~Trening Różanej Łapy~

[Zmierzchająca Nadzieja]

Zaraz po Ceremonii, a konkretnie nocy pełnej czuwania, Zmierzch zachorowała. Zaczęło się dość niewinnie. Kotka zrzuciła wszystko na karb emocji oraz ogólnego zmęczenia. Wstała dość późno, a dodatkowo zabrakło jej apetytu. Potem przyszło uczucie zimna. Nowi Medycy postanowili zostawić ją na obserwację. Kotka miała już głośno protestować, ale... Tak naprawdę nie chciała zarazić siostry czy brata. Zresztą odpowiedzialność, to także ważna rzecz. Została przez noc, a potem nastąpiło pogorszenie. Kaszel, kichanie, pociąganie nosem... Najwyraźniej zima tak działała na Zmierzch. Poprzednim razem było podobnie. Niestety wieści o Zbożu czy Barwnej Wodzie wcale nie pomagały. Kotka potrzebowała jeszcze więcej czasu, aby dojść do siebie.
Obecnie Zmierzchająca Nadzieja stanęła na własne łapy. Po chorobie już nie było żadnego śladu. Emocjonalnie także wyszła na prostą. Choć gdzieś tam wewnątrz czuła ukłucie przykrości. Z powodu Wujka, jak również opóźnień w treningach. Dlatego była bardzo wdzięczna, gdy usłyszała pierwszą, dobrą nowinę. Różyczka nadal chciała uczyć się razem z nią. Mogła odmówić albo poszukać kogoś innego. Mimo wszystko została ze Zmierzch. Kotka poczuła swego rodzaju wzruszenie. Tym bardziej postanowiła uczyć pierwszy dzień dość wyjątkowym. Zaraz po wstaniu poszła na poszukiwania młodszej siostry. Miała ją odebrać przy wyjściu z Obozowiska. Właśnie tam kroczyły jej łapy. Puchate futro wyglądało na nieco nastroszone. Złote ślepia lustrowały okolicę, a ogon swobodnie zwisał. Natomiast śnieg chrzęścił pod jej łapami. Szczerze? Uwielbiała ten dźwięk. Dlatego uszy miała postawione na baczność.
-Różyczka?- Zawołała cicho, gdy była już bliżej swojego celu.

[Różana Łapa!]

XXX Różana Łapa nie miała siostrze za złe tego, że rozpoczęcie ich treningu się opóźnia. Właściwie to czuła z tego powodu... ulgę. Wciąż nie czuła się gotowa, żeby go rozpocząć. Czuła, że nie podoła wyzwaniu jakim było ukończenie treningu. Oczywiście nie uważała, żeby srebrzysta wojowniczka miała być w stosunku niej surowa. Cieszyła się z takiego przydziału, ale nawet tak dobrany mistrz nie sprawi, że nagle zdoła to wszystko pojąć i zapamiętać. To trochę... jakby Zmierzch miała stracić niepotrzebnie czas na uczenie jej rzeczy. Nie chciała tego robić własnej siostrze, jednak unikanie treningu musiało się kiedyś skończyć.
XXX- Zmierzchająca Nadziejo, dzień dobry - powiedziała cicho, zbliżając się do wyjścia z obozu. Nie zdążyła przyjść przed mistrzynią, więc od razu po przywitaniu cofnęła uszy do tyłu i wbiła skruszony wzrok w swoje łapy.

[Zmierzchająca Nadzieja]

Róża pojawiła się przy wyjściu z Obozowiska krótką chwilę później. Zmierzch wcale to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie! Odczuwała radość, że wreszcie mogły rozpocząć naukę. Młodsza siostra faktycznie przyszła i to się liczyło. Zawsze mogła się rozmyślić albo poprosić Łabędzia o kogoś innego. Zmierzch tym bardziej doceniała obecną chwilę. Niby wszystko byłoby idealnie, gdyby nie reakcja Różyczki. Zmierzchająca Nadzieja dostrzegła lekkie wycofanie młodej. Sama nie wiedziała czym było spowodowane. Stresem? Strachem? Ekscytacją?
-Gotowa na ćwiczenia? Wiesz od czego chciałabyś zacząć? Dodam, że Łabędź pokazał mi jak pływać, łowić ryby czy wdrapywać się na drzewa.- Kocica zagadnęła wesoło, żeby nieco rozluźnić atmosferę. Wolała też nadmienić co potrafi. Nie wszystkie "Rzeczniaki" umiały pływać. Jednak czasami mogło to ocalić skórę. Zresztą Zmierzch nie chciała zmuszać młodszej siostry do czegokolwiek. Wolała wysłuchać Róży i dopiero wtedy postanowić co, jak, gdzie.
-Różyczko... Ja wiem, że mało ze sobą rozmawiałyśmy. Chcę, żebyś wiedziała jedno. Jesteśmy siostrami i gdybyś potrzebowała o coś spytać albo coś chciałabyś powiedzieć... No wiesz... Służę swoją pomocą oraz swoimi uszami. Umiem dochować tajemnicy nawet przed rodzicami czy rodzeństwem. Bardzo się cieszę, że Łabędź wybrał mnie na twoją Mistrzynię.- Srebrna wolała wyjaśnić wszystko na początku. Owszem były teraz Mistrzynią i Uczennicą. Mimo wszystko Zmierzch kochała młodsze rodzeństwo. Chciała uniknąć surowego karania, ale należało zachować obiektywność. Poza tym jeśli Róży coś leżało na sercu, to właśnie otrzymała okazję do rozmowy. Były rodziną, a ta powinna się wspierać!

[Różana Łapa!]

XXXRóża przez moment spoglądała na starsza siostrę, jakby ta właśnie przemówiła do niej w języku wiewiórek. Od czego chciałaby zacząć? Ona? Nikt jej nie uprzedził, że będzie musiała podejmować takiego rodzaju decyzje. I co miała teraz zrobić? Nie wiedziała. I nie miała znikąd pomocy. Oh, gdyby tylko byłby tu teraz Noc z pewnością podpowiedziałby co byłoby najlepsze na sam początek. Niestety była w tym momencie zdana na siebie, nawet jeżeli srebrzysta zapewniała, że wcale tak nie jest. Kochała siostrę, ale... Nie była z nią na tyle blisko, żeby być w stanie się z nią podzielić swoimi obawami.
XXX- Ja... nie wiem, przepraszam - bąknęła po chwili, uciekając wzrokiem gdzieś w bok. Wiedziała, że z takim nastawieniem daleko nie zajdą. Musiała spróbować. Dla Nocy, dla rodziców i dla Zmierzch, która utknęła teraz z nią jako terminatorką. - A-ale łowienie ryb wydaje się być ciekawe? - dodała niepewnie, przekonana że to nie była "właściwa" odpowiedź.

[Zmierzchająca Nadzieja]

Róża znów zaskoczyła swoim zachowaniem. Po prostu nadal wyglądała na nieco wycofaną albo przestraszoną. Zmierzch zaraz pomyślała o Wilczej Łapie. On również mówił półsłówkami dopóki nie poczuł pewnego gruntu pod łapami. Czy skrywał przed nią sekrety i tajemnice? Pewnie tak. Jednak srebrna nie należała do kotów, które naciskają na cokolwiek. Dlatego zaraz obdarzyła siostrę lekkim uśmiechem. Tak dla otuchy i dobrego rozpoczęcia dnia.
-Nic się nie stało Różo. Nie trzeba przepraszać. Wolisz swoje pełne imię czy zdrobnienie?- Zmierzch postanowiła zacząć od poznania siostry nieco lepiej. W końcu każdy różnie podchodził do kwestii imion. Zmierzchającej zawsze było obojętne. Bardziej cieszyło ją wspólne spędzanie czasu wśród znajomych. Różyczka najwyraźniej miała inny charakter. Po prostu wyglądała na nieśmiała, spłoszoną sarnę. Mogła jeszcze z tego wyrosnąć. Dlatego starsza kocica postanowiła jak najlepiej spożytkować ten czas u boku Terminatorki.
-Nie ma również problemu, żeby zacząć od łowienia ryb. Na następny raz postaram się wymyślić coś ciekawego. Wiesz... Jako Terminatorka cieszyłam się bardzo przez pierwsze dni z możliwości wyjścia poza Obozowisko. Jednak próbowałam zagadać Łabędzia, że zamiast Wojowniczką chciałabym zostać właśnie Mistrzynią. Chciałabyś wiedzieć czemu?- Zmierzch zaczęła rozmowę, jednocześnie wychodząc z Obozowiska. Szła powoli, żeby Różyczka mogła nadążyć. Zaczęła tę rozmowę, aby nieco umilić im czas. Zawsze to ona się bardziej nagada niż młoda. Dzięki temu Różyczka nie będzie musiała wymyślać albo wychodzić ze strefy komfortu.

[Różana Łapa!]

XXX Niepewnie przekroczyła wyjście z obozu, spoglądając się kilka razy za siebie niepewnie, aby następnie rozejrzeć się z uwagą dookoła. Głowę i kolorowy ogon trzymała nisko.
XXX– Zdrobnienie – odparła, choć raz od długiego czasu będąc pewna odpowiedzi. Imię, sposób w jaki się do niej zwracano, był dla niej ważny. Naturalnym było dla niej to, że rodzina zwracała się do niej kocięcym imieniem i sprawiało, że czuła się z nimi blisko. Nie wyobrażała sobie jednak sytuacji, w której jakiś inny rzeczniak zwróciłby się do niej w ten sposób.
XXX– Czemu? - zapytała, nawet delikatnie zaintrygowana. Było to dość... nietypowe pragnienie. Nie mówiąc już o tym, że nie do zrealizowania. Nie można było po prostu zostać mistrzem, nie zostając uprzednio wojownikiem. Nie była to też oddzielna ranga, jak w przypadku Matki. No i właśnie co było czynnikiem stojącym za tym, że tak bardzo chciała kogoś uczyć. Dla Róży było to niepojęte, przecież to wymagało tak wiele pracy, wiedzy i umiejętności! Bycie mistrzem również jest bardzo czasochłonne, dlaczego ktokolwiek z własnej woli chciałby się temu poświęcić? Nie rozumiała, ale może odpowiedź Zmierzch troszkę rozjaśni jej sytuację.

[Zmierzchająca Nadzieja]

Świetnie! Zmierzch czuła, że robią małe postępy. Może niekoniecznie odnośnie treningu, ale ich więzi. Lepsze poznanie siebie również było ważne. W końcu srebrna chciała pomóc młodszej siostrze. Różyczka zawsze mogła na nią liczyć.
-Do mnie możesz mówić jak tobie wygodniej. Może być po prostu Zmierz albo bezpośrednio na ty. Nie będę się gniewać...- Kotka zagadnęła spokojnie, jednocześnie wchodząc pod górę. Widok z Kociego Grzbietu był niepowtarzalny. Stamtąd było widać całość obozowiska. Poza tym teraz rośliny budziły się do życia. Szczególnie niektóre trawy czy kwiaty.
-Wyobraź sobie Różyczko, że przyszłam na świat jako ostatnia. Oprócz mnie Mama i Tata mieli jeszcze siedmiu synów. Nie miałam obok siebie siostry do zabaw. Mogłam tylko polegać na Mamie. Tata szkolił moich braci pod swoim okiem, a ja mogłam tylko słuchać czego nowego się nauczyli. Zaczęłam się bać, że nigdy ich nie dogonię. Bałam się, że nigdy nie uzyskam Wojowniczego imienia. Paraliżowała mnie myśl nieudanego polowania czy walki z kimkolwiek. Jednak Łabędź nie wymagał ode mnie perfekcji. Był cierpliwy i pomagał mi. Cieszył się z moich nawet małych sukcesów. Długo nam wszystko zajęło, ale się udało. Dzięki niemu podjęłam decyzję, że chce pomagać kotom jako Mistrzyni. Przekazywać im wiedzę jak on kiedyś mi. Świat w końcu jest pięknym miejscem. Natomiast na wszystko zawsze przychodzi odpowiednia pora. Jak chcesz możesz popatrzyć ze szczytu wzgórza na widoki.- Zmierzch zatrzymała się na samej górze. Chciała dać chwilę młodszej kocicy. Róża mogła spojrzeć w dół na cały Klan Rzeki. Z drugiej strony zbocza natomiast rosła sobie łąka. Ogólnie stąd było widać większość terenów Klanu.