Wyprawa poszukiwawczo-ratunkowa Mruczącego Gardła

[Wężowooki]

Ze zmiany zdania często wnikało więcej szkód jak pożytku. Co więcej, Wężowy mógłby w tym momencie mieć na uwadze, jak mogło wyglądać przyjmowanie do Klanu Cienia starego już, doświadczonego samotnika w oczach innych klanowiczy, ale... nie obchodziło go to. Wiedział, że Mruczące Gardło jest przydatny. I nie chodziło tylko o to - o jego umiejętności, chart ducha czy inne przywary - w jego żyłach, tak samo jak w tych wężowych, płynęła krew Klanu Cienia i nikt, a także nic, nie mogło tego zmienić. Tu był jego dom i Wężowooki nie miał zamiaru odbierać synowi Mchowej Skórki prawa do spędzenia na tych terenach kolejnych księżyców. Tym bardziej, że opuścił dom z nie swojej winy.
- Oczywiście. - odpowiedział, uśmiechając się przelotnie do łaciatego kocurka, który nijak przypominał mu byłego ucznia Żądlącej Gwiazdy. Ale pewnie gdyby postawić obok siebie Wężową Gwiazdę i Bursztyna, też mało kto by pomyślał, że ten drugi jest synem tego pierwszego. - Witam ponownie w Klanie Cienia, Mruczące Gardło. Obłoczku. Wracajmy do domu. - uśmiechnął się jeszcze raz, zdawkowo i jeśli nikt nie miał już nic do dodania, odwrócił się i ruszył na tereny Klanu.

[z/t ?]