Wyprawa poszukiwawczo-ratunkowa Mruczącego Gardła

[Wężowooki]

Prawdę powiedziawszy, Wężowa Gwiazda nawet nie zdawał sobie sprawy z tego jak wyglądał; ogólnie czuł się dobrze. Jego mięśnie działały jak trzeba, a ciało pozostawało elastyczne tak samo, jak dziesiątki księżyców temu. Co więcej - tkanka mięśniowa wciąż narastała, bo kocur wciąż polował, walczył i sprawdzał granice. Nie dawał sobie spokoju i tak na prawdę jedyne co się zmieniło to ogólne, psychiczne poczucie zmęczenia. Nie znaczyło to jednak, że zdawał sobie sprawę z tego, że jego pyszczek przetykają siwe nitki, które ujmowały mu nieco naturalnej, wrodzonej ostrości.
- No tak. Nigdy. - zaśmiał się cicho, spoglądając na długowłosego syna Mchowej Skórki. Nawet nie sądził, ze kocur przyjął jakiekolwiek wojownicze imię po wygnaniu z klanu - jego umysł nie zapuszczał się zbytnio w rejony "co jeśli ktoś opuścił klan". Jeśli tak się działo, dana persona przestawała być jego zmartwieniem, a przez to tak na prawdę się nią nie interesował. Kiedy samotnik zwrócił jego uwagę na kocurka, który stał u jego boku, żółte ślepia Wężowookiego automatycznie przeskoczyły na jego drobną, młodzikową sylwetkę i mimo, że wyraz jego pyska się nie zmienił, dźwięk jego imienia ukłuł go, powodując niesmak i wspomnienie zawodu. Od razu i niechętnie, przypomniał sobie Niknący Obłok, który zniknął z klanu już dawno temu. Na całe szczęście oprócz imienia, kocurek zdawał się w ogóle go nie przypominać.
- Zawsze była aktualna. - odparł miękko, swobodnie, znowu zmieniając obiekt swojej uwagi.