Stokrotki

[Króliczy Sus]

Jak już powiedziałem, nie uważałem zbierania ziółek za coś szczególnie interesującego, czy też budzącego mój respekt, jednak nie znaczyło to jeszcze, że nie mogłem o to i owo podpytać, ot tak, z ciekawości. Co prawda pytanie, które miałem na myśli, wcale nie dotyczyło technicznych aspektów tej pracy, jednak coś mi mówiło, że Szczypiąca Łapa ucieszy się z każdego pretekstu do mówienia o sobie i swojej oh, jak ważnej posadzie. Jako egoista z wysoką samooceną, łatwo rozpoznaję „swoich".
— Powiedz mi — zacząłem, jak zwykle mówiąc spokojnie i powoli, nieznacznie przeciągając samogłoski. — dlaczego zdecydowałeś się na akurat taką, hm, ścieżkę kariery? Aż tak lubisz babrać się w cudzych ranach, czy...? — Nigdy nie rozumiałem, jak ktoś może dobrowolnie skazać się na siedzenie w lecznicy, więc rzeczywiście byłem trochę ciekaw, zwłaszcza że akurat Szczypiąca Łapa nie wyglądał na jakiegoś słabego listeczka, który nie poradziłby sobie z takimi rzeczami jak polowanie czy walka. — Hmm — mruknąłem, starając się ukryć zawód. — Liczyłem, że mógłbyś mu przekazać pozdrowienia ode mnie, ale skoro tak, to cóż.