Wyprawa Świetlistopręgiej w leśne rejony

[Świetlistopręga]

Cóż. Coś tak krzyczał, jojczał, ale ona nie czuła na sobie żadnych łysych łap i szybko skryła się z parką. Podyszała chwilę i owinęła się ogonem, cofając do najgłębszej części w ich ukryciu. Jednak nie słyszeli kroków człowieka, co oznaczało, że sobie odpuścił. I bardzo, bardzo dobrze. Po co w ogóle ich gonił? Tak czy siak, wyszedł na debila i tyle z tego było.
— Wiesz, trochę czasu spędziłam z trzema — odpowiedziała nieco zirytowana, a nieco zwyczajnie — Też możliwe — dodała na wypowiedź szylkretki. A potem tylko słuchała, co ma jej do powiedzenia o kierunku, w jakim poszły cztery klany. Ah, czyli nie wiedziała. Ale wiedziała, kto może wiedzieć. Kiwnęła głową i machnęła ogonem na pożegnanie. Posiedziała jeszcze chwilę i odpoczęła za śmietnikiem, a potem ostrożnie skierowała się w kierunek wyznaczony jej przez kocicę. Po kilku dłuższych chwilach na horyzoncie pojawiło się więcej roślinności, więc przyspieszyła tempa. A gdy tam dotarła, zaczęła rozglądać się za okolicznymi kotami, które mogą coś wiedzieć.