Kurde... Nie wyszło. Ruda kotka miała wyłożyć się na ziemi, ale trzymała się dzielnie na łapach! Za to Wschód wylądował znacznie bliżej niej... Trzeba to wykorzystać!
Odepchnął się przed nimi łapami i wyprostował tylnie, z zamiarem objęcia łapami szyi swojej mistrzyni, a także zbliżenia pyska do mordki Sówki, a wtedy chciał lekko uszczypnąć ją w ucho.
Sowa powoli osiągnęła swój limit wielkości. Jest wysoka, masywna i ciężka, będąc nie lada przeciwnikiem. Jest typowym kotem europejskim więc nie posiada żadnych unikalnych cech fizycznych. Jej ciało okryte jest gęstym, ale krótkim rudym futrem ozdobionym klasycznymi pręgami i białymi łatami na piersi i łapach. Jej mimika twarzy przeważnie przyjmuje kształt protekcjonalny i arogancki patrząc z góry na każdego swymi pomarańczowymi oczami.
Jest niczym bomba zegarowa, która w każdej chwili może wybuchnąć. Nie ma sobie ani krzty litości czy wyrozumiałości dla słabszych od niej, czy to pod względem psychicznym, czy fizycznym. Gardzi nimi jak rozdeptaną żabą w błocie. Przetrwają tylko najsilniejsi. Nie zawaha się użyć siły, jeśli jej rozmówca jest uparty i nie wykona jej życzenia (tudzież rozkazu). Są chwile, gdy jest całkiem spokojna, lecz prędko może się to zmieć. Z trudem powstrzymuje się od reagowania impulsywnie, a tym bardziej ukrywania swoich odczuć wobec kogoś. Ci którzy ją zdradzą odpłaci się tym samym bez względu na to kim ktoś dla niej jest. Staje się jednak całkiem inna gdy ma do czynienia z kimś na kim jej zależy.
Iskrzący Nos [KRz]
Mistrzyni Wschodzącej Łapy nie przewidziała czegoś takiego i nim zdołała się obejrzeć kocurek otoczył ją łapami i zaczął skubać w ucho. Sowia Przełęcz zrobiła krok do tyłu ciągnąc za sobą terminatora i parsknęła ze zdziwienia oraz rozbawienia. Potrząsnęła głową i uwolniła się z jego uścisku cofając się o kolejny krok.
- Co ty robisz, tulisz się czy walczysz? - Zapytała ze śmiechem. Jeśli Wschodząca Łapa chciał ją w ten sposób przewrócić, to nie bardzo mu to wyjdzie bo Sowa jest większa, masywniejsza i cięższa od młodego. Musiałby zaatakować jej łapy albo wpaść na nią z rozpędem żeby zachwiać jej równowagę.
- Wchodząca Łapo, możesz korzystać również z otoczenia by mieć przewagę nad przeciwnikiem. - Dała wskazówkę młodemu, ufając że sam wpadnie na jakiś pomysł . Radzić sobie radzi, ale w taki sposób prędzej padnie z braku sił niż wygra czy chociaż będzie mieć drobną przewagę, a w prawdziwej walce każde ułatwienie jest na wagę złota.
Kiedy ruda kotka odsunęła się, kocurek został w miejscu, śledząc mistrzynię błyszczącymi oczami! Haa, zaskoczenie! To mu wyszło, chociaż raz!
Słysząc słowa córki Ciemniejącego Nieba, wyszczerzył ząbki.
- Jakbyś chciała się tulić to ja chętnie! - mruknął, unosząc ogon. Taki romantyzm za złamany grosz, ale zawsze lepszy taki niż wcale!
Okej, korzystaj z otoczenia! Wschód rozejrzał się. Skoro Sówka tego chciała, to będzie miała, o! Dla zaskoczenia odskoczył do tyłu, po czym zamachnął się łapą, wzbijając w stronę mistrzyni grudki ziemi z jakimiś śladowymi ilościami zieleninki. Nie żeby sugerował, że kotka powinna przejść na weganizm, żeby schudła, ta trawka tak jakoś sama się napatoczyła!
Tą wyrzuconą w powietrze ziemią celował w pysk kotki, a przynajmniej miał nadzieję, że tam trafi.
Sowa powoli osiągnęła swój limit wielkości. Jest wysoka, masywna i ciężka, będąc nie lada przeciwnikiem. Jest typowym kotem europejskim więc nie posiada żadnych unikalnych cech fizycznych. Jej ciało okryte jest gęstym, ale krótkim rudym futrem ozdobionym klasycznymi pręgami i białymi łatami na piersi i łapach. Jej mimika twarzy przeważnie przyjmuje kształt protekcjonalny i arogancki patrząc z góry na każdego swymi pomarańczowymi oczami.
Jest niczym bomba zegarowa, która w każdej chwili może wybuchnąć. Nie ma sobie ani krzty litości czy wyrozumiałości dla słabszych od niej, czy to pod względem psychicznym, czy fizycznym. Gardzi nimi jak rozdeptaną żabą w błocie. Przetrwają tylko najsilniejsi. Nie zawaha się użyć siły, jeśli jej rozmówca jest uparty i nie wykona jej życzenia (tudzież rozkazu). Są chwile, gdy jest całkiem spokojna, lecz prędko może się to zmieć. Z trudem powstrzymuje się od reagowania impulsywnie, a tym bardziej ukrywania swoich odczuć wobec kogoś. Ci którzy ją zdradzą odpłaci się tym samym bez względu na to kim ktoś dla niej jest. Staje się jednak całkiem inna gdy ma do czynienia z kimś na kim jej zależy.
Iskrzący Nos [KRz]
Ugh. Nieśmieszny żart. Trening oblany za nie śmieszność. A tak na poważnie ruda jest nawet lekko zdziwiona radością Wschodzącej Łapy. No, ale nie ma co marudzić młody jest chętny do treningu więc ona również jest zadowolona. Tak jak poleciła terminatorowi, ten od razu sięgnął po najbliższą rzecz - ziemię. Piasek, trawa, błoto wszystko co znajdowało się pod nimi trafiło pysk Sowy, mocno drażniąc jej oczy oślepiając ją. Mistrzyni teraz musi polegać na słuchu by mogła w jakikolwiek sposób się obronić i tak właśnie zamierza zrobić dlatego nadstawiła już uszu i czekała na jakiś odgłos świadczący o ruchu Wschodzącego.
Onie, jakto nieśmieszny, jak Wschód zawsze jest zabawny. Tylko niech się nie dowie, że kogoś jego sucharki nie śmieszą, bo mu jego malutkie serduszko pęknie na pół.
No ale, teraz to patrzył z satysfakcją jak jego cel dostaje dokładnie tam, gdzie miał dostać. Co z tego, że przy okazji siebie utytłał, nieważne! Ważne że udało mu się popisać.
Odsunął się kilka kroków, z wyciągniętym koniuszkiem języka patrząc na rudą kocicę i zastanawiając się, gdzie celować. W końcu wybrał najprostszy wybór.
Ruszył przed siebie na pełnym biegu, celując po prostu w kotkę. Nie będzie skakał ani nigdzie skręcał, po prostu chciał z impetem wpaść na Sówkę, a dokładniej na jej łapy, i w ten sposób w końcu osiągnąć swój cel - by i ona zaliczyła bliski kontakt z glebą.
Sowa powoli osiągnęła swój limit wielkości. Jest wysoka, masywna i ciężka, będąc nie lada przeciwnikiem. Jest typowym kotem europejskim więc nie posiada żadnych unikalnych cech fizycznych. Jej ciało okryte jest gęstym, ale krótkim rudym futrem ozdobionym klasycznymi pręgami i białymi łatami na piersi i łapach. Jej mimika twarzy przeważnie przyjmuje kształt protekcjonalny i arogancki patrząc z góry na każdego swymi pomarańczowymi oczami.
Jest niczym bomba zegarowa, która w każdej chwili może wybuchnąć. Nie ma sobie ani krzty litości czy wyrozumiałości dla słabszych od niej, czy to pod względem psychicznym, czy fizycznym. Gardzi nimi jak rozdeptaną żabą w błocie. Przetrwają tylko najsilniejsi. Nie zawaha się użyć siły, jeśli jej rozmówca jest uparty i nie wykona jej życzenia (tudzież rozkazu). Są chwile, gdy jest całkiem spokojna, lecz prędko może się to zmieć. Z trudem powstrzymuje się od reagowania impulsywnie, a tym bardziej ukrywania swoich odczuć wobec kogoś. Ci którzy ją zdradzą odpłaci się tym samym bez względu na to kim ktoś dla niej jest. Staje się jednak całkiem inna gdy ma do czynienia z kimś na kim jej zależy.
Iskrzący Nos [KRz]
Wschód posiadający przewagę nad mistrzynią wpadł prosto na nią, wytracając ją z równowagi. Ruda walczyła z siłami grawitacji, lecz niestety skończyła mimo starań na ziemi. Sowa zamiast podnieść się z gleby postanowiła zaatakować z tej pozycji i pokazać terminatorze z czym może się liczyć. Korzystając z tego, że ten znajduje się wciąż blisko niej na moment podkurczyła łapy, a później kopnęła nimi w kocurka odpychając go od siebie na pewną odległość.
- Na pierwszy raz wystarczy. Jestem z ciebie dumna, udało ci się mnie przewrócić, a to nie udaje się każdemu! - Powiedziała ruda gramoląc się z ziemi i otrzepując futro z ziemi i trawy.
Zaskoczony terminator nie zdążył nijak zareagować na kopnięcie. Tępy ból rozlał się w okolicach brzucha, jednak bardziej przejęło go w miarę zgrabne upadnięcie na łapy niż przeżywanie tego ciosu. Łapami dotknął podłoża, uginając je, by zamortyzować upadek, jednak udało mu się nie przewrócić.
Już miał kolejny raz skoczyć w stronę mistrzyni, kiedy ta dała sygnał zakończenia walki. I co to powiedziała? Jest dumna? Wschód wypiął pierś, uśmiechając się szeroko. Z wysoko uniesionym ogonem podszedł do mistrzyni, nie dbając o stan własnego futra. Jeśli jest tragicznie, Deszcz na pewno zwróci mu uwagę po treningu!
- To co teraz robimy? - zapytał, wciąż pełen energii, jakby walka, którą odbyli, była jedynie chwilową zabawą.
Sowa powoli osiągnęła swój limit wielkości. Jest wysoka, masywna i ciężka, będąc nie lada przeciwnikiem. Jest typowym kotem europejskim więc nie posiada żadnych unikalnych cech fizycznych. Jej ciało okryte jest gęstym, ale krótkim rudym futrem ozdobionym klasycznymi pręgami i białymi łatami na piersi i łapach. Jej mimika twarzy przeważnie przyjmuje kształt protekcjonalny i arogancki patrząc z góry na każdego swymi pomarańczowymi oczami.
Jest niczym bomba zegarowa, która w każdej chwili może wybuchnąć. Nie ma sobie ani krzty litości czy wyrozumiałości dla słabszych od niej, czy to pod względem psychicznym, czy fizycznym. Gardzi nimi jak rozdeptaną żabą w błocie. Przetrwają tylko najsilniejsi. Nie zawaha się użyć siły, jeśli jej rozmówca jest uparty i nie wykona jej życzenia (tudzież rozkazu). Są chwile, gdy jest całkiem spokojna, lecz prędko może się to zmieć. Z trudem powstrzymuje się od reagowania impulsywnie, a tym bardziej ukrywania swoich odczuć wobec kogoś. Ci którzy ją zdradzą odpłaci się tym samym bez względu na to kim ktoś dla niej jest. Staje się jednak całkiem inna gdy ma do czynienia z kimś na kim jej zależy.
Iskrzący Nos [KRz]
Ruda postrzega terminatora jako wspaniałego przyszłego wojownika. Ma się czym Wschód szczycić. Nie każdy w jej oczach jest czegoś wart.
- Omówimy kilka punktów kodeksu. - Oznajmiła synowi Brudnego Kamienia. Tak na zakończenie dzisiejszego treningu, o.
- Jeśli kiedykolwiek będziesz walczyć pamiętaj o tym, by nie zabijać swojego przeciwnika. Nie jest to honorowe posunięcie. Choć kodeks pozwala na bezkarne mordowanie wyjętych spod kodeksu, chciałabym abyś tego nie czynił. Wyjątiem jest obrona własna albo gdybyś bronił kogoś z naszego klanu. -Ten podpunkt niezwykle drażni Sowę. Znajdzie się taki co będzie chodził na krucjaty by wybić każdego samotnika, a nadal będzie święty w oczach gwiezdnych. Tfu. Głupota.
- Kolejny punkt, który tyczy się ciebie. Póki nie potrafisz polować możesz jeść bez pozwolenia, lecz nie możesz pożywić się przed kociętami i starszyzną. Później będziesz musiał najpierw coś upolować nim coś zjesz. Polowaniem zajmiemy się za niedługo.
Kocurek musiał się powstrzymać od westchnięcia. No nie, to fajne przeminęło to teraz nudna teoria. Przewrócił delikatnie oczami, po czym zaczął słuchać Sowiej Przełęczy. No, skoro jeszcze to obowiązuje, przydałoby się zapamiętać co nieco, żeby to wrażenie na mistrzyni nie osłabło.
Nie zabijać przeciwnika? I koty wyjęte spod kodeksu można, ale lepiej nie? Pani Sówko, toż to nudne!
- Dlaczego? Skoro są wyjęci spod kodeksu to znaczy że są źli i niebezpieczni! - miauknął, lekko zniżając głowę. A już miał ambitne plany oczyszczenia okolicy z kotów zagrażających klanowi, a tu ruda zabrania. Panie, te krucjaty krzyżowe na inny dzień odłożymy, taki los.
Oho, kolejne ograniczające punkty. Trudno było przerzucić się z kociaka, który może jeść kiedy chce i ile chce na terminatora, który nagle musi czekać aż wszyscy pojedzą. Przecież jak do tego stosu się i Deszcz dobierze, to biednemu Wschodzikowi nic nie zostanie! No to musi się nauczyć polować, przynajmniej wtedy będzie pewny że coś zje! Teraz jednak kiwnął głową, słysząc ten punkt, skoro miał obiecane, że niedługo zacznie się polowania uczyć.
Sowa powoli osiągnęła swój limit wielkości. Jest wysoka, masywna i ciężka, będąc nie lada przeciwnikiem. Jest typowym kotem europejskim więc nie posiada żadnych unikalnych cech fizycznych. Jej ciało okryte jest gęstym, ale krótkim rudym futrem ozdobionym klasycznymi pręgami i białymi łatami na piersi i łapach. Jej mimika twarzy przeważnie przyjmuje kształt protekcjonalny i arogancki patrząc z góry na każdego swymi pomarańczowymi oczami.
Jest niczym bomba zegarowa, która w każdej chwili może wybuchnąć. Nie ma sobie ani krzty litości czy wyrozumiałości dla słabszych od niej, czy to pod względem psychicznym, czy fizycznym. Gardzi nimi jak rozdeptaną żabą w błocie. Przetrwają tylko najsilniejsi. Nie zawaha się użyć siły, jeśli jej rozmówca jest uparty i nie wykona jej życzenia (tudzież rozkazu). Są chwile, gdy jest całkiem spokojna, lecz prędko może się to zmieć. Z trudem powstrzymuje się od reagowania impulsywnie, a tym bardziej ukrywania swoich odczuć wobec kogoś. Ci którzy ją zdradzą odpłaci się tym samym bez względu na to kim ktoś dla niej jest. Staje się jednak całkiem inna gdy ma do czynienia z kimś na kim jej zależy.
Iskrzący Nos [KRz]
No niestety. Kodeks musi być czy tego kocurek chce, czy nie. Większość punktów i tak jest na tyle oczywista, że czasami nawet nie warto o nich mówić. Prędzej jedynie wymienić co jest częścią kodeksu, a co nie. Zmarszczyła lekko czoło słysząc dezaprobatę swojego terminatora co do oszczędzania tych spoza kodeksu.
- Kodeks tyczy się jedynie kotów z klanu. Pieszczoszki są bezbronne wobec naszej siły, więc czemu mamy ich zabijać? Samotnicy nie zawsze są tymi "złymi i niebezpiecznymi", bo mogą zdarzyć się przypadki kiedy kot z własnej woli odszedł z klanu i samotnie wędruje przez świat. - Jak moja siostra. Wzdrygnęła się na myśl o tym, że ktoś chciałby zabić Ostrężynę właśnie przez taki tok myślenia. - Poza tym jak czułbyś się w towarzystwie kota, który każdego samotnika i pieszczoszka po kolei zabija? Każdego, kaździutkiego? - Ruda z pewnością czułaby obrzydzenie. Samotnik jeszcze pół biedy. Niektórzy stali się nimi właśnie przez stwarzania zagrożenia dla klanu, ale taki pimpuś z domu jakiejś starszej pani? Takiemu nawet do głowy nie przyjdzie walka, a jeśli taki kot nie sprawi problemu tylko będzie chciał wrócić do siebie, to już w ogóle. Jeśli by się stawiał i szukać guza to całkiem inna sprawa.
-Dlatego uważam, że zabijanie wyjętych spoza kodeksu bez żadnego powodu i tylko dla rozrywki jest czystą głupotą. Również mógłby zabić kogoś z klanu, skoro nie zawahał się przed innymi. - Westchnęła lekko. Naprawdę mogliby to skrócić do zwykłego "zabić można jedynie we własnej obronie".
Wschód cicho westchnął, słysząc słowa mistrzyni. Kto chciałby odejść z klanu z własnej woli? Chyba tylko jakiś kot o mysim móżdżku! Chociaż... Pomyślał o Tygrysie, który nie nadawał się do życia w klanie, więc Świetlikowa Gwiazda go wyrzucił. No, odprowadził gdzieś tam, ale pozbawił członkostwa w klanie. Czy to znaczy, że Tygrys był gorszy od klanowych kotów? No ba! Ale raczej nie zasłużył na śmierć...
Z niechęcią musiał przyznać rację Sówce. Życie wydawało się o wiele łatwiejsze, kiedy samotnik równał się ten zły.
- No doobrze, rozumiem. - miauknął, poruszając lekko wąsami. - Ale każdego samotnika wygonię z terenów Rzeki! - w jego głosie pojawiła się butna nuta. Co jak co, ale mistrzyni go nie przekona, że koty spoza klanów mogą bezpiecznie przebywać na rzecznym terenie bez konsekwencji!
Sowa powoli osiągnęła swój limit wielkości. Jest wysoka, masywna i ciężka, będąc nie lada przeciwnikiem. Jest typowym kotem europejskim więc nie posiada żadnych unikalnych cech fizycznych. Jej ciało okryte jest gęstym, ale krótkim rudym futrem ozdobionym klasycznymi pręgami i białymi łatami na piersi i łapach. Jej mimika twarzy przeważnie przyjmuje kształt protekcjonalny i arogancki patrząc z góry na każdego swymi pomarańczowymi oczami.
Jest niczym bomba zegarowa, która w każdej chwili może wybuchnąć. Nie ma sobie ani krzty litości czy wyrozumiałości dla słabszych od niej, czy to pod względem psychicznym, czy fizycznym. Gardzi nimi jak rozdeptaną żabą w błocie. Przetrwają tylko najsilniejsi. Nie zawaha się użyć siły, jeśli jej rozmówca jest uparty i nie wykona jej życzenia (tudzież rozkazu). Są chwile, gdy jest całkiem spokojna, lecz prędko może się to zmieć. Z trudem powstrzymuje się od reagowania impulsywnie, a tym bardziej ukrywania swoich odczuć wobec kogoś. Ci którzy ją zdradzą odpłaci się tym samym bez względu na to kim ktoś dla niej jest. Staje się jednak całkiem inna gdy ma do czynienia z kimś na kim jej zależy.
Iskrzący Nos [KRz]
Popatrzyła przez chwilę surowo na Wschodzącą Łapę. Oby później nie okazało się, że terminator miał gdzieś jej słowa i będzie używać siły w sytuacjach kiedy ta jest zbędna. Jeśli dowie się, że młodziak sklepał jej siostrę nawet zdradziecką, to będą z tego kłopoty. Lub matkę bo ta też się gdzieś tam włóczy, a jeśli już to własną rodzinę może tłuc tylko i wyłącznie Sowa.
- Nie każę ci ich zapraszać do nas. Nie po to uczę cię walki byś później nie miał jak bronić naszych granic, ale nie masz każdego lać po pysku kto się tutaj zjawi. Czasami ktoś chce wrócić do klanu. Jakiś wojownik bądź terminator, który wcześniej zaginął i teraz chce wrócić do domu. - Sowa hipokrytka? Być może, ale nawet ona nie będzie wyzywać na pojedynek pieszczoszka który ma tępe pazury i jeszcze bardziej tępy umysł do takich spraw, a już tym bardziej nie przegoni powracających.
- Możesz nawet i zlać przywódców innych klanów jeśli będą się do ciebie pluć i sprawiać problemy, ale przyjaźnie nastawionych zostaw w spokoju. Samotnicy mogą być dobrym źródłem informacji, a jeśli zaczniesz ich tłuc na dzień dobry to nic nie powiedzą. Czy wyraziłam się jasno?
Nie każę ci ich zapraszać do nas. Możesz nawet i zlać przywódców innych klanów jeśli będą się do ciebie pluć i sprawiać problemy. To głównie dotarło do Wschoda, reszta była mniej ciekawa. Jednak, żeby Sówce nie przynieść wstydu, póki jest terminatorem, to rudy postanowił sobie, że nie spuści łomotu nikomu spoza Rzeki, póki nie dowie się, po co ten ktoś wlazł na ich teren. Tak dla przyjemności mistrzyni. A potem... Zobaczy się.
- Jasno jak słońce. - przytaknął jej, przyjmując poważną minę, a jego ogon o dziwo trzymał się jakoś blisko ziemi. Chyba pierwszy raz w życiu prowadził tak umoralniającą rozmowę, która obudziła w nim powagę. Ale czy przyniesie efekty? To chyba tylko Gwiezdni wiedzą.
Sowa powoli osiągnęła swój limit wielkości. Jest wysoka, masywna i ciężka, będąc nie lada przeciwnikiem. Jest typowym kotem europejskim więc nie posiada żadnych unikalnych cech fizycznych. Jej ciało okryte jest gęstym, ale krótkim rudym futrem ozdobionym klasycznymi pręgami i białymi łatami na piersi i łapach. Jej mimika twarzy przeważnie przyjmuje kształt protekcjonalny i arogancki patrząc z góry na każdego swymi pomarańczowymi oczami.
Jest niczym bomba zegarowa, która w każdej chwili może wybuchnąć. Nie ma sobie ani krzty litości czy wyrozumiałości dla słabszych od niej, czy to pod względem psychicznym, czy fizycznym. Gardzi nimi jak rozdeptaną żabą w błocie. Przetrwają tylko najsilniejsi. Nie zawaha się użyć siły, jeśli jej rozmówca jest uparty i nie wykona jej życzenia (tudzież rozkazu). Są chwile, gdy jest całkiem spokojna, lecz prędko może się to zmieć. Z trudem powstrzymuje się od reagowania impulsywnie, a tym bardziej ukrywania swoich odczuć wobec kogoś. Ci którzy ją zdradzą odpłaci się tym samym bez względu na to kim ktoś dla niej jest. Staje się jednak całkiem inna gdy ma do czynienia z kimś na kim jej zależy.
Iskrzący Nos [KRz]
Ruda uśmiechnęła się, czując taką małą satysfakcję gdy usłyszała potwierdzenie Wschodzącej Łapy. Taka mała pani generał niemalże. Zaczynała coraz lepiej czuć się w tej roli.
- Kontynuując. Musisz bronić Klanu Rzeki nawet kosztem własnego życia. Możesz zawierać przyjaźnie pozaklanowe, ale po co? To ci tylko narobi problemów w przypadku konfliktów, bo jeśli znajdziesz sobie kolegę w takim Cieniu, to któregoś dnia możecie być zmuszeni do walki ze sobą jeśli będziemy musieli im skopać zady. - Według rudej to mało prawdopodobne, ale grunt żeby syn Zroszonego Listka rozumiał o co jej chodzi. - Nie możesz polować i wstępować na tereny innego klanu, a ta zasada oczywiście działa w obie strony. Granice muszą być codziennie patrolowane i oznaczane. Oprowadzę cię po nich jutro gdybyś się zastanawiał. Gdybyś spotkał jakiegoś intruza to już wiesz co z nim robić. Dalej. Słowo przywódcy jest prawem. Pytania?
No nareszcie ruszyli dalej! Jednak to był kodeksu ciąg dalszy. Wschód musiał zmusić się do skupienia i słuchania tego, co jego mistrzyni miała mu do przekazania.
Bronić klanu nawet kosztem własnego życia. Masz to jak w banku! Klan był całym życiem rudzielca i nie mógłby stać z boku, kiedy coś by się działo, oj nie! Raczej by się znalazł wtedy w samym centrum wydarzeń!
Przyjaźnie pozaklanowe... Córka Ciemniejącego Nieba ma rację - po co! Wszystko co najlepsze ma w Rzece!
Nie wolno przekraczać granic, trzeba pilnować własnych. To też rudy zrozumiał od razu i zaznaczył w swoim móżdżku jako jedna z istotniejszych rzeczy. Słowo przywódcy jest prawem... No okej.
Pokręcił głową zamaszyście w odpowiedzi na pytanie o pytania. Wszystko zanotowane, pani generał!
- Wszystko jasne. - wyszczerzył ząbki, bo nie byłby sobą, jakby czegoś nie odpowiedział.
![[Obrazek: DgZvN1E.png]](https://i.imgur.com/DgZvN1E.png)
![[Obrazek: NMawBb3.png]](https://i.imgur.com/NMawBb3.png)