Szorstkie Skały

[Brzoza...]

Udało się po raz kolejny! Dzisiejsze polowanie szło jej na prawdę dobrze. Miła odmiana po tym, co było ostatnio. Jednak ci, co mówią, że trening czyni mistrza mają świętą rację. Jeszcze kilka księżyców temu nie mogła sobie poradzić z jednym, głupim dzięciołem, a teraz złapała już dwie ofiary. Dzisiaj z pewnością się naje, ale to nie koniec. Jeszcze coś złapie, żeby mieć, co zjeść na następny dzień i nie musieć dłużej polować po raz kolejny. Być może jutro zwierzyna nie będzie chciała się pokazać, a teraz nie było o nią tak trudno. Wystarczyło dokładnie poszukać.
Z popielicą postąpiła podobnie jak z wcześniejszą wiewiórką - zakopała ją z dbałością w ziemi i ruszyła dalej po kolejne łupy. Ugięła łapy przenosząc ciężar na tylne, wyrównała ogon i łeb z linią grzbietu, postawiła szerzej łapy, aby łatwiej utrzymać równowagę i ruszyła przed siebie uważając na to, żeby czasem nie dotknąć brzuchem podłoża czy nie nadepnąć na gałązkę. Oddech miała wyciszony, a uszy postawione na sztorc, żeby wszystko doskonale słyszeć. Przy okazji jak poprzednim razem wykorzystywała kamuflaż środowiska i klasycznie szła pod wiatr. Teraz pozostało czekać na potencjalną zwierzynę łowną.