Sokoli Szczyt

[Pokrzywa..]

W końcu czuła się w pełni sił. Przynajmniej tych fizycznych. Wszystkie dolegliwości poszły w niepamięć. Nie sprawiło to jednak, że Pokrzywa czuła się mniej przejęta koniecznością rozmowy z Tundrą. Odłożyły to w czasie, aż wyzdrowieje, a gdy nadeszła ta pora... Szylkretka starała się znaleźć jak najwięcej innych powodów, aby ich spotkanie odbyło się później, a najlepiej wcale. Zmieniła zdanie dopiero po rozmowie z Tsunami. To, czego się dowiedziała od córki, bardzo ją niepokoiło. Nawet obiecała im wspólną wyprawę. Zanim jednak wyruszą, musiała się dowiedzieć, co dokładnie się wydarzyło. Może był jakiś... świadek, albo uczennica jednak zwierzyła się komuś, komu ufała bardziej niż Pokrzywie?
Od razu po powrocie z patrolu z Rublem rozejrzała się za Opoką. Kocica nie była trudna do znalezienia, w przeciwieństwie do długofutrej nie chowała się nigdzie po kątach, a właściwie to wręcz przeciwnie. Zastała Tundrę siedzącą na samym szczycie Świtających Skał. Na miejscu, do którego pasowała idealnie. Członków władzy było trzech, ale chyba nikt nie miał wątpliwości co do tego, kto tu naprawdę rządził.
– Tundro – mruknęła na powitanie, siadając o odległość kroku od niej. Pomimo tego, że była od Tundry wyższa, czuła się przy niej zupełnie mała.