Trening Migoczącej Łapy

[Płonące Niebo]

Pożar miał to do siebie, że budził się bladym świtem i ogólnie rzecz biorąc należał do rannych ptaszków. Taką już miał naturę, w dodatku był młody i dobrze sypiał, więc nie odczuwał potrzeby lenienia się i wylegiwania w legowisku do czasu górowania słońca jak co poniektórzy. Nie wymagał jedna od Tafli rozpoczynania treningu bladym świtem, jeśli kotka nie należała do kotów budzących się tak wcześnie jak on to mogłaby to być tortura. W dodatku niczego by nie nauczył ziewającej i śpiącej sześcioksiężycowej terminatorki. Lepiej, żeby była porządnie wyspana.
Dlatego jak zwykle obudził się jako jeden z pierwszych i przegryzł coś ze stosu, po czym odprawił krótką toaletę i usiadł w okolicach Ciemnego Szlaku, cierpliwie czekając, aż Migocząca Łapa się zjawi. Nie śpieszyło mu się wcale, więc było mu wszystko jedno, czy córka Świetlikowego Zagajnika przyjdzie bliżej świtu czy bliżej górowania słońca. Mieli cały dzień i całe kolejne dni, a Pożar wcale nie uważał, by ich życie zależało od tego, jak szybko ukończy jej trening. Jemu samemu zależało na tym mniej niż w ogóle i chciał po prostu w ten sposób uzyskać nową koleżankę, może nawet przyjaciółkę oraz przyjemnie spędzić z kimś czas, podzielić się swoimi umiejętnościami oraz upewnić się, że Tafli przypadkiem coś nie zeżre, bo tego by sobie nie wybaczył. Oraz... czuł pewne wyrzuty sumienia, schowane głęboko w jego sercu i za wieloma masami wyluzowania i uśmiechów które gościły na jego pysku, dlatego też... chciał trochę opiekować się kociętami łaciatej wojowniczki. Skoro już ograniczył im pulę opiekunów, no chciał, chociaż częściowo, ją samemu uzupełnić. Na tyle, na ile Tafla będzie chciała, oczywiście, bo nic na siłę.