Trening Kasztanowej Łapy

[Oszroniony Patyk]

Kolejnych parę chwil spaceru... i już - opłaciło się chodzić! - trafił na zająca. Wielkiego, tłustego, na pewno nie starego. Zdawał się być ledwo co wyrośniętym młodzikiem, który być może poszedł na jeden z pierwszych spacerów gdzieś dalej od nory. Najpewniej, ostatni ze spacerów, jeśli tylko Kasztanowej Łapie uda się go złapać.

[Kolczasty Kasztan]

Wow, wow. Wow.
Trochę się nachodził, trochę pocierpiał, ale koniec końców - było warto. Spora zwierzyna, sam by takiej w całości nie zjadł. O ile, oczywiście, uda mu się ją złapać.
Powtórzył schemat z poprzedniego polowania, spokojnie i możliwie bezszelestnie opuszczając się do pozycji łowieckiej - ugiął łapy, zrównał ogon i głowę z grzbietem i ruszył. Cały czas upewniając się co do kierunku wiatru, oddychając najpłycej jak był w stanie i ze zdwojoną uwagą pilnując, by nie nastąpić na nic kruchego. Patyk mówił o królikach, nie zającach, ale jedno i drugie to prawie to samo, nie? Oba mają za długie uszy, oba więc słyszą też szczególnie dobrze. Tak to chyba działało.
Jeśli podchody się udały, wyskoczył przed siebie chcąc jak najszybciej go uśmiercić, gotowy jednak, by w razie potrzeby rzucić się w pogoń. Taką okazję raczej kiepsko zaprzepaścić.

[Oszroniony Patyk]

I... poszło. Uszaty nie zdążył zareagować. Zbyt mało doświadczenia, otwarty teren bez krzaków i zero pomocy ze strony innych zająców. Do tego, długo nawet nie słyszał, że ktoś się zbliża. Pisnął nieco głośniej, gdy nagle poczuł ból, a potem został nieruchomy w uchwycie terminatora. Kolejny zwierz z głowy, oby tak dalej!!

[Kolczasty Kasztan]

Pogoń okazała się nie być konieczna, bo z zającem poszło równie gładko, jak i z myszą wcześniej, mimo pewnych obaw Kasztana co do jego wielkości. Zakopał również i niego, choć teraz wykopanie dołka zajęło mu odrobinę dłużej. Na nim usypał z kolei nieduży kopczyk, jako, że w okolicy nie było żadnych krzaków, które mogłyby miejsce zakopania wyróżniać.
Ruszył dalej, licząc na to, że może w pobliżu przebywa jakiś towarzysz dopiero co złapanego zająca. Albo cokolwiek innego, prawdę mówiąc.

[Oszroniony Patyk]

Towarzysz, a może nie... trudno powiedzieć. Niemniej w pobliżu było kolejne zwierzę - sroka. Siedziała na krzaku, i rozglądała się na boki. Teraz, Kasztan mógł poczuć że to wyzwanie, bo ptaszysko nie dość że wyżej, to było czujne jak nie wiadomo co! Ale kto wie, może akurat uda mu się podejść i złapać ją od razu.

[Kolczasty Kasztan]

Oho! Tym razem bardziej mu się poszczęściło, bo nie musiał iść długo, zanim natknął się na kolejną potencjalną zwierzynę. Ptak siedzący na krzaku był jednak niewątpliwie sprawą wymagającą znacznie większego przemyślunku. Czekoladowy terminator zastygł więc w bezruchu, uważnie obserwując drogę, jaka dzieliła go od sroki, chcąc obrać taką zawierającą jak najwięcej punktów, za którymi mógł jakkolwiek się ukryć. Po chwili ruszył przed siebie wyznaczoną trasą, dokonując jednak potrzebnej korekty, jeśli przez to szedłby z wiatrem.
Uważnie obserwował srokę, zamierając w bezruchu za każdym razem, gdy ta zwracała głowę w jego stronę. Jeśli podchody się udały, będąc już przy krzaku wyskoczył z uzbrojoną w pazury łapą do góry, chcąc ściągnąć nią ptaka na ziemię.

[Oszroniony Patyk]

I wyszło, i nie wyszło. Bo owszem - Kasztan się zbliżył. Owszem, nawet ją złapał, ale ptaszysko nadal miało dwójkę sprawnych skrzydeł. Po jednym, nagłym skrzeknięciu wzbiła się do góry i zaczęła uciekać ile tylko się dało. A Kasztan mógł albo za nią pobiec, albo sobie odpuścić, bo i tak umarłaby prędzej czy później. Kocie pazury niezbyt dobrze się łączyły z ptasim ciałem.

[Kolczasty Kasztan]

Terminator przycisnął uszy ciasno do czaszki z frustracji, kiedy sroka wzbiła się w powietrze. Nie był zły na ptaka, był zły na siebie - że nie do końca przemyślał sposób, w jaki do niego podchodził. Gdyby zastanowił się trochę dłużej, lepiej, skuteczniej, może zakopywałby teraz ptaka pod krzakiem. Zamiast jednak tkwić jak słup i ułatwiać sroce ucieczkę, rzucił się do biegu, licząc na to, że będzie w stanie doskoczyć zwierzę i tym razem skutecznie przyszpilić je do ziemi, lub chociaż uszkodzić któreś ze skrzydeł, jeśli wystarczająco obniży lot. Może jeszcze nie stracił szansy w zupełności.

[Oszroniony Patyk]

Kasztan ruszył za Sroką, biegł, i skoczył do niej, ale... nic z tego. Może musnął jednym z pazurów o jej skrzydła, ale chyba sam musiałby się wbić w powietrze, by ją złapać. Sekunda postoju wystarczyła bowiem, żeby dystans między nimi zrobił się zbyt wielki. Trudno - będą inne okazje... Chyba, że nadal miał zamiar za nią biec. Ranny ptaszor ostatecznie przysiadł na ziemi, niedaleko jakichś chaszczy.

[Kolczasty Kasztan]

Może i musnął srokę pazurem, robiąc sobie na uderzenie sekundy głupią nadzieję, że ściągnie ją tym samym na ziemię...ale na muśnięciu właśnie się skończyło. Westchnął ciężko patrząc jak ptak odlatuje - i w końcu się poddał. Nieco zmachany kontynuował wędrówkę, węsząc, nasłuchując i rozglądając się na boki.

[Oszroniony Patyk]

Poddał się. Trudno, jego strata! Przynajmniej nie musiał wcale długo szukać kolejnej zdobyczy. Chwilę wędrówki przerwała mu wiewiórka. Niestety, taka przy drzewie, więc jeden zły ruch i być może straci kolejne zwierzę. Zależało jak do tego podejdzie i... oby poszło mu dobrze. Jak się będzie niepotrzebnie męczył, to w końcu nie będzie miał sił znaleźć reszty piszczków!

[Kolczasty Kasztan]

Gorycz odczuwana przez Kasztana po nieudanej pogoni za sroką nieco złagodniała na widok wiewiórki siedzącej pod drzewem. Przynajmniej chwilowo; wszystko zależało od tego, czy tym razem się mu powiedzie.
Czy którąś zasadę stosowało się przy wiewiórkach? Najbliżej im chyba było do myszy, postanowił więc spróbować właśnie w ten sposób; ustawiając się w pozycji łowieckiej, przeniósł ciężar ciała na tylne łapy. Zamiast jednak iść prosto przed siebie, postanowił chociaż spróbować wykorzystać obecność drzewa i okrążyć je tak, by zajść gryzonia od tyłu.
Jak postanowił - tak zrobił, cały czas upewniając się, czy wiatr nie nawiewał wiewiórce jego zapachu, a jeśli tak było, dokonywał odpowiedniej korekty. Uważał pod łapy, żeby nie nastąpić na nic kruchego. Jeśli udało mu się podejść do drzewa bez płoszenia zwierzęcia, wyskoczył na nie zza pnia z zamiarem szybkiego zakończenia jego żywota.

[Oszroniony Patyk]

Tutaj efekt był o niebo lepszy w porównaniu z próbą złapania ptaszyska. Nie było żadnych problemów, podszedł, złapał, wiewiórka nie zdążyła nawet pisnąć, nie mówiąc już o uciekaniu! Młody mógł się cieszyć drobnym sukcesem i nastawiać się na ostatnie poszukiwania; może i tym razem będzie miał tyle szczęścia!

[Kolczasty Kasztan]

Odetchnął z ulgą, upuszczając na ziemię martwą wiewiórkę. Nareszcie coś, kolejnej porażki chyba by nie przeżył. To znaczy – musiałby, ale zdecydowanie wolał jej uniknąć.
Zakopał wiewiórkę w tym samym miejscu, w którym ją znalazł, uznając, że drzewo było wystarczająco charakterystycznym punktem, by być w stanie później ją odnaleźć bez większych problemów. Następnie ruszył dalej, z uwagą obserwując otoczenie. Jeszcze tylko jedna, hej, trzeba było myśleć optymistycznie.

[Oszroniony Patyk]

I optymizm był w tej chwili słuszny, bo wpierw zdawało się, że Kasztan najpierw został zupełnie z niczym. Nie było w okolicy nic, ni słychu, ni widu, ni zapachu żadnej zwierzyny. Aż w końcu - trafił. Tym razem na wróbelka, który siedział na ziemi i dziobał ją sobie jak gdyby nigdy nic. Może w tym wypadku będzie miał więcej szczęścia, niż poprzednim razem...