Trening Amurowej Łapy

[Wydmowy Wiatr]

Może to był jakiś nawrót choroby? Chwilę to trwało, ale Amur w końcu się wykurowało, miejmy nadzieję, że już na dobre. Przerywanie treningu zdecydowanie nie było miłą sprawą również dla nauczyciela, który w końcu musiał sobie przypomnieć, co zdążyli już przerobić. Co terminator zdążył już zapomnieć? Czego nie dokończyli? Cóż, najłatwiej będzie się skupić na tym, co już Amurowa Łapa zdążyło zapamiętać i na tym to bazować.
Po chwili Wydmowy Wiatr zauważyła bardziej natężone ruchy w legowisku terminatorów. Już parę uczniów zdążyło opuścić obóz z mistrzami i w końcu wojowniczka dostrzegła swego niebinarnego terminatora (i kociaka), nawet nie zauważyła jak na jej pysk wkradł się uśmiech.
— Dzień dobry, kochanie. Jak się czujesz? — spojrzała prosto w brązowe oczy terminatora, jeszcze bardziej poszerzając swój uśmiech. Cieszyła się, że rudas w końcu wyglądał i (miejmy nadzieję) czuł się zdrowo. — Pora Nagich Drzew jest zawsze dobrym sprawdzianem, można przetestować co się zmienia i porównać świat. No a jaka jest ulga, gdy śniegi zaczną topnieć! Jeszcze parę księżyców i w końcu ujrzymy pierwsze roztopy. Powiedz mi proszę wszystko, co pamiętasz z treningów, spróbujemy na początek uzupełnić wiedzę. — odpowiedziała, ostatnią prośbę mówiąc po chwili. Przymknęła na parę uderzeń serca oczy, próbując wsłuchać się dźwięki roznoszące się zimnym wietrze.