Rów

[Tonące Słońce]

Pewnie gdyby poważniej zastanowił się nad tym, co robi, nigdy by się tak nie zachował. Tylko jakoś wcale się tym nie przejmował. Nie robił nic złego, upewnił się, że w okolicy faktycznie nie ma żadnego potwora, czy czegokolwiek takiego, a później przystąpił do swojego niecnego planu. Który, jak się okazało chwilę później, udał się całkowicie, w pełni i był na tyle zabawny, że Toń aż sobie przysiadł na ziemi śmiejąc się głośno z tego, co zrobiła jego przyjaciółka. Zastrzygł uszami słysząc, jak do niego mówią, a później lekko przymknął powieki.
- Dokąd? – zapytał od razu poruszając lekko nosem, ale później po prostu pozwolił się podprowadzić do Grzmiącej Ścieżki i z przyjemnością przyjął możliwość badania tego niesamowitego zjawiska, jakie na ich drodze postawili Dwunożni. Zerknął przelotnie na Bartka, kiedy jej ogon owinął się wokół jego łapy, a potem nachylił się mocno nad drogą i głęboko wciągnął powietrze mając wrażenie, że zapach asfaltu wyżera mu coś w głowie. – Nie, nigdy jej nie dotykałem, ale podobnie pachniała ziemia u moich Dwunogów. Ale była inna – stwierdził, po czym odważnie położył łapę na ścieżce, mocno przyciskając poduszeczkę do podłoża, po czym nachylił się jeszcze mocniej i przycisnął do niej język, bo dlaczego by nie? Zaraz jednak skrzywił się i zaczął pluć wywieszając język z pyszczka, podrzucał głową i zachowywał się, jakby właśnie spożył jakąś truciznę, co mogło by być prawdą, bo Grzmiąca Ścieżka na pewno była pełna benzyny i innych świństw, z którymi nie miał do tej pory styczności. – Fuuu! Obrzydliwe! – stwierdził dalej machając uparcie językiem i rozejrzał się w poszukiwaniu jakiejś trawy, żeby ją zjeść i pozbyć się paskudnej zawartości żołądka, bo na pewno już tam dotarł ten smród z Grzmiącej Ścieżki.