Mimo, że od czasów młodości mocno urósł i zmężniał, nadal jest raczej szczupły w porównaniu z innymi kocurami. Dodatkowo, mimo, że nie osiągnął tak potężnego wzrostu jak białofutra siostra, wciąż można nazwać go wysokim, co dodatkowo potęguje wrażenie postępującej chudości kota. Przyczyniły się do tego także księżyce samotnej wędrówki, które szybko pochłonęły wiele z sił Słowika, zwłaszcza, że odmawiał jedzenia karmy przynoszonej przez Dwunogów.
Natura chyba chciała spłatać mu psikusa, obdarzając go szarym, lekko pręgowanym futrem - tak, żeby wtapiał się w tło nie tylko spokojnym usposobieniem, ale i wyglądem. Zielonożółte oczy straciły dawny blask i obecnie spoglądają ze smutną rezerwą, choć to powoli zaczyna się zmieniać po powrocie do Klanu. Może nadchodzą dla niego lepsze dni?
Porwanie i samotna wędrówka do Klanu, chcąc nie chcąc, musiała wpłynąć na kocura. Niewiele zrobiło to dla jego poczucia własnej wartości, nadal sporo niższego niż przewidywała norma. Księżyce odosobnienia od innych kotów sprawiły, że jego potrzeba towarzystwa stała się bardziej nagląca niż kiedykolwiek. Nie stroni już więc od relacji z innymi, choć nadal czuje się niezręcznie w tłumie i prawdopodobnie nigdy nie zostanie najbardziej rozmownym kotem w Klanie. Jego wycofanie i apatia ustąpiły miejsca przynajmniej tymczasowej radości płynącej z odnalezienia Klanu i powrotu do ukochanej siostry, Łabędziej Pieśni.
