Skowronkowa Łapa w poszukiwaniu klanów

[Barszczowa Łapa]

- Proszę bardzo! Nie mogłam cię tak zostawić! Próbowałam ci je ogrzać, ale, heh, troszeczkę mi się zasnęło, jak czekałam aż się obudzisz - miauknęła do Skowronka i zamrugała nieco onieśmielona. Wyglądało na to, że było jej trochę głupio z tego powodu. Na zewnątrz wciąż szalała śnieżyca, więc byli na siebie skazani. Speszona uśmiechnęła się pod nosem, spuściwszy wzrok na białe łapki. Zastrzygła lewym uchem, gdy czarno-biały się jej przedstawił. Była nieco skonfundowana mnogością imion, bo ona przecież miała jedno, ale zmarszczyła jedynie różowy nosek na krótką chwilę i odezwała się ponownie:
- Skowronek! Bardzo ładnie! - powiedziała energicznie, choć zaraz po chwili znowu spuściła wzrok. Wyglądało na to, że kocur ją trochę zawstydzał. Byli w bardzo podobnym wieku, a przynajmniej na to wyglądało. Westchnęła przejęta na jego pytanie.
- Och, tak. Słyszałam o nich. Nawet wiem którędy się do nich dostać, ale teraz to na pewno nie dasz rady - odpowiedziała mu pośpiesznie. W gruncie rzeczy pogoda Skowronkowi nie sprzyjała, ale może za jej słowami kryło się coś jeszcze?