Trening Bratkowej Łapy

[Bratkowa Łąka]

Biegła, biegła, aż nagle zdała sobie sprawę, że badylarki już nigdzie nie było. Rozejrzała się na wszystkie cztery strony, bo może tak biegła, że nie zauważyła, jak ją złapała...ale nigdzie nie było już śladu gryzonia, oprócz powoli ulatniającego się zapachu. No cóż. Powróciła do skradającej się pozycji, a po jakimś czasie, niedługiej chwili, od strony Szarych Brzóz ujrzała jakiegoś brązowego pierzaka. Co to było...ach, ptak zobaczy. Znalazła sobie jakieś wyższe trawy, cokolwiek, za czym mogła się ukryć. Łapy ugięte, brzuszek, głowa i ogon nisko, ostrożność - wszystko tak, jak powinno być, raczej. Nieszybkimi, ale dużymi krokami skradała się do dziobatego, aż w końcu wystrzeliła, chcąc złapać go w swoje pazury i udusić.

[Głogowy Cień]

I znów to samo. Ptaki nie słynęły ze szczególnie dobrego węchu, ale z całą pewnością nie były go pozbawione i gdy tylko wróbel poczuł zapach zbliżającego się drapieżnika, natychmiast zerwał się do lotu. W pierwszej fazie wciąż znajdował się dość nisko, wiec jeżeli Bratkowa Łapa się pospieszy, to uda jej się jeszcze przez kilka uderzeń serca doskoczyć do umykającego ptaka i nie dopuści do tego, by po raz kolejny zwierzyna jej uciekła.

[Bratkowa Łąka]

Znowu ją wyczuło! Burknęła niezadowolona i skoczyła za wróblem, chcąc jeszcze raz spróbować złapać go w ostre pazury. Co robiła źle? Wszystkie te zasady...miała ugięte łapy, miała głowę i ogon nisko, była cicho, i...och, wiatr. Zapomniała o wietrze. Ptak jak i badylarka najzwyczajniej w świecie poczuły jej zapach. Uh, nieco żałosne. Przynajmniej teraz przypomniała sobie tą zasadę i nawet jeżeli wróbel nie wyląduje w jej szczękach, to może pójdzie jej lepiej później.

[Głogowy Cień]

Tym razem miała minimalnie więcej szczęścia. Wyskoczyła w górę i chociaż już wydawało się, że nie da rady złapać wróbla... chwyciła pazurami za pióra na jego skrzydle, czym zaburzyła jego lot. To wystarczało, by ptak stracił równowagę, a to doprowadziło do jego niechybnej śmierci w szczękach terminatorki.
Co teraz? Głóg patrzył na nią gdzieś z odległości, nawet jeżeli nie było go widać na pierwszy rzut oka. Nie podchodził do niej, ale jeżeli zamierzała skończyć naukę polowania tylko na tym jednym wróblu, to mogła spróbować go odszukać. W przeciwnym razie mogła kontynuować poszukiwania zwierzyny.

[Bratkowa Łąka]

Już myślała, że odleci daleko w niebo...ale złapała go w skrzydło, a stamtąd już prosta droga w szczęki niebieskiej koteczki. No, nareszcie. Może resztę zwierzyny złapie bardziej umiejętnie. Wykopała dołek, wrzuciła ptaszora, zakopała, idzie dalej w skradającej się pozycji. Takie polowanie to żadne polowanie, musi zrobić coś rzeczywiście dobrze, by szukać Głoga. Zresztą, wierzyła, że ojciec sam wyjdzie, gdy będzie pora.

[Głogowy Cień]

Szukała więc dalej, ale tym razem nie miała już tyle szczęścia, co poprzednim razem. Minęła dłuższa chwila, nim wyczuła jakiś zapach - zapach, który okazał się być na tyle znajomy, że szybko rozpoznała badylarkę, która umknęła jej wcześniej. Była gdzieś w pobliżu, a kilka chwil nasłuchiwania pozwoliło zlokalizować ją za pobliskim kamieniem, gdzie skubała sobie spokojnie jakieś ziarenko. Póki co nie zdawała sobie jeszcze sprawy z tego, że znów jest na celowniku tego samego kota, co wcześniej. Niemądrze było tak drugi raz pakować się w tę samą sytuację...

[Bratkowa Łąka]

O, o, o, zaczęła znów szukać, a wkrótce do jej nozdrzy dotarł znany jej zapach. To chyba ta mała szkódnica, co jej uciekła! Oblizała wargi, czając się na rudawą myszkę. Teraz zrobi wszystko dobrze: ugięła łapy, zniżyła głowę i ogon, uważała, obróciła się pod wiatr. Badylareczka jest twoja, Bratuszku, nie zepsuj tego. Przeniosła ciężar na tylne łapy i skradała się, aż wyskoczyła szybkim susem, by dobić piszczka jedzącego swój malutki obiadek.

[Głogowy Cień]

Tym razem wszystko było tak, jak powinno być. Nie było idealnie i książkowo, ale to było to całkowite minimum, które musiała wykonać, by pozostać niezauważoną... i tak się stało. Udało jej się bez większego problemu zmniejszyć odległość między sobą a badylarką, a gdy gryzoń zorientował się o obecności drapieżnika, było już zbyt późno na to, by drugi raz podjąć ucieczkę i ocalić własne życie. To był już drugi piszczek. Złapała samą drobnicę i wciąż miała wybór: albo powróci z upolowaną już zwierzyną do ojca, albo będzie kontynuowała polowanie. Wszystko zależało jedynie od jej ambicji.

[Bratkowa Łąka]

Skoczyła, a wkrótce badylarka znalazła się w jej szczękach. No, szło coraz lepiej, a chodzenie pod wiatr zdecydowanie polepszało sprawę. To było niezwykle głupie, jak ona w ogóle o tym zapomniała? W każdym razie zakopała piszczka i uznała, że poszuka jeszcze trzeciej zwierzyny, bo "poprawnie" złapała tylko jedną. Przy wróbelku po prostu miała szczęście. Znów zaczęła więc węszyć i nasłuchiwać.

[Głogowy Cień]

I znów to samo - przez dłuższy czas miała wrażenie, że kręci się w kółko i ciągle niczego nie znajduje, oprócz jakichś starych, wietrzejących już tropów zwierzyny, która teraz na pewno jest wiele długości drzewa stąd. W końcu jednak miała szczęście i pojawiła się kolejna zwierzyna, na której mogła się uczyć sztuki łowieckiej - w dodatku w ilości trzech sztuk. Samice kuropatw dreptały sobie na skraju granicy klanu rzeki z ziemiami niczyimi, grzebały sobie troszkę w ziemi, generalnie raczej nie sprawiały wrażenia martwiących się tym, że mogą stać się czyimś obiadem, chociaż to mogło okazać się jedynie przykrywką. Z całą pewnością upolowanie jednego ptaka ze stada nie będzie prostym zadaniem.

[Bratkowa Łąka]

Gdy szła i szukała kolejnej zwierzyny, nie spodziewała się czegoś tak...niecodziennego. Chciała po prostu jakiegoś wróbla albo myszkę, a nie malutkie stado kuropatw. Ale lepsze to niż nic, co nie? Jak nie dogoni jednej to może przynajmniej uda się drugą. Czy coś. Upewniła się więc, że wszystkie zasady ma picobello, idzie pod wiatr, odpowiednio się ugina i w ogóle. Znalazła kilka rzeczy, za którymi może się schować, a gdy była już blisko - wyskoczyła w stronę najbliższej jej kuropatewki, by złapać ją pazurami bo bokach - skrzydłach - i wbić kły w jej szyję.

[Głogowy Cień]

uznam ci już ten opis, ale jak będziesz tak pisać na polowaniach to ci odgryzę ręce XDD

Jedna z kuropatw zauważyła zbliżającego się kota i z krzykiem i łopotaniem skrzydeł rzuciła się do ucieczki. Dwie pozostałe były zdezorientowanie i również chciały uciekać - na szczęście ostatnia z nich trochę zbyt późno zorientowała się, co się dzieje i skąd ta panika, przez co Bratkowa Łapa zdołała chwycić ją w swoje szpony i przybić sporawego ptaka do ziemi ciężarem swojego ciała. Uśmiercenie kuropatwy okazało się nie być tak łatwe, jak w przypadku wróbla czy myszy i chwilę musiała się siłować z ptakiem, żeby w końcu go zabić, ale gdy to się stało, nieopodal zmaterializował się Głóg.
- Jakie błędy robiłaś na samym początku i co mogłaś z'obić lepiej? - spytał, żeby nie było zbyt miło i nie zaczynać od samych pochwał i miziania ego.

[Bratkowa Łąka]

Skoczyła na opóźnioną w reakcji kuropatwę, trochę się z nią siłując, zanim udusiła ją kompletnie zestawem ostrych, białych ząbków. Miała właśnie iść i szukać Głoga, ale ten zjawił się tuż obok niej, gdy tylko skończyła z dużym ptakiem. Wypluła z buzi małe piórka, jakich najadła się podczas łapania spłoszonej kuropatewki, by zwrócił się już do mistrza.
— Zapomniałam o ustawieniu się pod wiatr, przez co dawałam o sobie znać zwierzynie i płoszyłam ją. — mruknęła spokojnym głosem. Chociaż był to głupi błąd, to była na treningu i nie brała czegoś takiego do siebie, toteż w jej głosie nie było słyszeć frustracji czy smutku. Mogła też pewnie szybciej i lepiej atakować, ale to w końcu jeszcze wyćwiczy.

[Głogowy Cień]

- Mhm - mruknął, kiwnąwszy głową. - Przykładaj się też ba'dziej do odpowiedniej pozycji. Ogon, głowa i grzbiet mają być w równej linii, a brzuch jak najbliżej ziemi, ale tak, żeby nie dotykał t'awy - dodał, bo miał wrażenie, że kotka podchodziła do tego na odwal się, byleby tylko zaliczyć ten dzień treningu i sobie dać spokój. Głogowi jednak nie zależało na wojowniku, który miał odhaczoną całą listę zadań do przerobienia na treningu, a sprawnym kocie, który potrafił o siebie zadbać samodzielnie.
- Zakop ją i idziemy dalej - powiedział, po czym ruszył raczej niespiesznym krokiem w stronę granicy z ziemiami niczyimi, by następnie iść wzdłuż niej w kierunku Łanu Rzepaku. Nie czekał na nią, ale szedł też na tyle wolno, by nie musiała go gonić szczególnie długo, jeżeli zepnie poślady i się pospieszy.

[Bratkowa Łąka]

Rzeczywiście, nie za specjalnie przykładała się do swojej pozycji. Sądziła, że po prostu wyrobi jej się w czasie, poprzez błędy i sukcesy, i tak dalej. Zresztą - Głóg nic jej nie powiedział o wyrównywaniu ogona i głowy z grzbietem, po prostu miały być na dole. Wolała by sobie teraz leżeć czy spacerkować niżeli skakać po trawie i ganiać za głupimi zwierzątkami. Chociaż zaczynało jej w miarę wychodzić, to nadal była nieprzyzwyczajona do takich szybkich i impulsywnych ruchów, do natychmiastowych reakcji i tak dalej.
Zakopała kuropatwę, tym razem robiąc dla niej nieco większy i głębszy dół, bo trochę toto ważyło. Piękniutko zakopała, przyklepała, super. Ruszyła do przodu i zaraz po chwili znalazła się u boku ojca, w międzyczasie rozglądając się po terenach, o, tak, z nudów.