Kwiecina

[Uśpione Echo]

Nie przeszkadza mi obecność kolejnego chwastu w ogonie, za to bezczynne pozwalanie Świtowi na gmeranie mi w futrze sprawia, że czuję się... niewygodnie. Tak jakby było coś, co powinnam zrobić, ale tego nie robię. Wydaję z siebie ciche westchnienie, po czym odnajduję spojrzeniem żółty kwiat, swą ciepłą barwą pasujący do jego futerka oraz całkiem nieźle współgrający z kolorem oczu. Kiedy on kończy montowanie niebieskiej główki na moim ogonie, w milczeniu zrywam upatrzoną roślinę i wsuwam mu ją w wolną przestrzeń na burej kicie. Nie robię tego zbyt wprawnie i założę się, że jeden mocniejszy ruch z jego strony, a nowy nabytek pójdzie precz.
– Prawda. Przynajmniej byś spróbował – przytakuję, bo w zasadzie trudno się nie zgodzić. Mógłby nazywać się nawet Świtającą Gwiazdą, a nie tylko mówić o sobie jak o kotce, i też nic by się nie stało. Nikomu nie powinno to robić różnicy. – Ja też mam się do ciebie zwracać inaczej?

[Świtające Niebo]

Rozwarł oczy szeroko, widząc jak siostra wplata mu roślinkę w ogon. Była piękna, fantastyczna i doskonale pasowała do rdzawego futerka, na co Świt zakwilił wesoło, nie umiejąc znaleźć odpowiednich słów, które by dobrze opisały radość, jaką odczuł, gdy pointka zaznała trochę Świtających Zainteresowań. Gdyby jeszcze zaczęła śpiewać, to by dopiero było! - DZIĘKUJĘĘĘĘ~ - krzyknął melodyjnie, nie mogąc oderwać wzroku od kity ozdobionej różnokolorowym kwieciem. Czuł się jak najładniejszy kot w całym Wichrze. Zdecydowanie będzie musiał podzielić się tym doświadczeniem z Azaliową Łapą.
- Tak - kiwnął łebkiem zdecydowanie. - To znaczy. Byłoby fajnie. Ale cię nie zmuszę! Nie wolno zmuszać. Ale byłoby mi BARDZO miło! Jeśli to nie problem - nic nie będzie z tym robił, jeśli Echo się nie zastosuje do prośby. Właściwie, to w ogóle nie będzie zwracał uwagi, postara się zapomnieć, sam sobie w głowie będzie zmieniał zaimki w wypowiedziach siostry, byle tylko nie odczuć przykrości. Nie wybaczyłby sobie, gdyby był zły lub smutny przez Świszczącą Łapę. Przecież nie jej wina, co nie? - Myślisz, że mama to...hmm...zaakceptuje? To znaczy. Czy by zrozumiała?

[Uśpione Echo]

Cofam uszy, zaskoczona intensywnym podziękowaniem, jakbym co najmniej wyciągnęła go sprzed szczęk głodnego borsuka lub zaoferowała pełen stos jego ulubionego rodzaju zwierzyny. Przepuszczam przez pysk krótki uśmiech. Świt to kopia Roziskrzonej Nocy nie tylko z wyglądu. Może rdzawe futerka niosą za sobą duże pokłady energii. Jaśniejący Płomień to błąd statystyczny.
– Mm, nie ma za co. Twoje i tak są ładniejsze – zauważam. A przynajmniej są mniej koślawo wsadzone, dodaję w myślach.
Dziwnie będzie myśleć o Świcie jak o kotce. Z Deszczową Pogodą jest inaczej, prawie jej nie znam. Ale skoro go... ją to ma uszczęśliwić, przyzwyczaję się. To chyba nic wielkiego.
– Nie zmuszasz, przecież sama zaproponowałam, nie? – prostuję, zanim siostra zapętli się w swojej wypowiedzi. Słysząc pytanie o mamę, powoli, ale z przekonaniem kiwam głową. – Póki nie próbujesz niczego głupiego, jak wychodzenie z Obozu jako kociak albo zawijanie się w trawę i wystawienie lisom na pożarcie, będzie okej. Chyba mało jest rzeczy, których serio nie akceptuje. No i głupia nie jest, zrozumie.
Co do faktycznego, dogłębnego zrozumienia nie mam niezachwianej pewności, ale nawet jeśli nie pomoże, to raczej też nie zaszkodzi, czyli w obu przypadkach wygrana, mam rację?

[Świtające Niebo]

- E tam ładniejsze. Myślę, że są równie piękne. Wyderka mi kiedyś pokazywała jak je wplątywać w futro. A Azaliowa Łapa zawsze ładnie dobiera kolory mam wrażenie. I to nie tylko do futra, bo i na kamieniach i ziemi i gałęziach. Niesamowita sprawa!! - kłamstwem byłoby stwierdzenie, że oriental był dla rdzawego kocurem obojętnym. Nie mógł być. Nie każdy w Klanie mógł się poszczycić tak pięknym futrem, doborem słów czy wiedzą, szczególnie, że zdaje się nie było rzeczy, której Azalia by nie wiedział. Był zwyczajnie fascynujący, a Świt obrał sobie za punkt honoru, żeby wiedzieć wszystko. Zapomnieć zapomni, chociaż gdzieś w umyśle zakoduje się informacja i, kto wie, może kiedyś ujrzy światło dzienne.
- Oj, wyjście z obozu zrobiłam raz! RAZ! I to się więcej nie powtórzy. No, bo nie jestem kociakiem już przede wszystkim. Ale jakbym była, to bym nie wyszła. Już wiem trochę więcej!! - obronił się, choć ton był równie delikatny i radosny jak zawsze. - Ale faktycznie, głupia nie jest, racja.

[Uśpione Echo]

– Azaliowa Łapa to ten staruch, tak? – Może jako dumny mieszkaniec Ciepłych Skałek powinnam znać wszystkie Łapy z imienia, wyglądu i co najmniej dwóch pokoleń do tyłu, ale prawda jest taka, że większość imion i osobowości skleja się w całość. Za (nie takim drobnym) wyjątkiem rodzeństwa i kuzynostwa, a prócz nich, jak widać, podstarzałego terminatora, wyróżniającego się na tle towarzystwa swoim wiekiem. Ciekawe, czy kiedyś zajmę jego miejsce i będę siedzieć wśród dzieciarni. Nie zależy mi na szybkim mianowaniu, ale to akurat mało kusząca perspektywa. – Co on robi z kamieniami i gałęziami?
Na ułamek uderzenia serca unoszę kącik warg.
– Och, przecież prawie nam się udało zostać nieprzyłapanym – przypominam, świadomie ignorując inne przyczyny, jakie mogła mieć na myśli. – Za drugim podejściem poszłoby nam lepiej.

[Świtające Niebo]

- Azaliowa Łapa to ten niesamowity, wspaniały kot z ogromnym wyczuciem koloru. Oh, żebym ja umiała tak kiedyś posługiwać się....hmm, no wszystkim. On to umie tak ładnie operować słowem. I chodem. I nawet jak ogonem się zamachnie to jakby wszystko błyszczało dookoła wtedy. Jest śliczny i mądry i wie dużo o życiu i zna sekrety i jest moim przyjacielem! - fascynacja orientalem była bardzo na miejscu, bo nie każdego dnia dało się spotkać kogoś, kto był idealny. Tak po prostu. Świt niby wiedziała, że nie ma osób nieskazitelnych, ale pragnęła wierzyć, że Azalia taki właśnie jest. - Ozdabia je! Wiesz, kwiatami i roślinkami ogólnie. I jest ślicznie. Ozdabialiśmy raz razem trochę obozu - napuszyła się dumnie, jakby to właśnie ona specjalnie była wybrana do tak zaszczytnego celu wśród tłumu. Wcale sama do niego nie przydreptała, wcale nie zaczepiła.
- Myślisz? Ja w sumie nie wiedziałam, że zostaliśmy przyłapani zanim mama do mnie nie podeszła.

[Uśpione Echo]

To chyba efekt poruszanego właśnie tematu uzdolnionego artystycznie kocura, bo orientuję się nagle, że znów gapię się na swój ozdobiony kwiatami ogon. Zerkam na Świt z ukosa dopiero wtedy, gdy kilka pochlebnych słów przemienia się w istną litanię. Chyba nigdy nie słyszałam, żeby ktoś wypowiadał się o kimś tak... kwieciście.
– Nie zabujałaś się w nim przypadkiem? – Niczego nie sugeruję, ale nawet gdybym mocno się postarała, wątpię, bym dała radę powiedzieć tyle miłych rzeczy o kimkolwiek. I to nie wtykając najmniejszej wady w tę wyliczankę. Obym się myliła, bo bez przesady, wyrozumiałość Roziskrzonej Nocy też musi mieć jakieś granice. I to może być ta, skoro już mnie bliższa znajomość siostry z Azaliową Łapą wydaje się dziwna.
Od naszej pamiętnej "ucieczki" z Obozu minęło trochę czasu i wiele szczegółów zatarło mi się w pamięci, choć generalnie wspominam ją dobrze. No i pewien istotny detal mi nie umknął.
– Mhm. Nie udało się tylko dlatego, że Ryś została w tyle. – I to było głupie.

[Świtające Niebo]

- Nie, bo co? - zamyśliła się. A z każdą kolejną myślą oczy rozszerzały się coraz bardziej, chyba po raz pierwszy ukazując na rdzawym pyszczku cień szczerego strachu. Żadne cienie, ciemności czy drapieżniki, tylko szansa, że mogła się zakochać w dużo starszym od siebie przyjacielu i mentorze. Nie czuła się z tym dobrze, ani nie czuła by było to aby na pewno w porządku w stosunku do Azalii. - NA GWIEZDNYCH, ECHO, A CO JEŚLI FAKTYCZNIE? Tak nie może być, ja lubię Kurzą Łapę! On jest fajny, Azalia to mój przyjaciel i go uwielbiam. Ale żeby się zabujać?? To nie w porządku, o nie!! - zajęczała żałośnie, czując że przy każdym wydechu przechodzą ją dreszcze grozy. Może nie powinna była spędzać z nim tyle czasu, a może trzeba było utrzymać emocje na wodzy, żeby nie kojarzyć orientala z wysokim skokiem szczęścia. - Muszę z nim pogadać i mu powiedzieć to wszystko!! Ale w sumie może nie powinnam, może trzeba go teraz unikać trochę...ECHO, CO JA MAM ZROBIĆ? Chociaż nie, szczerość przede wszystkim. Tak, tak, wszystko mu powiem i wyjaśnię, że to nie tak i haha, będzie w porządku...Tak?

[Uśpione Echo]

Czasami powinnam po prostu trzymać pysk zamknięty i się nie odzywać, jak Gwiezdnych kocham. Tyle że tego wybuchu nie dało się przewidzieć. Chyba. Nic na niego nie wskazywało, przynajmniej dopóki na jej mordkę nie padł blady strach, co najmniej jakby zobaczyła borsuka za moimi plecami (nie, to nie były moje pierwsze podejrzenia).
– Uspokój się – polecam, spokojnie, choć bez przekonania klepiąc Świt łapą po grzbiecie. Tylko bez paniki, hiperwentylacji i dramatycznego omdlenia. Nie wiem, co robi się w razie omdlenia, a ponoć nasza dawna medyczka padła od nadmiaru emocji i nigdy w pełni nie doszła do siebie. Nie chcę zepsuć siostry. – Nic mu nie mów, po co? Póki sam z siebie nie ma żadnych podejrzeń, nie wpychaj mu ich pod nos. No chyba że sam się do ciebie przystawia, wtedy nie krępuj się i daj mu w pysk.
Albo ja mu dam, jeśli ona nie chce. Może na mnie liczyć.

[Świtające Niebo]

Przymknęła się na chwilę, czując nieprzyjemne klepnięcie po grzbiecie. Zdecydowanie za słabe, żeby miało jej to pomóc. Westchnęła głośno i wzięła głęboki wdech, chcąc uzmysłowić sobie, że to wcale duży problem. Ale jednak problem był duży i mogłoby się to przeobrazić w skandal na skalę klanową. Już pominąć można drobne zauroczenie na dużo starszym koledze, nie było to ani nowe ani szczególnie dziwne. Gorzej byłoby, gdyby Azalia wcale nie odrzucił jej awansów. - Ale co jeśli jednak mnie, hmmmm, odrzuci, ale mi to siądzie na psychę i oszaleję?? Wygnają mnie z klanu i zostanę leśnym potworem, który porywa młodych zakochanych i im robi złe kuku. Nie chcę być potworem, Echo! Nie mówienie mu może mieć dokładnie taki sam skutek!!! Do tego trzeba podejść logicznie, hmmm. Co by zrobiła Świt z innego świata. Bha, no jak to co, nigdy by się nie zabujała! Proste - uśmiechnęła się na chwilę, bo dopiero po kilku uderzeniach serca zdała sobie sprawę, że alternatywna, hipotetyczna córka Roziskrzonej Nocy wcale nie rozwiązuje problemu. - WIEM! Muszę przenieść tę miłość na kogoś innego. Muszę iść do Kury po prostu, powiem mu wszystko, on mi powie że mnie kocha i będziemy żyć długo i szczęśliwie!

[Uśpione Echo]

Życie uczuciowe Świtu to skomplikowana materia, o wiele mocniej, niż śmiałabym przypuszczać. Tylko czemu odnoszę wrażenie, że kilkanaście uderzeń serca temu było o wiele bardziej liniowe? Tego nie wiem, ale część dalszego lamentu siostry spędzam na dyskretnym rozglądaniu się na boki. Niestety, ani Roziskrzonej Nocy, ani Żbikopręgiej, ani tak naprawdę żadnego wybawiciela na horyzoncie.
– Nie zostaniesz żadnym leśnym potworem – tłumaczę, chociaż jeśli absurdalne brzmienie tego scenariusza jej nie przekonuje, to moje szanse przebicia są niskie. – Słuchaj no, zabujałaś się w nim czy nie? – Prosta kulka mchu. Ze wszystkich pytań, na to jedno powinna potrafić odpowiedzieć. Albo i nie do końca, jak pokazuje praktyka. Muszę przynajmniej spróbować naprowadzić ją na właściwe tory, nim wyjdzie z siebie. – I co z Kurą?
Lubi go czy nie? Napomknęła coś na ten temat, ale powiedziała też, że nie zabujała się w Azaliowej Łapie i każdy widzi, jak to się potoczyło. Znaczy się ja widzę. Pomocy z zewnątrz, oczywiście, nadal brak.

[Świtające Niebo]

- No ja nie wiem, bo jeśli zostanę to co? Lepiej zachować ostrożność!! Jeśli zacznę potworzyć to mnie powstrzymasz, co nie? - spojrzała błagalnym wzrokiem na siostrę, jakby od jej jednej odpowiedzi zależało całe życie i najbliższa przyszłość rdzawej. Bo tak się rzeczywiście czuła. Jak duchy i Gwiezdni istnieli, to tak samo musiały leśne potwory, inna wersja tych z grzmiącej ścieżki.
- Nie wiem!! - westchnęła głośno. Nie umiała zrozumieć swoich uczuć, bowiem targały nią silnie bardzo przeciwne sobie emocje, gdzie większości z nich nie potrafiła nawet nazwać. Pytania od Echo nie pomagały w przemyśleniu sytuacji, co tylko potęgowało panikę u Świt. - Bo może tak i miałoby to sens, ale zarazem ja nie chcę, ale miłość nie wybiera! Gdybym nie chciała, to bym nie była gdyby to było proste. Ale to nie zdaje się być proste. Proste to jest bieganie albo śnienie. Uczucia to jest inna piszczka do zgryzienia i to bez sensu. Nie byłaś nigdy zakochana, Echo? Podpowiedziałabyś mi coś - zrobiła minę proszącego kocięcia, rozwierając tylko duże oczy, by spojrzeć na siostrę potulnie, z ogromną nadzieją, że pointka faktycznie coś wymyśli.
- Co z Kurą? Z Kurą będziemy żyć długo i szczęśliwie!

[Uśpione Echo]

– Okej. Załatwione – zgadzam się z łatwością, bo nie sądzę, bym kiedykolwiek musiała wywiązywać się z obietnicy... z której nawet nie wiem, jak miałabym się wywiązać. Przez niepełne uderzenia serca chcę o to dopytać – dla dopełnienia wątku i spokoju Świt – i już uchylam mordkę, jednak prędko ją zamykam.
Jeżeli nie będzie znać odpowiedzi, to znowu zacznie wariować. A chyba troszeczkę się uspokaja. Odrobinkę.
– Miłość może nie, ale ty możesz wybrać. – Świt wygląda na niepocieszalną, pomimo to próbuję. Przysiadam obok niej, ostrożnie przytykam upstrzony kwiatami ogon do swojego boku. – Skup się na Kurze, tak. To dobry pomysł. – Mam nadzieję, że popieranie jej w tym szaleństwie nie odbije się nam czkawką. – Mm, ja właśnie tak zrobiłam w obliczu niepożądanych uczuć. Skoncentrowałam je na kimś innym. Te niechciane z czasem przeminęły i nie ma problemu. I, jak widzisz, nie oszalałam. Widzisz? Nie latam po lesie.

[Świtające Niebo]

- No właśnie nie wiem czy mogę. To nie tak, że jak powiem komuś losowemu, że go kocham to faktycznie będę go kochać nagle. A to niby mój wybór. Więc ja nie rozumiem tego - westchnęła. Mimo tego była pocieszona, że siostra ją wspiera na tyle, na ile mogła. Przynajmniej jeśli zamieni się w potwora to Echo zrobi wszystko, co w jej mocy. Cokolwiek miałoby to być. Ale to już jej w tym głowa.
- Tak? Czyli że co, że też się zakochałaś w kimś w kim nie chciałaś czy coś? Jacie, to jednak doskonale mnie rozumiesz - uśmiechnęła się szeroko, ramieniem obejmując siedzącą obok pointkę. - W porządku, trzymam cię za słowo, że też nie oszaleję. Skupię się na Kurze, jak go tylko gdzieś złapię. Dziękuję Echo!

[Uśpione Echo]

– Ale Kurzą Łapę lubisz, tak? – upewniam się. – To nie jest czysto logiczny wybór.
Może to robi ze mnie złego kota, ale wolałabym, jakby miała się zmuszać w imię rozsądku, niż żeby latała z wywieszonym ozorem za kilka razy starszym kocurem, ale na dobrą sprawę tego kwiatu pół światu i nie musi decydować się na kogokolwiek. Nie ma pięćdziesięciu księżyców na karku, żeby poddawać się pośpiechowi.
– Aha, dokładnie – umacniam rzucone bez mrugnięcia okiem kłamstwo i mam tylko nadzieję, że Świt jest obecnie zbyt zaabsorbowana swoim życiem uczuciowym, aby zainteresować się moim. – Więc jak coś, to możesz do mnie podbijać. Pogadamy. A teraz wracamy do Obozu? Chyba nie wciśniesz już więcej kwiatów na ogon.