Wydeptane Ścieżki

[Jaśniejący Płomień]

Z satysfakcją wymachuje ogonem, przez kilkanaście uderzeń serca trzymając w zaciśniętych szczękach swoją ofiarę i czerpiąc przyjemność z udanego polowania, nim wreszcie decyduje się zakopać ją w wybranym przez siebie, w miarę charakterystycznym miejscu. Orzesznica będzie musiała na niego poczekać, bo taka mała piszczka, nawet jeśli ciesząca, to dla niego zbyt mało. Jaśniejący Płomień potrzebuje czegoś więcej. Zabezpieczywszy gryzonia wyprostowuje się, a powiewająca sierść pomaga mu na nowo ustalić kierunek wiatru. Jak nakazuje sztuka, idzie pod wiatr. Wraca na pozycję odznaczającą się ugiętymi łapami oraz głową i ogonem na równej linii z grzbietem, przy czym nie zapomina o spoglądaniu pod łapy oraz nie jeżdżenie brzuchem po ziemi. Hej, przygodo, poszukiwania ciąg dalszy.