Wyprawa Krwawnikowej Łapy

[Lśniąca Sadzawka]

- To dobrze. W pełni na to zasłużyłeś swoją ciężką pracą - powiedziałam. Przynajmniej jedno z nas cieszyło się na spotkanie z przodkami, o ile w ogóle zdecydują się nas przyjąć. Może zrobią to samo, co mi robili przez ostatnie księżyce i ceremonia odbędzie w naszym skromnym, dwuosobowym gronie. Było to całkiem możliwe. Możliwe też było, że do przywitania nas wyślą Szałwię, albo kogokolwiek innego, kto mnie nienawidzi i pierwsze co zrobi, to powie Krwawnikowi o jego pochodzeniu. Wolałabym, żeby przyszła do nas Mięta, albo Olcha. Byłam pewna, że Olcha nawet jeśli się dowiedziała, to zrozumiała i nie zrobi niczego na moją szkodę. W przeciwieństwie do, cóż, prawdopodobnie wielu innych.
Szybko przeszliśmy przez nasze tereny. Nie stanowiły one żadnego wyzwania, znaliśmy je na pamięć. Problem zacząć się mógł dopiero przy Grzmiącej Ścieżce, ale i tutaj niczego się nie obawiałam. Przechodziłam tędy wiele razy i wiedziałam jak się zachować, by nie skończyć jak Sadzowa Łapa, czy Żabia Łapa.
- Gdy następnym razem będziesz tędy szedł, prawdopodobnie będziesz tu już beze mnie, a ze swoim własnym terminatorem. Musisz rozejrzeć się kilka razy, nasłuchuj odgłosu potwora, a także, jeśli się nie boisz, możesz spróbować wyczuć drganie podłoża. Gdy są blisko, czuć - powiedziałam, po czym wykonałam wszystkie te czynności.