? Nuda!
Oho, dobrze, że Żmijka nie zdecydowała się uświadomić Wschodowi, że więcej rudzielców chodzi po świecie! Poczułby się bardzo smutny, wiedząc, że nie tylko on i parę innych kotów jest posiadaczem tego wspaniałego koloru futra!
- A pozdrowię. - obiecał, uśmiechając się do kotki. - Wiesz, Wiewiórka jest taka ruda po swojej mamie, Ognistopręgiej! - zamruczał, sprzedając koleżance taką ciekawostkę, bo czemu nie.
Zauważył oczko terminatorki, jednak wypiął dumnie pierś. Jak już się bawią w przedstawienia, to czemu nie!
- Oczywiście, że jestem! - miauknął z mocą, po czym pokazał kotce język.

[Barwna Ścieżka]

Dokładnie, nuda. Żmijowa Łapa uważa tak samo i nie bez powodu od razu zaczęła wykorzystywać sytuacje, wybywać z obozu kiedy tylko się da i włóczyć się po granicach. Chciała poznać co najmniej po jednym kocie z każdego klanu i udało jej się to. Na tym nie zamierzała poprzestać, jeszcze nie zdarzyło jej się wsadzić kija w mrowisko i jak dotąd wszyscy okazywali się mili i nieagresywni, tylko Bursztynowy Wschód jest mniej ciepły niż Popielny Żar czy Wiewiórczy Skok, lecz nie jest taki zły, jak mówiła Jagodowa Łapa.
- Ognistopręgiej? Ojej, jest córką waszej zastępczyni? Nie wiedziałam. To musi być fajnie mieć takiego ważnego rodzica w klanie - jednakże rudej wojowniczki to nie zepsuło. A przecież mogło. Duma, poczucie ważności, wysoka pozycja kogoś z najbliższej rodziny mogą zniszczyć koty i przepełnić je arogancją oraz butą. Wiewiórczy Skok jest tego całkowitym przeciwieństwem, a Żmijowa Łapa mogła się chwalić, że koleguje się z samą córką zastępczyni klanu rzeki. Rodzeństwu aż ogony opadną z wrażenia!
- Hahaha, zgaduję też, że masz terminatorów od grona i jesteś też przyszłym zastępcą, a później przywódcą klanu rzeki? Czuję się zaszczycona, że mogę z tobą rozmawiać, Bursztynowy Wschodzie! Tylko nie zawiedź mnie, mogłabym się wtedy chwalić, że mam niemałe znajomości w innych klanach! - zaśmiała się wesoło Żmijowa Łapa, uśmiechając się jeszcze szerzej, gdy łaciaty kocur napuszył się jak paw. Szkoda, że zepsuł efekt tym pokazaniem języka.

[Bursztynowy Wschód]

A jednak Wiewiórka nie powiedziała, kto jest jej matką, nie chwaliła się. Więc Wschód mógł zabłysnąć nową informacją. Czuł się zadowolony z tego, że wiedział coś, czego rudo-czarna nie wiedziała, a że się tym podzielił, to był taki koleżeński gest.
Słuchał kpin kotki, nadal prężąc się dumnie. Hm, jeszcze był młody, wszystko przed nim! Na razie mieli i przywódcę, i zastępcę w klanie, ale kto wie, czy pewnego dnia to się nie zmieni? Oczywiście Wschód myślał o tym, jak zapewne większość wojowników, jednak nie dążył do tego nijak chorobliwie. Fajnie by było pewnego dnia zasiąść obok przywódcy z rangą zastępcy, ale tak naprawdę to przywódca sobie wybierze, kogo tam będzie chciał przy boku, a biorąc pod uwagę, ile było wojowników starszych od niego, albo bliższych Czerwii czy Ognistopręgiej, jego szanse na to wszystko były malutkie. Jednak bynajmniej nie zamierzał mówić tego nowopoznanej Żmijce!
- Ależ oczywiście! - mruknął więc, uśmiechając się. - A żebyś mogła chwalić się tym, że znasz tak ważnego kota w innym klanie będziesz musiała mi przynosić zająca co księżyc! - taka danina, zapłata w zamian za sławę. Pod koniec Wschód jednak zachichotał.