Szorstkie Skały

[Bocian]

Kroczył dalej, aż zauważył w końcu tę obiecującą skałkę! Znajdował się pod nią wąski otwór. Co prawda kocur musiałby się trochę przecisnąć, by dostać się do środka... Jednak jego zapadłe boki ukryte pod jeszcze nieco puchatym po kąpieli futrze nie utrudniałyby tego manewru!
Przystanął, obchodząc i krytycznie oceniając znalezisko. Następnie wskoczył na skałkę, chcąc się wygrzać w ostatnich promieniach słońca, które czasem wyłaniało się między chmurami. Na szczęście do zachodu słońca jeszcze trochę czasu pozostało.
Obrócił łeb nagle, zastygając. Czy mu się zdawało? Uczucie bycia obserwowanym nie było przyjemne. Czemu jednak miałby się tak czuć? Czy to przez siedzenie w widocznym z oddali punkcie? Czy może mieszkając na obrzeżach zasmrodzonego osiedla dwunogów narobił sobie jakiejś paranoi?
Przez moment rozważał, czy nie zeskoczyć w dół i skryć się w tymczasowej norze, jednak... Na przekór sobie i wszystkim pozostał tam, gdzie siedział, a jedynie lustrował uważnie okolicę, nastawiając uszy.