Trening Jagodowej Łapy

[Miętowy Pąk]

Jagódka poprawnie zapamiętała zasadę dotyczącą akurat tego typu zwierzyny i natychmiast, kiedy tylko uświadomiła sobie, że zając znajduje się nieopodal, przygotowała się do ataku bez zarzutu. Skradała się niemal bezszelestnie w stronę ofiary, a jej ciche dźwięki czasem uszaty mógł po prostu brać za wiatr, co wyjaśniało, dlaczego wciąż był w miarę spokojny. W końcu jednak dostrzegł ciemnoszare futerko polującej na niego terminatorki, jednak... Dla niego było już za późno.
Jagódka wybiła się i już była w powietrzu, kiedy zajęczak spiął mięśnie, gotów do biegu, jednak nie zdążył zrobić choćby kroku, kiedy łapy kotki trafiły w jego kark, a w ślad za nimi zęby, które wpiły się w skórę zająca. Dwa uderzenia serca później pierwsza ofiara terminatorki leżała już martwa. Gratulacje!

[Jagodowa Gałązka]

Gdy Jagódka zobaczyła, że zając zdaje sobie sprawę z jej obecności, już myślała, że znów jej się nie uda, ale nie tym razem! Ofiara nawet nie zdążyła poruszyć ogonkiem, a terminatorka już zatopiła zęby w jego szyi. Uśmiechnęła się sama do siebie pod nosem - oto jej pierwsza zdobycz, godna prawdziwego Wichrzaka! Zasypała zająca piaskiem - Lodowa Skóra mówił jej kiedyś, że tak trzeba postępować, gdy chce się wyruszyć na dalsze łowy - i ruszyła dalej przed siebie. Słońce jeszcze nie zaszło, może uda jej się złapać coś jeszcze? Mięta na pewno będzie dumna! Po kilku krokach Jagódka jednak zatrzymała się. Prawie by zapomniała! Cofnęła się, stanęła nad nieszczęsnym zwierzątkiem i wymruczała cicho:
- Dziękuję ci Gwiezdny Klanie za tą zwierzynę. - dopiero potem ruszyła w dalsza drogę. Przyjęła pozycję łowiecką, kierujac się oczywiście pod wiatr; stąpała jak najciszej się da, uważając na grunt pod łapami i rozgladała się za kolejną ofiarą.

[Miętowy Pąk]

Kotka po podziękowaniach do Gwiezdnych ruszyła dalej, szukając kolejnej ofiary przeznaczonej do posilenia klanu. I być może przodkowie byli zadowoleni ze szczerych wyrazów uznania niebieskiej kotki, bowiem nie musiała się dużo naszukać. Po chwili szukania jej uszy zarejestrowały szum powietrza nad nią, a uderzenie serca później z dwie lisie długości przed córką Zaćmienia wylądował mały wróbelek, radośnie nieświadomy obecności łowczyni. Wylądował na ziemi i zaczął poszukiwać pożywienia, co jakiś czas skacząc kawałek w jedną i drugą stronę. Jagódka mogła śmiało szykować się do ataku, szczególnie, że wróbel zdecydowaną większość czasu znajdował się tyłem do kolorowookiej.

[Jagodowa Gałązka]

Szczęście najwyraźniej uśmiechnęło się do Jagódki, ponieważ chwilę po wyruszeniu nieopodal niej wylądował wróbel. Kotka na początku wręcz nie mogła uwierzyć, że jej nie zauważył, ale jednak! Od razu zabrzmiała jej w uszach najważniejsza zasada - ptak cię zobaczy. Zaczęła więc podchodzić ptaka od tyłu. Zniżyła się nisko na łapach, uważając, by futro nie szurało jej po poszyciu i skradała się pod wiatr ku wróbelkowi. Zrównała łeb i ogon z linią grzbietu, wyciszyła oddech, przeniosła ciężar ciała na tylne łapy oraz uważała na grunt, po którym stąpa. Nic nie mogło pójść nie tak! W miarę możliwości starała chować się za krzewami i drzewami, a gdy ptak patrzył w jej stronę - zastygała w bezruchu, by zaraz, gdy się odwróci, ruszyć dalej przed siebie. Kiedy terminatorka znalazła się już blisko ofiary, skoczyła na nią, celując łapami w skrzydła, by nie mogła jej odlecieć.

[Miętowy Pąk]

Wróbelek w podskokach przemieszczał się z miejsca na miejsce, momentami grzebiąc w ziemi, a w pewnym momencie zatrzymał się na dłużej. To właśnie wtedy do tej pory niewidoczna dzięki zachowaniu wszystkich zasad Jagódka skoczyła na ptaka, bez problemu trafiając w niego. Trafiła w skrzydła, łapami przyszpilając je do ziemi, przy czym złamała jedno z nich. Wróbelek wydał z siebie okrzyk przerażenia, jednak już był skazany na porażkę, bo jego jedyna możliwość ucieczki została zamknięta. A terminatorce pozostał tylko jeden cios do zakończenia sprawy.

[Jagodowa Gałązka]

Tak, szczęście zdecydowanie uśmiechało się do młodej terminatorki. O niczym nie zapomniała, dzięki czemu ptak nie zauważył jej do momentu, w którym... Ta już przyszpilała go do ziemi. Chyba złamała mu skrzydło, bo poczuła przemieszczające się kostki, a zaraz potem wróbel wrzasnął. Kotce aż zrobiło się żal zwierzątka - nikt nie zasługiwał na takie traktowanie, ale niestety, tak wyglądało życie. Koty nie przeżyłyby bez zwierzyny. Postanowiła więc szybko zakończyć cierpienie ptaszka, próbując zdecydowanym ruchem zacisnąć szczęki na jego szyi.

[Miętowy Pąk]

Nie było w tym wielkiego problemu. Ptaszek był mały i unieruchomiony łapami niebieskiej, więc kiedy ta się schyliła, raczej nie było szans, by nie trafiła. Parę sekund później było już po wszystkim, a Jagodowa Łapa stała nad swoją drugą ofiarą.

Oczywiście że szylkretka nie mogłaby zostawić swojej uczennicy samej, więc kiedy ta ruszyła na polowanie, wojowniczka dyskretnie ruszyła za nią. Chowała się i trzymała na dystans, by w żaden sposób nie przeszkodzić Jagódce w polowaniu, ale też nie odkryć się przed nią. Słońce jednak było coraz niżej, a kotka złapała już dwie ofiary, co jak na pierwszy raz było wystarczające. Teraz więc porzuciła swoją kryjówkę i podeszła do terminatorki.
- Dobra robota. - pochwaliła ją już na wstępie. - Tylko następnym razem będziesz musiała szybciej zakończyć jego życie, bo ten wrzask pewnie wypłoszył zwierzynę z okolicy. - zamruczała, po czym usiadła i machnięciem ogona Jagódce poleciła to samo. Miały jeszcze trochę czasu, zanim słońce zajdzie, więc nie zaszkodzi tego wykorzystać na małą powtórkę materiału. A niebieska kotka trochę odpocznie po polowaniu.
- To powtórzmy teraz parę rzeczy. Powiedz mi, czym zajmuje się przywódca? I jakie są jeszcze dwie inne najważniejsze rangi w klanie? - zadała pytania łagodnym głosem.

[Jagodowa Gałązka]

Szybkim ruchem udało jej się zabić wróbelka. Jagodowa Łapa oblizała pyszczek i uśmiechnęła się do siebie. No, no, jak na pierwszy raz dobrze jej poszło! Zastanawiała się, czy ma ruszać dalej. Zerknęła na słońce i pomyślała, że może da radę złapać jeszcze trzecią zdobycz, bo czemu nie, lecz zaraz potem usłyszała szelest. Natychmiast się odwróciła, myśląc, że znów coś napatoczyło jej się pod łapy, ale... To była Mięta! Terminatorka posłała uśmiech do swojej mistrzyni, który poszerzył się tylko, gdy usłyszała pochwałę.
- Jasne, zapamiętam! - odpowiedziała na uwagę szylkretki. Nawet nie patrząc na wypłoszoną zwierzynę, Jagódka i tak sądziła, że powinna szybciej zabić ptaszka, żeby ukrócić jego cierpienie. Cóż, będzie uczyła się na własnych błędach, na tym to wszystko polega.
Nawet nie musiała szczególnie długo myśleć nad pytaniami Mięty. Były strasznie proste, ale no, powtórka to powtórka!
- Przywódca musi dbać o klan i zwoływać ceremonie, na których mianowani są nowi terminatorzy i wojownicy. A pozostałe ragi to zastępca przywódcy, który zajmuje się wysyłaniem patroli oraz medyk, który leczy inne koty. - mówiła, dodając odrobinkę od siebie, a co!

[Miętowy Pąk]

Kiwnęła głową z cichym "mhm", kiedy usłyszała odpowiedź kotki. Nie wątpiła nijak w wiedzę Jagódki, której trening wielkimi krokami zbliżał się ku końcowi, jednak powtórka ma na celu jedynie utrwalenie przerobionego materiału a to, choć proste, było ważne.
- A powiedz mi jeszcze, kto w naszym klanie piastuje te stanowiska? - zadała kolejne proste pytanie, bo wiedziała że niebieska zna odpowiedź. - I opowiedz mi o twojej randze. Jakie są obowiązki i zadania terminatorów? - I kolejny banał, jednak wart wspomnienia, bo Jagódka na pewno dobrze znała swoje obowiązki i to, co mogła robić. I na pewno sumiennie wszystko wykonywała, bo przez tyle księżyców żadna skarga do niej nie dotarła na terminatorkę.

[Jagodowa Gałązka]

Kto w Wichrze piastuje dane stanowiska? To chyba było najprostsze pytanie na świecie, ale Jagodowa Łapa zdawała sobie sprawę z tego, że Mięta po prostu musi je zadać. To był jej obowiązek jako mistrza, niezależnie od tego, czy jej terminator zna odpowiedź, czy jednak nie jest jej tak pewny, bo przecież i tacy się zdarzają.
- Malinowa Gwiazda, Sokoli Cień oraz Lśniąca Sadzawka. - odpowiedziała z nieznikającym jej z pyszczka uśmiechem. Chyba potrzeba, broń Gwiezdny Klanie, jakiejś tragedii, żeby córka Zaćmionego Księżyca przestała być tak pogodna.
- Terminatorzy muszą przede wszystkim uczyć się na wojownika, a także polować, gdy już się tego nauczą, dla klanu i starszyzny. Poza tym wymieniają mech właśnie starszym. - mówiła. Czy o czymś zapomniała? Z obowiązków to było raczej wszystko, ale Jagódka nie byłaby sobą, gdyby czegoś jeszcze nie dodała. - No i terminatorzy jedzą jako ostatni. - po czym zamilkła, wbijając spojrzenie dwukolorowych oczu w swoją mentorkę z nadzieją, że nic jej nie umknęło.

[Miętowy Pąk]

I znów skinęła głową, słysząc prawidłową odpowiedź. Powtarzały to już jednak kiedyś, więc nie była zdziwiona, że Jagódka wszystko wie. Po chwili znowu potwierdziła prawdziwość słów uczennicy, kiedy ta opowiedziała poprawnie o swojej randze. To jednak jeszcze nie był koniec ich rozmowy. Zostało dosłownie parę rang, jeszcze chwila i Jagódka będzie wolna. Słońce jeszcze całkowicie nie zaszło, więc szylkretka miała jeszcze chwilę na spokojną rozmowę.
- A wojownicy? Czym się zajmują w klanie? - zamruczała, takim tonem jakby była pewna, że Jagódka bez problemu odpowie na to pytanie. Bo była. - I starszyzna, jakie są ich zadania? - mrugnęła do kotki, dodawszy jeszcze to proste pytanie.

[Jagodowa Gałązka]

Oczywiście, że Jagódka bezproblemowo odpowiadała na te pytania. Zawsze była pilną uczennicą, przykładała się do nauki i nie pozwalała na jakiekolwiek zaniedbania; poza tym akurat zadania kotów o danej randze były czymś, co dało się obserwować każdego dnia w obozie, więc no, łatwiejszego tematu po prostu nie było! Mimo to terminatorka nie dawała po sobie tego poznać, nie udała jakiejś wszechwiedzącej czy Gwiezdny Klan wie co. Nie była nieomylna i mimo wszystko zawsze mogła coś przeoczyć - rozumiała, że właśnie po to była ta powtórka. Żeby wszystko dobrze utrwalić.
- Wojownicy muszą walczyć w obronie klanu, polować dla niego i patrolować granice, a także szkolić terminatorów. - powiedziała pewnie. A co robi starszyzna? Przecież nic nie robi... Prawda? To pytanie nieco zbiło z tropu kotkę, ale postanowiła po prostu powiedzieć to, co uważa za słuszne, o. - Żadne. Koty te zrobiły już wszystko, co mogły dla służby klanu i teraz w pełni zasłużenie odpoczywają. - rzekła z uśmiechem. W takim razie co teraz? A może już skończyły? Jedynym kotem, który zna odpowiedzi na to pytanie, była Mięta, więc Jagodowa Łapa wbiła wyczekujące spojrzenie w swoją mentorkę.

[Miętowy Pąk]

Kiwnęła głową, słysząc słowa kotki. I znów niebieska miała rację, ze wszystkim, jednak Mięta innego obrotu spraw się nie spodziewała.
- Dobrze. - pochwaliła swoją uczennicę, delikatnie poruszając koniuszkiem ogona. - W klanie jeszcze może być terminator medyka, czyli kot, który uczy się leczenia. Kiedy skończy trening, staje się pomocnikiem medyka. - dodała jeszcze, by rozwinąć coś, co jej wcześniej umknęło. Przymrużyła lekko oczy. - Zostały nam jeszcze dwie rangi. Matki i kocięta. Co możesz o nich powiedzieć? - posłała kotce delikatny uśmiech.

[Jagodowa Gałązka]

Wyszczerzyła kiełki w uśmiechu na pochwałę swojej mistrzyni. Co prawda nie wątpiła, że ją dostanie, ale o tak - świadomość, że twoje starania nie idą w las jest cudowna. Wysłuchała słów Mięty na temat medyków i pomocników - kolejna oczywistość. Nie miała tu żadnych pytań. W ich klanie medykiem była Lśniąca Sadzawka, którą Jagódka, pomimo wielu nieprzychylnych opinii, bardzo lubiła. Nie chciała mieć żadnego pomocnika, ale nie oszukujmy się - prędzej czy później będzie musiała kogoś wybrać.
Wreszcie przechodziły do końca tej prościutkiej powtórki. Jagodowa Łapa bez zastanowienia odpowiedziała:
- Matki to kotki, które siedzą w kociarni i opiekują się kociakami. Gdy ich dzieci osiągną sześć księżyców, mogą znów normalnie funkcjonować jako wojowniczki, ale niektóre kotki są matkami na stałe. - sama córka Zaćmienia nie wyobrażała sobie takiego życia. Co prawda lubiła kociaki, ale życie bez polowania, nauki, tych codziennych patroli? To musiało być strasznie nudne! - A kocięta to no, małe kotki, które w wieku sześciu księżyców zostają terminatorami, a wcześniej, gdy mają cztery księżyce, mogą mieć prowadzone też nauki przygotowujące do treningu. - ona sama miała nauki pod okiem Węgielka i bardzo dobrze wspomina ten czas. To w dużej mierze dzięki niemu była tak dobrze przygotowana do treningu!

[Miętowy Pąk]

I znów Jagodowa Łapa trafiła w sedno! Mięta była dumna z tego, że otrzymała od Malinowej Gwiazdy tak pilną terminatorkę. Czas mijał, a ona regularnie chodziła na treningi i zdobywała wiedzę w tak łatwy sposób, jakby już to wszystko wiedziała, tylko sobie o tym przypominała. Właściwie, Mięcie wydawało się, że kotka była już gotowa do uzyskania nowej rangi. Będzie musiała zgłosić to Malinowej Gwieździe i Sokolemu Cieniowi.
Szylkretka zerknęła na słońce, które było coraz niżej i nieustannie zbliżało się do ziemi. Niedługo będzie zachód, a po zachodzie lepiej już znaleźć się w obozie. Kotka więc wstała.
- Chodź, wracamy już. - zamruczała. - Zabierz swoje zdobycze. Będziesz mogła dorzucić je na stos. - posłała Jagódce szeroki uśmiech, po czym poczekała, aż kotka pozbiera to, co upolowała, i razem ruszyły w stronę obozu.

/zt