Wyprawa Trzmielego Pyłu

[Turkuciowy Grzbiet]

...Zanurzył się w błoto, jednak starał się nie wykonywać gwałtownych ruchów, aby nie opryskać błotem swoich towarzyszy, którzy na pewno nie byliby zadowoleni z takiej brudnej niespodzianki. Grząski grunt i smród potworów przeszkadzały, ale musieli jakoś wytrwać. Słońce schowało się i zniknęło, a na niebo wszedł księżyc, oświetlając tereny białym światłem. Oczy potwora zaświeciły się i dały znać o obecności ich właściciela. Futro na ogonie terminatora uniosło się. Dokąd pojazd zabierał zwierzęta? Na pewno gdyby mógł, dowiedziałby się, jednak... nie miał takiej możliwości, a i wątpił, aby zarówno Piaskowy Podmuch jak i Trzmieli Pył to wiedzieli. Bury czekał cierpliwie, aż w końcu niebiesko-biały przyszły przywódca dał upragniony i wyczekiwany znak. Nie czekając - wystrzelił przed siebie i pomknął przez asfalt, starając się nie poślizgnąć przez swoje łapy ubrudzone w błoto. Posyłał swoje ciało długimi szarpnięciami naprzód, a kiedy poczuł miękki grunt pod kończynami, odwrócił się i spojrzał za siebie. Oddychał ciężko, ale płynnie, uspokajając siebie i swoje bijące dziko serce. Kątem oka zmierzył swojego mistrza, który spoglądał na srebrną skórkę i mimowolnie sam również na chwilę zawiesił tam wzrok. A nuż Gwiezdni ześlą im jakiś ważny znak? Albo jednemu z nich?