Trochę urosła, lekko przybierając na wadze. Wyjątkowa cecha to zakręcone uszy i do połowy krótki ogon. Tylne łapy sprawiają wrażenie krótszych. Jest niższa od jej współklanowiczów, lecz ma nadzieję, że jeszcze urośnie. Futro liliowe pręgowane tygrysio z białymi plamami na łapach, trochę pysku, piersi i pod brzuchem. Sierść miękka, długa, acz nie gęsta. Prawe oko zezowate, tęczówki koloru zielonego, przy źrenicach żółcieją.
Czasem nieśmiała, choć optymistycznie nastawiona koteczka. Jąka się, jednak próbuje to jakoś "leczyć" częstym mówieniem. Miękka buła uwu.
Parząca Łapa [KG]
miodek chętnie pogra z wami!
jesteś o tyle spojrzeń ode mnie.
jest mi o tyle twych spojrzeń samotniej.
ciemniej
opada każdy wieczór bez słów,
trudniej słowa rzucone, kwiaty na drodze podnieść.
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Mały, bury kotek w czarne pręgi (cętkowane). Jego przednie łapki oraz pyszczek są bialutkie jak śnieg. Ma niezbyt długie, lecz mięciutkie futerko. Oczy posiada już zielono-brązowe.
Aj, jego osobowość... Z pozoru nieśmiały, bardzo nie lubi poznawać innych kotów. Nigdy nie bawi się z innymi kociętami, unika walk i innych zabaw. Właściwie, to chciałby być tylko przy swojej matce. Ale ale, bywają momenty, że złe emocje kłębią się w nim jak burzowe chmury w letni dzień, po czym wystrzelają jak błyskawica.
Czy mogłabym przygarnąć jednego z tych słodziaków? :3
Oh my! Feels just like Idon'ttry Looks so good I mightdie All I know is everybody loves me!
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
to szczupły, długowłosy kocurek o miedzianym futerku, ciemniejszym grzbiecie i rudym łebku. Ma ładne, duże zielone ślepia, posiada także pręgi na pysku, głównie na głowie i policzkach. Ogon jest ciemny tak samo jak uszka. Jeśli chodzi o postawę, nogi nie są za krótkie, idealne do biegania po żłobku i przeszkadzaniu innym. Ogonek Goździka jest krótki i potargany, a uszy duże i dosyć okrągłe.
Chód tego małego kocurka jest dosyć zabawny, bo nadal ma małe problemy z poruszaniem, co chwilę potyka się o swoje łapki! Pyszczek Goździka jest dosyć szeroki, jaśniejszy od futerka, można powiedzieć, że jest nawet biały, jednak tylko wokół jego małego kremowego noska.
Jak już wcześniej opisałam, rozbójnik. Uwielbia dokuczać innym swoją gadatliwością i pytaniami bez końca. Jest bardzo pewny siebie i mało co go przeraża. Bardzo dużo razy mówił jak to sam wybierze się na wycieczkę za obóz, bez cienia strachu w oczach. Mogłoby się wydawać, że ten kocurek jest jak kleszcz na ogonie, uciążliwy i złośliwy. Goździk jednak stara się poprawić swoje zachowanie, starszyzna zawsze mówiła mu o rozważności i spokoju wojowników, kociak niby ich słucha, kiwa głową, jednak zaraz wraca do swojego nieładnego zachowania. Jeśli lepiej go poznasz przekonasz się, że jest naprawdę dobrym przyjacielem. Będzie wychwalać Cię i pomagać w każdej możliwej okazji, wysłucha i ''doradzi''.
Sierść w kolorze piasku, zawsze czysta i lśniąca - oto znak rozpoznawszy Rzecznej medyczki. Pokryta jest niewiele ciemniejszymi pręgami, które na bokach układają się w grube zawijasy. Nie brak także mlecznobiałych akcentów, które zdobią jej mordkę, gardło, brzuch, palce oraz końcówkę ogona. Aparycja Księżyc jest zupełnie nieimponująca; przykrótkie łapy noszą smukły, nieco wydłużony korpus oraz zaokrągloną głowę, na której osadzone są nieduże uszy, orzechowe oczy i nos o barwie łososiowej. Jej skóra jest wolna od blizn, za to na brzuchu, bokach i biczowatym ogonie widać niemal łyse fragmenty - efekt zbyt intensywnego czyszczenia futra w momentach stresu. Głos Rzeczniaczki jest dość charakterystyczny; jako że transpłciową kotką musi nad nim pracować, by był wyższy i brzmiał jak głos kotki.
Sztywna jak kłoda, wiecznie poważna perfekcjonistka.
mybirds of a kind, they more and more are looking like centurions than any little messiah; and as I prune my feathers like leaves from a vine I find that we havefewer and fewer in kind, but my palms and fingers still reek of gasoline fromthrowing fuel to the fireof that Greco-Roman dream, purifying the holy rock to melt the gilded seams; it don't bring me relief, no it don't bring menothing that.
![[Obrazek: d82882g-3e1000b8-2d60-4613-8fa9-6dc277129c1f.png]](https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/intermediary/f/bf883c18-648b-44d2-8a13-63866bbf8f3f/d82882g-3e1000b8-2d60-4613-8fa9-6dc277129c1f.png)
![[Obrazek: ItvDGz5.png]](https://i.imgur.com/ItvDGz5.png)