Kaczuzka przede wszystkim jest mała. Na pewno jest jednym z najmniejszych kotów Klanie Rzeki, jeśli nie najmniejszym. W okresie, w którym koty szybko rosną i zmieniają się, ona nie zmieniła się zbyt wiele. Poza niskim wzrostem, ciało kotki jest szczupłe i delikatne; ze względu na księżyce spędzone w Lecznicy nie ma wyrobionych mięśni, więc jej postawa sprawia wrażenie wręcz wątłej. Sierść kotki jest miękka i krótka, w jednolitym, szaro-niebieskim kolorze. Pyszczek ma dość długi, zakończony szarym nosem. Uwagę przyciągają oczy Kaczuszki, które są w kolorze intensywnej zieleni.
Jest ciekawa świata i lubi dowiadywać się nowych rzeczy. Czasami jednak wstydzi się zadać pytanie czy po prostu porozmawiać - przez to, że męczyła ją choroba, nie udało jej się nawiązać zbyt wielu kontaktów z Rzeczniakami i będzie musiała nadrobić umiejętności komunikacyjne. Stara się jednak przezwyciężać swoją nieśmiałość, aby móc swobodniej zdobywać wiedzę i umiejętności. W stosunku do innych kotów jest bardzo empatyczna; zawsze stara się zrozumieć, jak drugi kot się czuje i co może sobie pomyśleć. Chce być dla wszystkich miła i nie sprawić nikomu przykrości.
Ognistopręga, Dymne Niebo, Kamienna Łapa
Skinęła głową, choć dość niepewnie. Czyli nie będzie musiała zabijać, chyba, że w obronie własnej lub... - Kto to kot wyjęty spod Kodeksu? - dopytała, nie do końca rozumiejąc to zdanie wypowiedziane przez Czarnego Bza. Podczas rozmowy Kacza Łapa cały czas podążała za Mistrzem, i w pewnym momencie do jej nozdrzy dotarł dziwny, nowy dla niej zapach. - Czy to woń Klanu Gromu? - zapytała cicho kocura, mając nadzieję, że to naprawdę był jakiś dziwny zapach a nie że jej się tylko wydawało, że czuje coś dziwnego.
- Czerwona Gwiazda jest Przywódczynią, Ćmi Zmierzch Zastępcą, a Medykiem Księżycowy Pył - odpowiedziała nieco głośniejszym niż zwykle tonem na pytanie, uśmiechając się przy tym z zadowolenia. Przynajmniej to wiedziała!
<center><table><tr><td>
W nozdrzu gdzieścośłaskocze mnie Źrenice do rozmiarów g i g a n t a Eksplozja mych obszarów
f a t a l n a
Kopytko przypomina swojego ojca w bardzo dużym stopniu. Tak jak on nie jest kotem za wysokim, raczej przeciętnym, dokładnie jak ojciec posiada długie, silne łapy. Jednak od ojca wyróżnia go czarne, błyszczące futerko. Krótkie futro, jednolitego koloru pokrywa całą szczupłą sylwetkę kocurka, na jego ciemnym tle wyróżniają się skośne oczy, które przybrały kolor sztabki złota, bądź jak kto woli zachodu Słońca. Spośród reszty kotów wyróżnia go iście orientalny pysk oraz duże, trójkątne uszy. Ale jego najbardziej charakterystyczną cechą jest brak kilku zębów z lewej strony, najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem tego jest to, że je sobie wybił. Przez brak zębów jego język zwisa z lewej strony pyszczka.
Na pierwszy rzut oka może wydać się strachliwy, nieśmiały, wstydliwy. Taki typowy synalek mamusi. Może był taki przez pewien czas, bardzo krótki czas, ale od zawsze ciągnęło go na jakieś przygody, jakieś nowości, ciekawość wzięła górę i pewnego dnia wrócił bez zębów. Od tamtego momentu stał się spokojniejszy i bardziej opanowany, mimo wszystko nadal ulega swoim emocją, co niekiedy ciągnie za sobą spore konsekwencje. Gdy nie jest czegoś pewien prosi kogoś o radę, najczęściej tą osobą jest jego matka - Mysi Krok. Nawiązywanie nowych znajomości idzie mu z oporem, lecz kiedy się przed kimś otworzy można dostrzec jego gadatliwość, pomimo jąkania się potrafi gadać jak najęty.
- Samotnik, pieszczoch - krótkie, ale i najbardziej zrozumiałe. Nie było w końcu powodu by bardziej rozwijać odpowiedź, co mogłoby namieszać w głowie Kaczej Łapy. Gigantyczne uszy wojownika zadrżały, słysząc pytanie terminatorki. Och, czyli jednak wyczuła. A obawiała się, że nie będzie potrafiła - Tak, charakterystyczny, ni-ni-ni-nie? - spośród wszystkich zapachów – jakie krążą po okolicy – zapach gromu wybija się na przód, sygnalizując, że w pobliżu są już granice terenów klanu. - Dobrze, a w-w-w-wiesz kto zajmuje te rangi w g-gr-gromie? -
mieć złamane serce
i wierzyć w miłość? to największa odwaga
Kaczuzka przede wszystkim jest mała. Na pewno jest jednym z najmniejszych kotów Klanie Rzeki, jeśli nie najmniejszym. W okresie, w którym koty szybko rosną i zmieniają się, ona nie zmieniła się zbyt wiele. Poza niskim wzrostem, ciało kotki jest szczupłe i delikatne; ze względu na księżyce spędzone w Lecznicy nie ma wyrobionych mięśni, więc jej postawa sprawia wrażenie wręcz wątłej. Sierść kotki jest miękka i krótka, w jednolitym, szaro-niebieskim kolorze. Pyszczek ma dość długi, zakończony szarym nosem. Uwagę przyciągają oczy Kaczuszki, które są w kolorze intensywnej zieleni.
Jest ciekawa świata i lubi dowiadywać się nowych rzeczy. Czasami jednak wstydzi się zadać pytanie czy po prostu porozmawiać - przez to, że męczyła ją choroba, nie udało jej się nawiązać zbyt wielu kontaktów z Rzeczniakami i będzie musiała nadrobić umiejętności komunikacyjne. Stara się jednak przezwyciężać swoją nieśmiałość, aby móc swobodniej zdobywać wiedzę i umiejętności. W stosunku do innych kotów jest bardzo empatyczna; zawsze stara się zrozumieć, jak drugi kot się czuje i co może sobie pomyśleć. Chce być dla wszystkich miła i nie sprawić nikomu przykrości.
Ognistopręga, Dymne Niebo, Kamienna Łapa
Skinęła głową, słysząc odpowiedź kocura. Wiedziała już kim są Samotnicy i Pieszczoszki, to też nie potrzebowała dodatkowych wyjaśnień w tej kwestii.
- Inny. Coś nagle zapachniało inaczej - odpowiedziała kocurowi na pierwsze pytanie nawiązujące do Klanu Gromu. Na drugie niestety nie znała odpowiedzi. Machnęła więc szarą mordką w prawo i w lewo, przeczącym gestem pokazując Mistrzowi, że nie wie nic o władzach w tym klanie.
<center><table><tr><td>
W nozdrzu gdzieścośłaskocze mnie Źrenice do rozmiarów g i g a n t a Eksplozja mych obszarów
f a t a l n a
Kopytko przypomina swojego ojca w bardzo dużym stopniu. Tak jak on nie jest kotem za wysokim, raczej przeciętnym, dokładnie jak ojciec posiada długie, silne łapy. Jednak od ojca wyróżnia go czarne, błyszczące futerko. Krótkie futro, jednolitego koloru pokrywa całą szczupłą sylwetkę kocurka, na jego ciemnym tle wyróżniają się skośne oczy, które przybrały kolor sztabki złota, bądź jak kto woli zachodu Słońca. Spośród reszty kotów wyróżnia go iście orientalny pysk oraz duże, trójkątne uszy. Ale jego najbardziej charakterystyczną cechą jest brak kilku zębów z lewej strony, najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem tego jest to, że je sobie wybił. Przez brak zębów jego język zwisa z lewej strony pyszczka.
Na pierwszy rzut oka może wydać się strachliwy, nieśmiały, wstydliwy. Taki typowy synalek mamusi. Może był taki przez pewien czas, bardzo krótki czas, ale od zawsze ciągnęło go na jakieś przygody, jakieś nowości, ciekawość wzięła górę i pewnego dnia wrócił bez zębów. Od tamtego momentu stał się spokojniejszy i bardziej opanowany, mimo wszystko nadal ulega swoim emocją, co niekiedy ciągnie za sobą spore konsekwencje. Gdy nie jest czegoś pewien prosi kogoś o radę, najczęściej tą osobą jest jego matka - Mysi Krok. Nawiązywanie nowych znajomości idzie mu z oporem, lecz kiedy się przed kimś otworzy można dostrzec jego gadatliwość, pomimo jąkania się potrafi gadać jak najęty.
- Zapachy klanów w-w-w-wyróżniają się na tle tych o-ot-oto-otoczenia - są intensywne i z największą dokładnością rozprowadzane. Żaden klan nie chce w końcu nieproszonych gości na swoich terenach - ...nasz p-p-podobno daje rybą - ot, taka ciekawostka. Podobno dla innych klanów, klan rzeki ma zapach ryby, a jeszcze dla tych kotów, bardziej z ciętym językiem, zgniłej ryby. Ciężko oszacować czy to prawda, gdy samemu nosi się ten zapach. - Przywódcą jest T-t-t-trzmiela Gwiazda, zastępcą Żubrze G-ga-gardło. Medyka nie mają, a t-t-t-terminator medyka to Truskawkowa Ł-ł-ł-łapa -
mieć złamane serce
i wierzyć w miłość? to największa odwaga
Kaczuzka przede wszystkim jest mała. Na pewno jest jednym z najmniejszych kotów Klanie Rzeki, jeśli nie najmniejszym. W okresie, w którym koty szybko rosną i zmieniają się, ona nie zmieniła się zbyt wiele. Poza niskim wzrostem, ciało kotki jest szczupłe i delikatne; ze względu na księżyce spędzone w Lecznicy nie ma wyrobionych mięśni, więc jej postawa sprawia wrażenie wręcz wątłej. Sierść kotki jest miękka i krótka, w jednolitym, szaro-niebieskim kolorze. Pyszczek ma dość długi, zakończony szarym nosem. Uwagę przyciągają oczy Kaczuszki, które są w kolorze intensywnej zieleni.
Jest ciekawa świata i lubi dowiadywać się nowych rzeczy. Czasami jednak wstydzi się zadać pytanie czy po prostu porozmawiać - przez to, że męczyła ją choroba, nie udało jej się nawiązać zbyt wielu kontaktów z Rzeczniakami i będzie musiała nadrobić umiejętności komunikacyjne. Stara się jednak przezwyciężać swoją nieśmiałość, aby móc swobodniej zdobywać wiedzę i umiejętności. W stosunku do innych kotów jest bardzo empatyczna; zawsze stara się zrozumieć, jak drugi kot się czuje i co może sobie pomyśleć. Chce być dla wszystkich miła i nie sprawić nikomu przykrości.
Ognistopręga, Dymne Niebo, Kamienna Łapa
Skinęła głową. Zapach był ewidentnie wyczuwalny, nie było co do tego wątpliwości. Ciekawostką było to, że Klan Rzeki podobno śmierdział rybą. - Czy to dlatego, że jemy ryby? - zapytała cicho, z zainteresowaniem obserwując Mistrza i spokojnie podążając za nim, choć cały czas zostając jakby pół kroku za kocurem. Trzmiela Gwiazda, Żubrze Gardło, a Truskawkowa Łapa to terminator medyka. Postara się zapamiętać. - A co trzeba zrobić, żeby być terminatorem medyka? - zapytała kocura, nieco zainteresowana tematem. Ciekawe, czy gdyby ona była takim terminatorem, to uczyłaby się u Księżycowego Pyłu...?
<center><table><tr><td>
W nozdrzu gdzieścośłaskocze mnie Źrenice do rozmiarów g i g a n t a Eksplozja mych obszarów
f a t a l n a
Kopytko przypomina swojego ojca w bardzo dużym stopniu. Tak jak on nie jest kotem za wysokim, raczej przeciętnym, dokładnie jak ojciec posiada długie, silne łapy. Jednak od ojca wyróżnia go czarne, błyszczące futerko. Krótkie futro, jednolitego koloru pokrywa całą szczupłą sylwetkę kocurka, na jego ciemnym tle wyróżniają się skośne oczy, które przybrały kolor sztabki złota, bądź jak kto woli zachodu Słońca. Spośród reszty kotów wyróżnia go iście orientalny pysk oraz duże, trójkątne uszy. Ale jego najbardziej charakterystyczną cechą jest brak kilku zębów z lewej strony, najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem tego jest to, że je sobie wybił. Przez brak zębów jego język zwisa z lewej strony pyszczka.
Na pierwszy rzut oka może wydać się strachliwy, nieśmiały, wstydliwy. Taki typowy synalek mamusi. Może był taki przez pewien czas, bardzo krótki czas, ale od zawsze ciągnęło go na jakieś przygody, jakieś nowości, ciekawość wzięła górę i pewnego dnia wrócił bez zębów. Od tamtego momentu stał się spokojniejszy i bardziej opanowany, mimo wszystko nadal ulega swoim emocją, co niekiedy ciągnie za sobą spore konsekwencje. Gdy nie jest czegoś pewien prosi kogoś o radę, najczęściej tą osobą jest jego matka - Mysi Krok. Nawiązywanie nowych znajomości idzie mu z oporem, lecz kiedy się przed kimś otworzy można dostrzec jego gadatliwość, pomimo jąkania się potrafi gadać jak najęty.
- Może, pewnie t-ta-tak - sam jakoś szczególnej uwagi nie przykładał do swojego zapachu, może i dawało od niego rybą – pomimo iż rzadko takowe łowił. Istnieje też możliwość, że zapach rzeki jest tak opisywany ze względu, że klan słynie z umiejętności łowienia ryb, no i pływania, które również nie należało do ulubionych czynności paskudnego wojownika. Wielkie uszy zadrgały, gdy padło kolejne pytanie od Kaczej Łapy, tym razem inne, bardziej intrygujące. Przeniósł powoli wzrok na terminatorkę, milcząc przez moment. - No... - uciął momentalnie, odchrząkając - ...trzeba o-o-osobiście zapytać medyka klanu, a-a-a-albo jak takiego nie ma w k-kl-kla-klanie, to przywódcę - ciekawostką jest, że niegdyś sam wyszedł z tą inicjatywą do Łososiowej Łuski, chcąc obrać bezpieczniejszą drogę. Łatwo jednak się domyśleć, że nic z tego nie wyszło, patrząc, że jego ranga to wojownik, a nie medyk.
mieć złamane serce
i wierzyć w miłość? to największa odwaga
Kaczuzka przede wszystkim jest mała. Na pewno jest jednym z najmniejszych kotów Klanie Rzeki, jeśli nie najmniejszym. W okresie, w którym koty szybko rosną i zmieniają się, ona nie zmieniła się zbyt wiele. Poza niskim wzrostem, ciało kotki jest szczupłe i delikatne; ze względu na księżyce spędzone w Lecznicy nie ma wyrobionych mięśni, więc jej postawa sprawia wrażenie wręcz wątłej. Sierść kotki jest miękka i krótka, w jednolitym, szaro-niebieskim kolorze. Pyszczek ma dość długi, zakończony szarym nosem. Uwagę przyciągają oczy Kaczuszki, które są w kolorze intensywnej zieleni.
Jest ciekawa świata i lubi dowiadywać się nowych rzeczy. Czasami jednak wstydzi się zadać pytanie czy po prostu porozmawiać - przez to, że męczyła ją choroba, nie udało jej się nawiązać zbyt wielu kontaktów z Rzeczniakami i będzie musiała nadrobić umiejętności komunikacyjne. Stara się jednak przezwyciężać swoją nieśmiałość, aby móc swobodniej zdobywać wiedzę i umiejętności. W stosunku do innych kotów jest bardzo empatyczna; zawsze stara się zrozumieć, jak drugi kot się czuje i co może sobie pomyśleć. Chce być dla wszystkich miła i nie sprawić nikomu przykrości.
Ognistopręga, Dymne Niebo, Kamienna Łapa
- Aha - odpowiedziała, kiwając głową i robiąc mentalną notatkę. Może powinna sama porozmawiać o tym z Księżycowym Pyłem? Pomyślała jednak o tym, że to trochę głupio. Pewnie nie tylko ona chciałaby zbierać zioła i leczyć koty i ruda kotka na pewno dostaje dużo pytań o to...
- Co teraz będziemy robić? - zapytała po chwili ciszy, kiedy już znudziło jej się myślenie o Terminatorach Medyka i zaczęła się zastanawiać, po co Czarny Bez właściwie ją tu przyprowadził. Patrzyła na swojego mistrza z zaciekawieniem.
<center><table><tr><td>
W nozdrzu gdzieścośłaskocze mnie Źrenice do rozmiarów g i g a n t a Eksplozja mych obszarów
f a t a l n a
Kopytko przypomina swojego ojca w bardzo dużym stopniu. Tak jak on nie jest kotem za wysokim, raczej przeciętnym, dokładnie jak ojciec posiada długie, silne łapy. Jednak od ojca wyróżnia go czarne, błyszczące futerko. Krótkie futro, jednolitego koloru pokrywa całą szczupłą sylwetkę kocurka, na jego ciemnym tle wyróżniają się skośne oczy, które przybrały kolor sztabki złota, bądź jak kto woli zachodu Słońca. Spośród reszty kotów wyróżnia go iście orientalny pysk oraz duże, trójkątne uszy. Ale jego najbardziej charakterystyczną cechą jest brak kilku zębów z lewej strony, najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem tego jest to, że je sobie wybił. Przez brak zębów jego język zwisa z lewej strony pyszczka.
Na pierwszy rzut oka może wydać się strachliwy, nieśmiały, wstydliwy. Taki typowy synalek mamusi. Może był taki przez pewien czas, bardzo krótki czas, ale od zawsze ciągnęło go na jakieś przygody, jakieś nowości, ciekawość wzięła górę i pewnego dnia wrócił bez zębów. Od tamtego momentu stał się spokojniejszy i bardziej opanowany, mimo wszystko nadal ulega swoim emocją, co niekiedy ciągnie za sobą spore konsekwencje. Gdy nie jest czegoś pewien prosi kogoś o radę, najczęściej tą osobą jest jego matka - Mysi Krok. Nawiązywanie nowych znajomości idzie mu z oporem, lecz kiedy się przed kimś otworzy można dostrzec jego gadatliwość, pomimo jąkania się potrafi gadać jak najęty.
- Teoria walki - powiedział i zamilkł, wyczekując reakcji Kaczej Łapy. Kotka wydawała się delikatna, nieśmiała i bardzo wrażliwa, jednak nie mogło to ją zwolnić ze znajomości walki i muszą – chcąc nie chcąc – przerobić teorię, jak i praktykę, na którą już miał w miarę plan - Wiesz coś o walce? D-d-delikatne miejsca j-ja-jakie są? Gdzie atakować, n-n-na co uważać? - najtrudniejsze było to, że można znać wszystko, wiedzieć o każdym z wrażliwych miejsc, wiedzieć jak chronić swoje części ciała, jak wykorzystywać swoje zalety i działać dobrze ze swoimi wadami, ale gdy już się bierze udział w prawdziwej walce, ma się tak mało czasu na reakcję, że wszystko wyparowuje z głowy, a samemu jest się jak ten słup.
mieć złamane serce
i wierzyć w miłość? to największa odwaga
Kaczuzka przede wszystkim jest mała. Na pewno jest jednym z najmniejszych kotów Klanie Rzeki, jeśli nie najmniejszym. W okresie, w którym koty szybko rosną i zmieniają się, ona nie zmieniła się zbyt wiele. Poza niskim wzrostem, ciało kotki jest szczupłe i delikatne; ze względu na księżyce spędzone w Lecznicy nie ma wyrobionych mięśni, więc jej postawa sprawia wrażenie wręcz wątłej. Sierść kotki jest miękka i krótka, w jednolitym, szaro-niebieskim kolorze. Pyszczek ma dość długi, zakończony szarym nosem. Uwagę przyciągają oczy Kaczuszki, które są w kolorze intensywnej zieleni.
Jest ciekawa świata i lubi dowiadywać się nowych rzeczy. Czasami jednak wstydzi się zadać pytanie czy po prostu porozmawiać - przez to, że męczyła ją choroba, nie udało jej się nawiązać zbyt wielu kontaktów z Rzeczniakami i będzie musiała nadrobić umiejętności komunikacyjne. Stara się jednak przezwyciężać swoją nieśmiałość, aby móc swobodniej zdobywać wiedzę i umiejętności. W stosunku do innych kotów jest bardzo empatyczna; zawsze stara się zrozumieć, jak drugi kot się czuje i co może sobie pomyśleć. Chce być dla wszystkich miła i nie sprawić nikomu przykrości.
Ognistopręga, Dymne Niebo, Kamienna Łapa
***
Zgodnie z rozmową w Mistrzem z poprzedniego dnia, malutka, niebieska kotka stawiła się przy wyjściu z Obozu podczas górowania słońca. Stanęła i, nieco zniecierpliwiona, zaczęła rozglądać się na boki, próbując namierzyć Czarnego Bza - nie wiedziała, czy będzie szedł z Obozu czy też z terenów. Co jakiś czas przestępowała z jednej przedniej łapki na drugą. Chciała już tak bardzo ruszyć na Koci Grzbiet, już tak bardzo mieć szansę się wykazać i zaprezentować czarnemu kocurowi, że ona chce się uczyć i ona chce się starać!
<center><table><tr><td>
W nozdrzu gdzieścośłaskocze mnie Źrenice do rozmiarów g i g a n t a Eksplozja mych obszarów
f a t a l n a
Kopytko przypomina swojego ojca w bardzo dużym stopniu. Tak jak on nie jest kotem za wysokim, raczej przeciętnym, dokładnie jak ojciec posiada długie, silne łapy. Jednak od ojca wyróżnia go czarne, błyszczące futerko. Krótkie futro, jednolitego koloru pokrywa całą szczupłą sylwetkę kocurka, na jego ciemnym tle wyróżniają się skośne oczy, które przybrały kolor sztabki złota, bądź jak kto woli zachodu Słońca. Spośród reszty kotów wyróżnia go iście orientalny pysk oraz duże, trójkątne uszy. Ale jego najbardziej charakterystyczną cechą jest brak kilku zębów z lewej strony, najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem tego jest to, że je sobie wybił. Przez brak zębów jego język zwisa z lewej strony pyszczka.
Na pierwszy rzut oka może wydać się strachliwy, nieśmiały, wstydliwy. Taki typowy synalek mamusi. Może był taki przez pewien czas, bardzo krótki czas, ale od zawsze ciągnęło go na jakieś przygody, jakieś nowości, ciekawość wzięła górę i pewnego dnia wrócił bez zębów. Od tamtego momentu stał się spokojniejszy i bardziej opanowany, mimo wszystko nadal ulega swoim emocją, co niekiedy ciągnie za sobą spore konsekwencje. Gdy nie jest czegoś pewien prosi kogoś o radę, najczęściej tą osobą jest jego matka - Mysi Krok. Nawiązywanie nowych znajomości idzie mu z oporem, lecz kiedy się przed kimś otworzy można dostrzec jego gadatliwość, pomimo jąkania się potrafi gadać jak najęty.
Na polowania przyszło mu chodzić z samego rana i bliżej zachodu słońca, ot, by uniknąć palącego słońca, na którym przyjemnie jest się wygrzewać, nie polować. Dlatego przed umówionym treningiem, paskudny wojownik opuścił obóz, by zniknąć gdzieś przy granicy z ziemiami niczyimi i tam zająć się łowami. Zerkał co chwila na słońce, czując jak coraz większy stres go ogarnia, a jak się spóźni? Za późno ruszy w drogę powrotną i będzie grubo po czasie, zawodząc tylko córkę Kukułczego Puchu. Kręcił głową, brał głębokie wdechy, nie mógł przez to rozproszenie nic upolować... aż w końcu trafiła się niewielka myszka, która pomimo przebierania łapkami nie zdołała uciec przed Bzem. Do obozu wszedł, jak słońce już znajdowała się na szczycie nieba, a on przed pojawieniem się Kaczuszki zdołał jeszcze rzucić gryzonia na stos, by chwilę po tym ujrzeć postać terminatorki. Poprzedniego wieczora układał sobie w głowie plan, w końcu od księżyców nie miał terminatora i teraz musiał się wykazać, pokazać innym - a przede wszystkim sobie - że potrafi trenować, że nie jest bezużyteczny i lada moment, a Kacza Łapa zasili szeregi wojowników. - Dzień dobry - odchrząknął, by jego chrypka nie była zbytnio słyszalna, gdy tylko stanął przed kotką - c-c-c-co powiesz by zacząć od p-po-pol-polowania? - a ruchem pyska wskazał kierunek, w którym się udadzą.
mieć złamane serce
i wierzyć w miłość? to największa odwaga
Kaczuzka przede wszystkim jest mała. Na pewno jest jednym z najmniejszych kotów Klanie Rzeki, jeśli nie najmniejszym. W okresie, w którym koty szybko rosną i zmieniają się, ona nie zmieniła się zbyt wiele. Poza niskim wzrostem, ciało kotki jest szczupłe i delikatne; ze względu na księżyce spędzone w Lecznicy nie ma wyrobionych mięśni, więc jej postawa sprawia wrażenie wręcz wątłej. Sierść kotki jest miękka i krótka, w jednolitym, szaro-niebieskim kolorze. Pyszczek ma dość długi, zakończony szarym nosem. Uwagę przyciągają oczy Kaczuszki, które są w kolorze intensywnej zieleni.
Jest ciekawa świata i lubi dowiadywać się nowych rzeczy. Czasami jednak wstydzi się zadać pytanie czy po prostu porozmawiać - przez to, że męczyła ją choroba, nie udało jej się nawiązać zbyt wielu kontaktów z Rzeczniakami i będzie musiała nadrobić umiejętności komunikacyjne. Stara się jednak przezwyciężać swoją nieśmiałość, aby móc swobodniej zdobywać wiedzę i umiejętności. W stosunku do innych kotów jest bardzo empatyczna; zawsze stara się zrozumieć, jak drugi kot się czuje i co może sobie pomyśleć. Chce być dla wszystkich miła i nie sprawić nikomu przykrości.
Ognistopręga, Dymne Niebo, Kamienna Łapa
- Dzień dobry - szara kotka odpowiedziała entuzjastycznie na przywitanie starszego kocura. Jej drobny pyszczek miał pogodny wyraz, a w zielonych oczach można było zauważyć blask, dobrze widoczny w promieniach słońca. - Tak, chętnie nauczę się polowania! - zawołała wesoło i ruszyła równo z wojownikiem w kierunku, który wskazał. Po drodze jednak dalej mówiła: - Tylko ja no... jeszcze nie umiem polować, bo wcześniej nie zdążyliśmy tego zrobić na treningu, a u Dwunogów... nie miałam jak - spojrzała nieco zmartwionym wzrokiem na Czarnego Bza, nie będąc pewna, jak zareaguje. Szła jednak dalej raźnym krokiem; starała się mimo wszystko nie tracić entuzjazmu i dobrego humoru. Była zdeterminowana, żeby pracować, żeby uczyć się wszystkiego pilnie - nawet, jeśli ma spore zaległości.
<center><table><tr><td>
W nozdrzu gdzieścośłaskocze mnie Źrenice do rozmiarów g i g a n t a Eksplozja mych obszarów
f a t a l n a
Kopytko przypomina swojego ojca w bardzo dużym stopniu. Tak jak on nie jest kotem za wysokim, raczej przeciętnym, dokładnie jak ojciec posiada długie, silne łapy. Jednak od ojca wyróżnia go czarne, błyszczące futerko. Krótkie futro, jednolitego koloru pokrywa całą szczupłą sylwetkę kocurka, na jego ciemnym tle wyróżniają się skośne oczy, które przybrały kolor sztabki złota, bądź jak kto woli zachodu Słońca. Spośród reszty kotów wyróżnia go iście orientalny pysk oraz duże, trójkątne uszy. Ale jego najbardziej charakterystyczną cechą jest brak kilku zębów z lewej strony, najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem tego jest to, że je sobie wybił. Przez brak zębów jego język zwisa z lewej strony pyszczka.
Na pierwszy rzut oka może wydać się strachliwy, nieśmiały, wstydliwy. Taki typowy synalek mamusi. Może był taki przez pewien czas, bardzo krótki czas, ale od zawsze ciągnęło go na jakieś przygody, jakieś nowości, ciekawość wzięła górę i pewnego dnia wrócił bez zębów. Od tamtego momentu stał się spokojniejszy i bardziej opanowany, mimo wszystko nadal ulega swoim emocją, co niekiedy ciągnie za sobą spore konsekwencje. Gdy nie jest czegoś pewien prosi kogoś o radę, najczęściej tą osobą jest jego matka - Mysi Krok. Nawiązywanie nowych znajomości idzie mu z oporem, lecz kiedy się przed kimś otworzy można dostrzec jego gadatliwość, pomimo jąkania się potrafi gadać jak najęty.
- To nic - odparł niemal natychmiast. Każdy kiedyś zaczynał i każdy kiedyś nie potrafił, nawet Czerwona Gwiazda. Zanim oddalą się od obozu, mają jeszcze czas na powiedzenie teorii, bez której się nie obejdzie - d-d-d-domyślasz się o czym trzeba pamiętać p-po-pod-podchodząc do zwierzyny? - zanim sam zacznie mówić, warto sprawdzić czy Kacza ma choć odrobinę wiedzy na ten temat, w końcu na pewno coś jej się o uszy obiło. Bez pomimo zwątpień, które krążyły gdzieś z tyłu jego głowy i dźgały go za każdym słowem, starał się choć spróbować dorównać innym mistrzom. W końcu każdy terminator chce być trenowany przez najlepszych... a nie każdy trafia na takiego delikwenta, są i tacy co przypadają wojownikom z trudnościami. Jednak ten paskudny wojownik od niedawna ma cel, do którego stara się dążyć.
mieć złamane serce
i wierzyć w miłość? to największa odwaga
Kaczuzka przede wszystkim jest mała. Na pewno jest jednym z najmniejszych kotów Klanie Rzeki, jeśli nie najmniejszym. W okresie, w którym koty szybko rosną i zmieniają się, ona nie zmieniła się zbyt wiele. Poza niskim wzrostem, ciało kotki jest szczupłe i delikatne; ze względu na księżyce spędzone w Lecznicy nie ma wyrobionych mięśni, więc jej postawa sprawia wrażenie wręcz wątłej. Sierść kotki jest miękka i krótka, w jednolitym, szaro-niebieskim kolorze. Pyszczek ma dość długi, zakończony szarym nosem. Uwagę przyciągają oczy Kaczuszki, które są w kolorze intensywnej zieleni.
Jest ciekawa świata i lubi dowiadywać się nowych rzeczy. Czasami jednak wstydzi się zadać pytanie czy po prostu porozmawiać - przez to, że męczyła ją choroba, nie udało jej się nawiązać zbyt wielu kontaktów z Rzeczniakami i będzie musiała nadrobić umiejętności komunikacyjne. Stara się jednak przezwyciężać swoją nieśmiałość, aby móc swobodniej zdobywać wiedzę i umiejętności. W stosunku do innych kotów jest bardzo empatyczna; zawsze stara się zrozumieć, jak drugi kot się czuje i co może sobie pomyśleć. Chce być dla wszystkich miła i nie sprawić nikomu przykrości.
Ognistopręga, Dymne Niebo, Kamienna Łapa
- Pewnie trzeba się skradać, żeby nie spłoszyć zwierzęcia - odpowiedziała po chwili zastanowienia. Starała się dorównywać kroku Mistrzowi, choć nie było to takie łatwe zadanie - ze względu na swój niski wzrost, jej naturalny chód był wolniejszy niż chód większości dorosłych kotów. - Może trzeba się chować w krzakach? I dopiero jak zwierzę podejdzie blisko to wyskoczyć na nie z tych krzaków? - cośtam słyszała, cośtam próbowała rozkminić zwykłym logicznym myśleniem, bo samej wiedzy o polowaniu nie miała zbyt wiele.
<center><table><tr><td>
W nozdrzu gdzieścośłaskocze mnie Źrenice do rozmiarów g i g a n t a Eksplozja mych obszarów
f a t a l n a
Kopytko przypomina swojego ojca w bardzo dużym stopniu. Tak jak on nie jest kotem za wysokim, raczej przeciętnym, dokładnie jak ojciec posiada długie, silne łapy. Jednak od ojca wyróżnia go czarne, błyszczące futerko. Krótkie futro, jednolitego koloru pokrywa całą szczupłą sylwetkę kocurka, na jego ciemnym tle wyróżniają się skośne oczy, które przybrały kolor sztabki złota, bądź jak kto woli zachodu Słońca. Spośród reszty kotów wyróżnia go iście orientalny pysk oraz duże, trójkątne uszy. Ale jego najbardziej charakterystyczną cechą jest brak kilku zębów z lewej strony, najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem tego jest to, że je sobie wybił. Przez brak zębów jego język zwisa z lewej strony pyszczka.
Na pierwszy rzut oka może wydać się strachliwy, nieśmiały, wstydliwy. Taki typowy synalek mamusi. Może był taki przez pewien czas, bardzo krótki czas, ale od zawsze ciągnęło go na jakieś przygody, jakieś nowości, ciekawość wzięła górę i pewnego dnia wrócił bez zębów. Od tamtego momentu stał się spokojniejszy i bardziej opanowany, mimo wszystko nadal ulega swoim emocją, co niekiedy ciągnie za sobą spore konsekwencje. Gdy nie jest czegoś pewien prosi kogoś o radę, najczęściej tą osobą jest jego matka - Mysi Krok. Nawiązywanie nowych znajomości idzie mu z oporem, lecz kiedy się przed kimś otworzy można dostrzec jego gadatliwość, pomimo jąkania się potrafi gadać jak najęty.
- Tak, skradać - kiwnął głową, przywodząc na myśl wszystkie elementy skradania się, w końcu wiele części się na to składa - t-t-t-trzeba ugiąć łapy, brzuch nie m-mo-moż-może dotykać ziemi, zrównać głowę i o-og-ogon z linią grzbietu, iść pod wiatr i pat-t-trzeć pod łapy - mówił powoli, zerkając co chwila na terminatorkę. Kierowali się ku granicy z ziemiami niczyimi, w końcu nie chcą ryzykować, że zwierzyna ucieknie na tereny innego klanu. - Chowanie się nie z-za-zaw-zawsze wychodzi i nie zawsze j-j-j-jest konieczne. Przy łapaniu ptaków należy chować się z-z-z-za elementami otoczenia, albo z-za-zas-zastygać w bezruchu, gdy ten patrzy. Króliki i zające mają d-do-dob-dobry słuch, trzeba ściszyć o-o-o-oddech, a przy gryzoniach przenieść ciężar ciała n-n-n-na tylne łapy - przystanąć na moment, odwracając się w stronę Kaczej Łapy. W końcu jakby od razu kazał jej polować, byłaby większa szansa, że coś pójdzie nie tak - spróbujesz przyjąć o-od-odp-odpowiednia pozycję? -
mieć złamane serce
i wierzyć w miłość? to największa odwaga
Kaczuzka przede wszystkim jest mała. Na pewno jest jednym z najmniejszych kotów Klanie Rzeki, jeśli nie najmniejszym. W okresie, w którym koty szybko rosną i zmieniają się, ona nie zmieniła się zbyt wiele. Poza niskim wzrostem, ciało kotki jest szczupłe i delikatne; ze względu na księżyce spędzone w Lecznicy nie ma wyrobionych mięśni, więc jej postawa sprawia wrażenie wręcz wątłej. Sierść kotki jest miękka i krótka, w jednolitym, szaro-niebieskim kolorze. Pyszczek ma dość długi, zakończony szarym nosem. Uwagę przyciągają oczy Kaczuszki, które są w kolorze intensywnej zieleni.
Jest ciekawa świata i lubi dowiadywać się nowych rzeczy. Czasami jednak wstydzi się zadać pytanie czy po prostu porozmawiać - przez to, że męczyła ją choroba, nie udało jej się nawiązać zbyt wielu kontaktów z Rzeczniakami i będzie musiała nadrobić umiejętności komunikacyjne. Stara się jednak przezwyciężać swoją nieśmiałość, aby móc swobodniej zdobywać wiedzę i umiejętności. W stosunku do innych kotów jest bardzo empatyczna; zawsze stara się zrozumieć, jak drugi kot się czuje i co może sobie pomyśleć. Chce być dla wszystkich miła i nie sprawić nikomu przykrości.
Ognistopręga, Dymne Niebo, Kamienna Łapa
- Ugięte łapy, brzuch nad ziemią, ogon na linii grzbietu, iść pod wiatr i patrzeć pod łapy - w pełni skupiona powtórzyła sobie słowa Czarnego Bza; zależało jej, żeby od razu wszystko dobrze zapamiętać. Podobnie powtórzyła kolejne informacje, a gdy Mistrz poprosił ją o przyjęcie odpowiedniej pozycji, skinęła twierdząco głową. Dalej powtarzając sobie w myślach wskazówki, stanęła tak, aby wiatr wiał jej w pyszczek, ugięła nieco łapy ale pilnując, by brzuch nie dotknął podłoża. Na początku nieco się chwiała, ale gdy spróbowała ustawić ogon na linii grzbietu, czuła się już pewniej i odzyskała równowagę. Spojrzała pytająco na kocura, chcąc upewnić się, że robi wszystko dobrze.
<center><table><tr><td>
W nozdrzu gdzieścośłaskocze mnie Źrenice do rozmiarów g i g a n t a Eksplozja mych obszarów
f a t a l n a
![[Obrazek: vJmVGRD.png]](https://i.imgur.com/vJmVGRD.png)
</td></tr></table></center>
