Trening Skalnej Łapy

[Skalna Łapa]

Ledwo zauważalnie pokiwał głową. Nie rzucać cienia, nie dać się zobaczyć, brzmiało jak najbardziej sensownie. Gdy zatrzymali się na brzegu rzeki, a Płotka mówiła dalej, o Klanie Wichru, poczuł ukłucie zaciekawienia i mimowolnie skierował wzrok w stronę obcych terenów. Jakże pasującym był fakt, że od innego klanu dzieliła ich dzika, nieprzejednana wstęga wody. Tak blisko, a jednak - przecież niemal nieprzekraczalna granica. Skała patrzył chwilę dłużej, jakby przed potęgą jego spojrzenia miał się zmaterializować jakiś obcy klanowicz.
Przeniósł wzrok na Płotkę gdy mistrzyni zaczęła tłumaczyć resztę zasad łowienia. Zmarszczył lekko brwi. Ogon jako przynęta? Obrót? Wydało się mu to niepotrzebnie skomplikowane. Ale w końcu to nie on był ekspertem, więc postanowił - przynajmniej na razie - nie zgłaszać swoich wątpliwości otwarcie.
Podszedł do brzegu, krytycznie spoglądając w taflę poniżej. Przyjął wygodną pozycję na tyle blisko, na ile było to możliwe, zwracając uwagę na to, by nie rzucać cienia na wodę. Przylgnął do ziemi i zarzucił ogon w dół aż poczuł nieprzyjemny chłód, na który mimowolnie lekko zadrżał, po czym zamarł w bezruchu i przygotował się na czekanie, szykując pazury do potencjalnej akcji.

[Płotkowy Potok]

// przepraszam za zaleganie :|

Tak oto nastało jego pierwsze polowanie, a może bardziej łowienie? Ledwo co zaczęli trening i Skała dostał możliwość od losu, by przynieść do obozu świeżą zdobycz, a takiej możliwości każdy terminator nie dostaje! Teraz wszystko zależy od jego refleksu i szczęścia.
Czekał dłuższą chwilę, lecz w końcu gwiezdni się uśmiechnęli i dali Skale jakąś rybę. Lśniące łuski małej zdobyczy przebijały się przez wodę. Podpłynęła powoli do ogona, a gdy była wystarczająco blisko, można było w niej dostrzec... Płotkę? Co za ironia. Nie za spektakularna zdobycz, ale z drugiej strony lepsze to niż nic. Jeszcze krótka chwila i... Haps! Płotka delikatnie skubnęła końcówkę ogona. Teraz już wszystko zależy od Skalnej Łapy.