Trening Białej Łapy

[Biała Łapa....]

Ptak. Źrenice Białej Łapy rozszerzyły się i ta bez wahania przystąpiła do skradania. Upewniła się, że jest nisko na łapach i nie szura brzuchem po ziemi, że idzie w ciszy pod wiatr i jej ogon z głową są na linii grzbietu. Gdy tego była pewna, skupiła się na tym, by co jakiś czas zerkać pod łapy, a następnie zastygała w bezruchu tak, jak nakazywała zasada do podchodzenia ptaków. Gdy była już wystarczająco blisko, wybiła się z tylnych łap i rzuciła się na rudzika z pazurami, celując w jego skrzydła. Zamierzała przygnieść go do ziemi, a następnie ukręcić kark.

[Jodłowa Gałązka]

No i tym razem Białej Łapie poszło dużo lepiej niż ostatnio. Tym razem nie stało się nic niespodziewanego co mogło zakłócić jej polowanie, więc do ptaka dostała się całkiem szybko, zabijając go równie sprawnie i dodając przy tym pierwszą pozycję do swojego konta dzisiejszych zdobyczy. Jeszcze dwie pozostały.

[Biała Łapa....]

Zaciskając zęby na karku ptaka, odczuła mimowolną przyjemność. Szybko skręciła mu kark, zakopała go i ruszyła dalej. Nie mogła marnować czasu; w końcu zostały jej jeszcze dwie zwierzyny.

[Jodłowa Gałązka]

Tym razem przed Białą Łapę przyczłapało się coś innego. Co prawda nie było to nic aż tak nowego, ale najwidoczniej los dał kotce drugą szansę jeśli chodziło o gryzonia, bo akurat zza jakiegoś krzaka wyszła ruda wiewiórka i zatrzymała się niedaleko, skubiąc orzecha, którego akurat ze sobą przytargała. To była idealna okazja, ponieważ zwierzyna jeszcze nie zdążyła zauważyć niebezpieczeństwa i za bardzo się nie przejmowała.