Barwna Łąka

[Lśniąca Sadzawka]

— Jak uważasz — mruknęłam, nie mając najmniejszego zamiaru się o to wykłócać. Szczerze mówiąc, zdążyłam już o tej rozmowie zapomnieć, a sama Złocisty Kłos nie zwróciła swoją osobą na tyle mojej uwagi, bym o niej pamiętała, aż do teraz. Była... jednym z wielu kotów, z którymi zamieniłam w swoim życiu wiele zdań, ale nie zagrzała w moim sercu wyjątkowego miejsca. Ot, faktycznie ktoś taki kiedyś mi mignął.
— Nie mam teraz nic do roboty, więc jeśli tak pragniesz towarzystwa, to możemy chwilę porozmawiać — zaproponowałam, nie mając nic przeciwko krótkiej pogawędce. W obozie nie czekały na mnie żadne obowiązki, bo trening z Olchową i Krwawnikową Łapą miałam przeniesiony na dzień jutrzejszy, więc... nic mnie tam nie wzywało na ten moment. — A przy wykonywaniu obowiązków nie potrzebuję pomocy. Nie od zwykłych wojowników, czy samotników. Mam od tego swoich terminatorów — dodałam po chwili, dając kocicy do zrozumienia, że odmówiłabym jej propozycji pomocy. Po prostu tego nie potrzebowałam, a jeśli bardzo zależało mi na towarzystwie, to teraz mogłam wziąć któregoś ze swoich uczniów, zamiast jednego z wojowników, tak jak niegdyś miałam to w zwyczaju.